— Gratuluję, tato! Wreszcie będziesz mógł odpocząć.
Ojciec cicho się roześmiał.
— Mam taką nadzieję. Ale najpierw chcę zrobić dla ciebie coś ważnego.
— Co takiego?
— Przelałem na twoje konto dziesięć milionów złotych.
Zamarłam.
— Tato, co zrobiłeś?
— Pieniądze już są u ciebie. Kup sobie porządne mieszkanie albo niewielki dom. Chcę tylko, żebyś ty i Jakub zawsze mieli własne, bezpieczne miejsce.
— To ogromna kwota!
— Dla ciebie ogromna. Dla mnie to sposób, by mieć pewność, że moja córka i wnuk są zabezpieczeni.
Nie potrafiłam od razu odpowiedzieć.
Po chwili ojciec dodał:
— Paulina, obiecaj mi jedno. Nie podejmuj żadnej decyzji pod naciskiem. Te pieniądze podarowałem tobie. Nie Michałowi. Nie jego matce. Tobie.
— Obiecuję.
Tego wieczoru długo patrzyłam na powiadomienie z banku.
Dziesięć milionów.
Za tą liczbą kryły się całe dekady pracy mojego ojca.
I jego troska o mnie.
Postanowiłam się nie spieszyć.
Chciałam obejrzeć mieszkania, porozmawiać z niezależnym prawnikiem i dokładnie przemyśleć, jak najlepiej zabezpieczyć przyszłość Jakuba.
Na razie nie powiedziałam o pieniądzach mężowi.
Nie dlatego, że chciałam go oszukać.
Po prostu potrzebowałam czasu, by uporządkować własne myśli i plany.
Kilka dni później wydarzyło się coś dziwnego.
Zostawiłam telefon na kuchennym stole i poszłam do łazienki.
Kiedy wróciłam, Michał stał przy oknie.
Wyglądał na wyjątkowo zamyślonego.
— Wszystko w porządku? — zapytałam.
— Tak, oczywiście.
Wieczorem jednak bez przerwy z kimś pisał.
Wychodził na balkon, żeby rozmawiać.
Raz się uśmiechał, chwilę później poważniał.
Zauważyłam to, ale nie zaczęłam go wypytywać.
Następnego ranka wszystko stało się jasne.
Jadwiga przyjechała razem z notariuszem.
— Paulino — oznajmiła uroczyście, rozkładając dokumenty — znaleźliśmy cudowny dom! Nie możesz przepuścić takiej okazji!
Podała mi zdjęcia.
Dom rzeczywiście wyglądał pięknie.
Przestronny salon.
Dwie sypialnie.
Jasna kuchnia.
Ogród z jabłoniami.
Od razu jednak coś wzbudziło moje podejrzenia.
Na pierwszej stronie projektu umowy jako kupujący widniał wyłącznie Michał.
— Dlaczego właścicielem ma zostać mój mąż? — zapytałam.
Teściowa uniosła brwi.
— A kto miałby nim być?
— Na przykład ja. Skoro dom ma być kupiony za pieniądze, które dostałam od ojca.
Machnęła ręką z irytacją.
— Zaczyna się! Wy, współczesne kobiety, ciągle dzielicie wszystko na swoje i cudze!
Michał wreszcie się odezwał.
— Paulina, naprawdę musimy się o to kłócić? Przecież i tak będziemy tam mieszkać razem.
— Skoro tak, to dlaczego dom nie może być zapisany na mnie?
Mąż spojrzał na matkę.
Jadwiga natychmiast wkroczyła do rozmowy:
— Ponieważ Michał jest głową rodziny! Musi czuć się gospodarzem!
Spokojnie odpowiedziałam:
— Gospodarzem za moje pieniądze?
Twarz teściowej stężała.
— Za rodzinne pieniądze!
— Te środki podarował mi mój ojciec.
— A mąż nie jest rodziną?!
— Jest. Ale prezent od ojca nie staje się własnością innych osób tylko dlatego, że mają na to ochotę.
Notariusz zakaszlał nerwowo.
— Być może strony powinny najpierw dokładnie uzgodnić warunki przyszłej transakcji…
Jadwiga odwróciła się do niego ze złością.
— Wszystko już zostało uzgodnione!
Podniosłam dłoń.
— Nie. Wy uzgodniliście. Beze mnie.
Zapadła cisza.
Spojrzałam na Michała.
— Skąd wiedziałeś o pieniądzach?
Zawahał się.
— No… przypadkiem.
— Co to znaczy „przypadkiem”?
— Zobaczyłem powiadomienie na twoim telefonie.
— I zamiast porozmawiać ze mną, zadzwoniłeś do matki?
Milczał.
— Michał, pytam cię.
— Tak, zadzwoniłem! I co z tego? Przecież nie jesteśmy sobie obcy!
Powoli skinęłam głową.
— Czyli o moich pieniądzach rozmawiałeś z matką wcześniej niż ze mną.
— Paulina, nie zaczynaj!
W tym momencie zrozumiałam wszystko.
Nie przyjechali, żeby cokolwiek ze mną ustalać.
Przyjechali po pieniądze.
Byli przy tym tak pewni swoich praw, że zdążyli przygotować dokumenty i sprowadzić notariusza.
— Dobrze — powiedziałam.
Jadwiga natychmiast się rozpromieniła.
— No właśnie! Grzeczna dziewczynka. Podpisuj!
Otworzyłam laptop.
— Najpierw chciałabym wam coś pokazać.
Teściowa westchnęła z irytacją.
— Znowu te twoje liczby?
— Tak. Właśnie liczby.
Odwróciłam ekran w ich stronę.
Na monitorze widniało potwierdzenie operacji bankowej.
— Wczoraj wieczorem zadzwoniłam do ojca i opowiedziałam mu o wszystkim. Wspólnie uznaliśmy, że pieniądze na razie wrócą na jego konto. Dalsze formalności przeprowadzi z prawnikiem, żeby środki były chronione i zostały wykorzystane z myślą o mnie i Jakubie.
Michał zmarszczył czoło.
— Wrócą?
— Dokładnie tak.
Wskazałam palcem odpowiednią pozycję na wyciągu.
— Przelew już został wykonany.
Jadwiga pobladła.
— Ty… odesłałaś dziesięć milionów?
— Tak.
— Bez zgody męża?!
Spojrzałam jej prosto w oczy.
— Dlaczego potrzebowałabym zgody Michała, żeby zwrócić ojcu jego własny prezent?
Otworzyła usta.
Zamknęła je.
Po chwili znowu spróbowała coś powiedzieć.
— Jak śmiesz! Przecież wszystko było ustalone! Obiecałam ludziom! Ten dom miał być praktycznie nasz!
— Nasz? — powtórzyłam.
— No… rodzinny!