Potem otworzyła serwis usług domowych i znalazła firmę sprzątającą obsługującą okolice działki teściowej.
Zadzwoniła.
— Dzień dobry — powiedziała zupełnie spokojnym głosem. — Chciałabym zamówić generalne sprzątanie domu, mycie okien i szklarni pod adresem…
Podała dokładny adres.
— Tak, zgadza się. Płatność gotówką na miejscu. Zamawiająca jest starszą kobietą, będzie w domu. Możecie powiedzieć, że to prezent od syna. Trzy tysiące złotych? Doskonale. Jutro o ósmej rano. Dziękuję.
Rozłączyła się i ponownie sięgnęła po tablet.
Zrobiła zdjęcia ekranu z najbardziej wymownymi wiadomościami.
Wysłała je sobie.
Następnie podłączyła urządzenie do domowej drukarki.
Po kilku minutach na stole leżał cały plik kartek.
Korespondencja męża z matką.
Rozmowy o darmowej służącej.
Wiadomości dotyczące tajnego konta.
Plany wspólnego wyjazdu nad morze.
Rozważania o przejęciu jej mieszkania.
Do dokumentów dołączyła wyciąg bankowy, na którym dokładnie było widać, ile w ostatnich miesiącach wydała na samochód męża, jedzenie, rachunki i wszystkie pozostałe jego potrzeby.
Starannie ułożyła papiery na kuchennym stole.
Pozostała jeszcze jedna sprawa.
Jego rzeczy.
Z szafy gospodarczej wyjęła kilka dużych czarnych worków.
Otworzyła garderobę męża.
Do pierwszego worka trafił drogi garnitur, który podarowała mu po otrzymaniu premii.
Potem koszule.
Swetry.
Dżinsy.
Ubrania domowe.
Buty.
Paski.
Nie składała niczego z troską.
Nie zatrzymywała wspomnień.
Nie czuła litości.
Teraz były to po prostu rzeczy obcego człowieka, zajmujące miejsce w jej mieszkaniu.
W jej własnym mieszkaniu.
Lokal należał do niej jeszcze przed ślubem. Spłacała kredyt na długo przed poznaniem przyszłego męża.
Po pewnym czasie w przedpokoju stało pięć ciężkich, czarnych worków.
Obok ustawiła jego walizkę, do której włożyła kosmetyki, przybory do golenia, dokumenty i perfumy.
Była piąta trzydzieści.
Do odjazdu pociągu zostało wystarczająco dużo czasu.
Kobieta spokojnie poszła do kuchni.
Zaparzyła mocną kawę.
Usiadła przy stole.
Po raz pierwszy od wielu miesięcy piła ją w absolutnej ciszy, bez pośpiechu i bez oczekiwania na kolejny telefon od teściowej.
Punktualnie o szóstej zamek w drzwiach szczęknął.
Mąż wrócił.
Po jego krokach od razu można było poznać, że czuł się zwycięzcą.
Najwyraźniej był przekonany, że przez kilka godzin żona zdążyła przemyśleć swoje zachowanie, poczuć winę i zgodzić się na jego żądania.
— No i co, uspokoiłaś się? — zapytał niedbale, zdejmując kurtkę.
Wtedy jego stopa zahaczyła o jeden z worków.
Mężczyzna omal się nie przewrócił.
— Co to za rupieciarnia? — zapytał z irytacją. — Postanowiłaś odgracić mieszkanie? Lepiej pojechałabyś jutro pomóc mamie.
Kobieta wyszła z kuchni.
Przebrała się już w elegancki, formalny kostium. Obok niej stała niewielka torba podróżna.
Na jej twarzy nie było ani złości, ani żalu.
Tylko spokój.
— To twoje rzeczy — oznajmiła. — Wszystkie. Zabrałam nawet to, co od dawna leżało na najwyższych półkach.
Mąż zamrugał zdezorientowany.
— Co to znaczy „moje rzeczy”? Co ty wyprawiasz? Jakiś cyrk urządzasz?
— Cyrk trwał przez ostatnie trzy lata — odpowiedziała. — Dzisiaj się kończy.
Podeszła do stołu i podniosła wydrukowane kartki.
Podała je mężowi.
Wyrwał dokumenty z jej dłoni i niecierpliwie przebiegł wzrokiem po pierwszej stronie.
Nagle zamarł.
Zobaczył ich wiadomości.
Swoją rozmowę z matką.
„Darmowa pomoc domowa”.
„Tajne konto”.
„Pojedziemy nad morze we dwoje”.
Jego twarz zmieniała kolor na jej oczach.
Najpierw poczerwieniała.
Później poszarzała.
Wreszcie całkowicie pobladła.
Kilka razy otworzył usta, ale nie zdołał wydobyć z siebie słowa.
W końcu wyszeptał:
— Ty… ty czytałaś moją korespondencję?
Kobieta milczała.
Mężczyzna natychmiast znalazł temat, który mógł wykorzystać do ataku.
— Jak śmiałaś zaglądać do moich prywatnych wiadomości? — oburzył się. — To moje granice! Nie masz prawa grzebać w moich rzeczach!
— Granice? — lekko uniosła brwi. — Naprawdę chcesz teraz rozmawiać ze mną o granicach?
Cofnął się o pół kroku.
— Człowiek, który przez lata wysyłał mnie za darmo pracować na działkę swojej matki, a sam przelewał jej pieniądze zaoszczędzone moim kosztem, nagle przypomniał sobie o prywatności? — ciągnęła. — Mieszkałeś w moim mieszkaniu. Jadłeś jedzenie, które kupowałam. Jeździłeś samochodem, za którego naprawy płaciłam. Korzystałeś z mojej karty. A potem razem z matką śmiałeś się ze mnie i nazywałeś mnie służącą.
— Wszystko przekręcasz! — wyrzucił z siebie szybko. — To wyrwane z kontekstu! Mama jest starsza, mogła napisać cokolwiek! Czasami po prostu jej przytakiwałem, żeby się nie denerwowała. A pieniądze… Oszczędzałem je przecież dla nas! Chciałem zrobić ci niespodziankę!
— Niespodziankę w postaci urlopu z twoją matką? — zapytała spokojnie.
Zamilkł.
— Nie wymyślaj teraz kolejnych historii — powiedziała. — Przeczytałam wystarczająco dużo. I wydrukowałam wystarczająco dużo. Spójrz na drugą kartkę. To wyciąg z konta. Doskonale widać, ile przez ostatnie pół roku wydałam na ciebie. Możesz go sobie zabrać. Na pamiątkę.