Ich syn i córka mieli jednak własne plany.
Po ukończeniu szkoły oboje rozpoczęli studia i niewiele wskazywało na to, by zamierzali wrócić na stałe do rodzinnych stron.
— Cóż zrobić — mawiał Stefan z lekkim smutkiem. — Dzieci dorosły i wyleciały z gniazda. Niech idą swoją drogą. Po to są dzieci, żeby dojść dalej niż rodzice.
Pewnej niedzieli siedział przy stole nad papierami.
Zosia spojrzała na niego z czułym wyrzutem.
— Stefanku, zjedz coś i odpocznij. Wczoraj znowu siedziałeś nad dokumentami do północy, a dziś przecież niedziela.
— Już się słucham, Zosiu — uśmiechnął się.
Położył się na kanapie, splatając ręce pod głową.
Niemal natychmiast przysnął.
Zosia została przy oknie.
Za szybą powoli wirował puszysty śnieg. Był równie cichy i jasny jak w dniu ich ślubu.
Białe płatki przykrywały ziemię miękką warstwą i Zosi przyszło do głowy, że dokładnie tak samo czas zasypał wszystko, co kiedyś wydawało się nie do zniesienia — upokorzenie, żal, cudze oszczerstwa, strach i ból.
Podeszła do męża.
Stefan spał z delikatnym uśmiechem na twarzy.
Zosia wzięła miękki, wełniany koc i ostrożnie go przykryła, żeby go nie obudzić.
Przez moment stała obok, patrząc na człowieka, z którym przeżyła tyle spokojnych, dobrych lat.
Potem poszła do kuchni posprzątać naczynia.
Była spokojna.
Była szczęśliwa.
I kiedy poruszała się po swoim domu, każdy zwyczajny krok zdawał się nieść cichą melodię życia, którego kiedyś, stojąc ze spuszczoną głową w domu rodziców, nie potrafiłaby sobie nawet wyobrazić.
Wtedy wydawało jej się, że wyrzucono ją poza nawias własnego losu.
Dopiero po latach zrozumiała, że tamte zamknięte przed nią drzwi nie były końcem.
Za nimi zaczynała się droga do zupełnie innego życia.