— Tato, mogę ci zadać szczere pytanie?
— Możesz.
— Żałujesz, że w ogóle się z nią ożeniłeś?
Zamyśliłem się.
Miałem siedemdziesiąt dwa lata.
Alicja trzydzieści cztery.
Różnica trzydziestu ośmiu lat wydawała się ogromna wszystkim poza mną.
Kiedy się poznaliśmy, chciałem udowodnić samemu sobie, że starość wciąż jest daleko. Podobało mi się, kiedy ludzie odwracali za nami głowy.
Lubiłem jej śmiech.
To, jak brała mnie pod rękę.
Jak mówiła:
— Wcale nie wyglądasz na człowieka w swoim wieku.
Pomyliłem zachwyt z bliskością.
Lęk przed samotnością uznałem za miłość.
— Nie — odpowiedziałem w końcu.
Emilia spojrzała na mnie ze zdziwieniem.
— Nie żałujesz?
— Nie żałuję małżeństwa.
— To czego żałujesz?
Popatrzyłem na ogród.
— Tego, że tak bardzo bałem się samotności, iż przestałem zadawać oczywiste pytania.
Córka przykryła moją dłoń swoją.
— Przecież byliśmy obok.
— Teraz już to rozumiem.
Minęło kilka lat.
W gabinecie nadal wisi ten sam stary zegar. Wieczorami wciąż głośno odmierza czas.
Tyle że jego tykanie już mnie nie drażni. Przeciwnie — uspokaja.
Nie boję się szklanek z wodą.
Nie sprawdzam po dziesięć razy każdej tabletki.
Nie wzdrygam się na widok obcych samochodów stojących w pobliżu domu.
Jedno jednak zmieniło się we mnie na zawsze.
Zadaję pytania.
Czytam dokumenty, zanim złożę podpis.
Nie oddaję kontroli nad własnym życiem komuś tylko dlatego, że go kocham.
A przede wszystkim staram się słuchać tych, których dawniej mogłem nie zauważać.
Bo czasem najważniejsze ostrzeżenie nie przychodzi od adwokata, wspólnika ani nawet bliskiego krewnego.
Niekiedy późnym wieczorem przed twoim biurkiem staje przestraszona gospodyni i mówi:
— Jeśli teraz mnie pan nie wysłucha, jutro może być za późno.
Monika pomyliła się tylko w jednym.
Następnego ranka obudziłem się.
Ale człowiek, który jeszcze dzień wcześniej był przekonany, że doskonale zna własną żonę, już nigdy nie obudził się we mnie.
I chyba właśnie to mnie ocaliło.