Dziewiętnastoletnia Marta nie przypuszczała, że zwykły wyjazd na forum gospodarcze w Gdańsku rozdzieli jej życie na dwie części. Przyjechała tam jako tłumaczka — cicha dziewczyna z niewielkiego miasteczka na Podlasiu, ambitna, pracowita, przekonana, że jeśli będzie wystarczająco dobra, zdoła kiedyś zbudować własną przyszłość. Wśród gości od razu zwracał uwagę Konstanty Wolski — wysoki, powściągliwy, spadkobierca wpływowego rodu i właściciel ogromnych aktywów paliwowo-energetycznych. Po jej wystąpieniu podszedł bliżej, zatrzymał na niej spokojne, przenikliwe spojrzenie i powiedział po angielsku:
— Pani głos sprawia, jakby słowa nie były tłumaczone, tylko rodziły się z poezji. Chciałbym słyszeć go każdego dnia.
Kilka miesięcy później odbyły się zamknięte zaręczyny. Marta przyjęła wiarę i zasady domu Wolskich, a podczas rodzinnego obrzędu nadano jej drugie imię — Rozalia. Zostawiła za sobą rodzinne strony i zamieszkała w ogromnej rezydencji nad Bałtykiem, wśród jasnych wieżyczek, zimowych ogrodów i krużganków odbijających poranne światło. W dniu ślubu mąż nachylił się do niej i powiedział tak cicho, że usłyszała to tylko ona:
— Dasz mi dziedziców. Każdego roku w tym domu powinien rozlegać się płacz dziecka. Tak nakazuje nasza tradycja.
Na początku wszystko przypominało opowieść o pałacu, do którego zwykła dziewczyna trafia jak przez przypadek. Miała własny ogród z marmurowymi rzeźbami i fontanną, pokoje obite jedwabiem, ciężkie szkatuły pełne biżuterii i ludzi gotowych spełniać jej prośby, zanim jeszcze zdążyła je wypowiedzieć.
Jednak wraz z każdą wiosną Konstanty prowadził ją do lekarza. Badania, które początkowo wydawały się troską, z czasem stały się rytuałem, od którego nie było ucieczki. Gdy długo oczekiwana wiadomość nie przychodziła we właściwym momencie, twarz męża nieruchomiała, a w pałacu pojawiało się napięcie tak gęste, że Marta czuła je nawet w ciszy korytarzy.
Pierwsze dziecko urodziło się rok po ślubie. Poród odbył się w osobnym skrzydle rezydencji, przygotowanym z bezbłędną dokładnością: najlepsi lekarze, sterylna cisza, najnowocześniejszy sprzęt i pielęgniarki poruszające się bezszelestnie. Kiedy maleńkiego chłopca położono jej na piersi, Rozalia poczuła miłość tak nagłą, że aż bolesną, a obok niej strach. Syn stał się centrum jej świata, lecz jednocześnie zrozumiała, że niewidzialne obręcze wokół jej życia zacisnęły się jeszcze mocniej.
Konstanty był zadowolony. Tego samego wieczoru w pałacu wyprawiono uroczyste przyjęcie. Goście przywozili gratulacje, złote pamiątki, rzadkie tkaniny i życzenia pomyślności dla rodu. Rozalia leżała w swoich pokojach, wyczerpana i szczęśliwa, słyszała z oddali muzykę, gwar rozmów i brzęk szkła. Wtedy po raz pierwszy dotarło do niej z pełną jasnością, że jej znaczenie w tym domu mierzy się zdolnością dawania życia.
Następna ciąża przyszła prawie bez przerwy. Ciało nie zdążyło wrócić do siebie, a ona znów została wciągnięta w bezsenne noce, osłabienie i lęk przed tym, co miało nadejść. Lekarze mówili, że potrzebuje odpoczynku, ale w tym domu słowo męża ważyło więcej niż najostrożniejsze zalecenia medyczne. Konstanty nie podnosił głosu, nie groził, nie robił scen. Jego milczenie potrafiło jednak przygnieść mocniej niż najokrutniejszy wyrzut.
Lata zaczęły przesuwać się jedno za drugim. Po pierwszym synu przyszedł kolejny, potem następny, aż wreszcie urodziła się córka. Dziecięce skrzydło pałacu powiększano, przybywało niań, guwernantek, nauczycieli i opiekunek. Rozalia starała się być przy dzieciach tak często, jak pozwalały jej siły. Uczyła starszych prostych słów z rodzinnych stron, opowiadała im o śnieżnych zimach, zapachu świerków i rzece płynącej niedaleko domu jej rodziców. Te opowieści były jej cichym sprzeciwem — dowodem, że istniała przed tym pałacem i że nikt nie mógł odebrać jej wspomnień.
Z czasem przepych przestał ją zdumiewać. Złocenia na sufitach nie budziły już zachwytu, a klejnoty leżały w szkatułach nietknięte, jak rzeczy należące do obcej kobiety. Coraz częściej łapała się na myśli, że wolność jest cenniejsza niż najdoskonalej oszlifowany kamień. Mąż traktował ją z szacunkiem, lecz jakby z oddalenia. Między nimi istniała niewypowiedziana umowa: ona była matką dziedziców, on gwarantował ochronę, pozycję i władzę.
Niekiedy, patrząc w lustro, dostrzegała zmęczenie, które przyszło za wcześnie. Dziewiętnastoletnia marzycielka z podlaskiego miasteczka zniknęła, ustępując miejsca kobiecie o wyprostowanych plecach i uważnym spojrzeniu. Jej ruchy stały się oszczędne, głos spokojniejszy, twarz trudniejsza do odczytania. Nauczyła się chować uczucia, bo w tym domu każde drgnienie mogło stać się tematem rozmów.
Piąty rok małżeństwa przyniósł wiosnę pełną niepokoju. Badania przeciągały się, wyniki nie były jednoznaczne, a lekarz ostrożnie wspomniał o przejściowych trudnościach. Po raz pierwszy Rozalia poczuła strach tak fizyczny, jakby ktoś przesuwał lodowaty palec po jej skórze. Wiedziała, że niepowodzenie może zachwiać jej miejscem w rodzinie. Wieczorem Konstanty długo stał przy oknie i nie powiedział ani słowa. Ten niemy wyrok przeraził ją bardziej niż otwarte oskarżenia.