Zofia powoli wypuściła powietrze.
Policjanci wyglądali teraz na znacznie spokojniejszych.
Byli przekonani, że odzyskali pełną kontrolę nad sytuacją.
Jeden z nich cofnął się o krok i uśmiechnął z wyższością.
— Widzi pani? Wszystko byłoby prostsze, gdyby od początku pani współpracowała.
Zofia lekko odwróciła głowę.
— Przecież współpracowałam.
— Cały czas pani dyskutowała.
— Zadawałam pytania.
Drugi policjant parsknął śmiechem.
— W praktyce wychodzi na to samo.
Po raz pierwszy zmienił się wyraz twarzy Zofii.
Nie pojawił się na niej strach.
Nie było też gniewu.
Wyglądała raczej na szczerze zdumioną.
Spojrzała prosto na stojącego obok funkcjonariusza.
— Naprawdę jesteście pewni, że chcecie dalej tak postępować?
Mężczyzna roześmiał się głośno.
— To ma być groźba?
— Nie.
Zofia zrobiła krótką pauzę.
— To rada.
Pierwszy policjant przewrócił oczami.
— Tacy ludzie jak pani zawsze sądzą, że doskonale znają przepisy.
Zofia nie odpowiedziała.
Po chwili niespodziewanie powiedziała:
— W wewnętrznej kieszeni mojej kurtki jest pewien przedmiot.
Policjant spojrzał na nią podejrzliwie.
— Jaki?
— Małe skórzane etui.
— Jest tam coś, o czym powinniśmy wiedzieć?
— Myślę, że powinien je pan wyjąć.
Funkcjonariusze znów wymienili rozbawione spojrzenia.
— Dobrze.
Jeden z nich wsunął dłoń do wewnętrznej kieszeni kurtki Zofii.
Po chwili wyczuł etui i wyciągnął je na zewnątrz.
Było niewielkie, wykonane z ciemnej skóry.
Policjant obrócił je kilka razy w dłoni.
— Co to jest?
Zofia spojrzała na niego spokojnie.
— Proszę otworzyć.
Mężczyzna otworzył futerał.
Uśmiech natychmiast zniknął z jego twarzy. 😳
Przez kilka sekund tylko patrzył do środka.
Jego partner zmarszczył czoło.
— Co tam jest?
Pierwszy policjant nie odpowiedział.
— Co to jest? — powtórzył drugi.
Zabrał mu skórzane etui.
I również znieruchomiał.
W środku znajdowała się odznaka służbowa.
Obok leżała państwowa legitymacja ze zdjęciem Zofii i jej pełnymi danymi.
Napis umieszczony pod fotografią nie pozostawiał żadnych wątpliwości.
BIURO SPRAW WEWNĘTRZNYCH.
Żaden z mężczyzn nie powiedział ani słowa.
Zofia nadal stała w kajdankach, przyciśnięta do samochodu.
Pierwszy policjant popatrzył na dokument.
Potem na nią.
Następnie jeszcze raz na legitymację.
— Pani jest…
— Tak.
Jego twarz wyraźnie pobladła.
Drugi funkcjonariusz ponownie przeczytał dokument, jakby liczył na to, że napis nagle się zmieni.
W końcu Zofia obróciła się na tyle, by widzieć obu mężczyzn.
— Pytałam, dlaczego mnie zatrzymaliście.
Nikt jej nie odpowiedział.
— Prosiłam, żebyście się przedstawili.
Zapadła cisza.
— Wykonywałam wszystkie wasze polecenia.
Pierwszy policjant natychmiast sięgnął do kajdanek.
— Proszę pani, doszło do oczywistego nieporozumienia.
Zofia długo patrzyła mu w oczy.
— Nieporozumienia?
— Otrzymaliśmy zgłoszenie dotyczące podejrzanego samochodu.
— Jakie dokładnie zgłoszenie?
Mężczyzna zawahał się.
Jego partner szybko wkroczył do rozmowy.
— Pani samochód pasował do opisu.
— Do jakiego opisu?
Tym razem także nie padła odpowiedź.
Zofia spojrzała w kierunku radiowozu.
— Przypuszczam, że nagrania z dyspozytorni potwierdzą, co rzeczywiście zostało zgłoszone.
Drugi policjant nerwowo przełknął ślinę.
— Możemy to wszystko wyjaśnić.
— Jestem pewna, że będziecie mieli taką możliwość.
Pierwszy funkcjonariusz w końcu zdjął jej kajdanki.
Zofia powoli opuściła ręce.
Na obu nadgarstkach pozostały czerwone ślady.
W niespełna minutę agresję zastąpiły nerwowe przeprosiny.
— Nie wiedzieliśmy, kim pani jest.
Zofia ostrożnie potarła jeden z obolałych nadgarstków.
— I właśnie na tym polega problem.
Obaj mężczyźni zamilkli.
Kobieta spojrzała na nich bez mrugnięcia.
— Czyli uważacie, że to, co zrobiliście, byłoby dopuszczalne, gdyby na moim miejscu znalazł się ktoś inny?
To pytanie uderzyło w nich mocniej niż wszystko, co powiedziała wcześniej.
Pierwszy policjant otworzył usta.
Nie wydobył z siebie ani słowa.
Wtedy Zofia skierowała wzrok na swój samochód.
Niewielka kamera zamontowana przy przedniej szybie wciąż migała.
Policjanci podążyli za jej spojrzeniem.
Ich twarze ponownie się zmieniły.
— Samochód nagrywa wszystko bez przerwy — powiedziała spokojnie Zofia.
Drugi funkcjonariusz wpatrywał się w urządzenie.
— Nagrywała nas pani?
— Nagranie rozpoczęło się, zanim podeszliście do mojego okna.
Zofia wyjęła telefon z przedniego siedzenia.
— Film został już automatycznie zapisany w kopii zapasowej.
— Proszę posłuchać — powiedział szybko jeden z policjantów. — Może trochę zwolnijmy.
Zofia ledwie zauważalnie się uśmiechnęła.
— To ciekawe.
— Co takiego?
— Pięć minut temu nie chcieliście niczego spowalniać.
W oddali pojawił się samochód.
Po chwili kolejny.
Były to nieoznakowane auta.
Za nimi jechał służbowy samochód kierownika jednostki.
Obaj policjanci odwrócili się w stronę nadjeżdżających pojazdów.
Jeden z nich cicho zaklął.
Zofia odsunęła się od swojego auta.
— Chyba lepiej będzie, jeśli zostaniecie na miejscu.
Tym razem żaden z mężczyzn nie zaprotestował.
Kilka minut później ich przełożony stał już przy radiowozie, podczas gdy Zofia spokojnie opowiadała mu, co się wydarzyło.