Jak wytłumaczyć czteroletniemu dziecku, że jego ojciec wypoczywa w Turcji, podczas gdy jego matka walczy o życie?
— Tata jest daleko, kochanie. Nie może teraz przyjechać.
— A my będziemy odwiedzać babcię?
— Będziemy.
I dotrzymałam słowa.
Jeździłyśmy tam codziennie.
Rano zaglądałam do szpitala przed pracą. Wieczorem odbierałam Zosię z przedszkola i znów ruszałyśmy na oddział.
Córka opowiadała babci, co wydarzyło się w przedszkolu, pokazywała jej nowe rysunki, śpiewała piosenki i czytała krótkie bajki.
Lekarze wciąż powtarzali to samo: stan pacjentki pozostaje ciężki, ale stabilny.
Nikt nie potrafił powiedzieć, czy pani Zofia odzyska przytomność.
Mimo to nie przestawałam przychodzić.
Kupowałam kwiaty.
Wymieniałam wodę w wazonie.
Mówiłam do niej, choć nie miałam pewności, czy cokolwiek słyszy.
— Wie pani, pani Zofio, awansowałam. Jestem teraz główną kierowniczką projektów. Pamięta pani, jak kiedyś mówiła, że potrafię wszystko dobrze zorganizować? Miała pani rację.
Opowiadałam jej o codzienności tak, jakby po prostu odpoczywała z zamkniętymi oczami.
Czasem pielęgniarki patrzyły na mnie ze współczuciem, ale przestałam zwracać na to uwagę.
Piątego dnia do sali weszła kobieta około czterdziestki w białym fartuchu.
— Pani Anna?
— Tak.
— Jestem doktor Ewa, kieruję oddziałem. Chciałabym coś zrozumieć. Naprawdę jest pani byłą synową pacjentki?
— Tak, ale…
— Po rozwodzie ludzie zazwyczaj odcinają się od byłej rodziny. Zwłaszcza gdy własny syn nawet nie przyjeżdża.
Poczułam, że oblewa mnie rumieniec.
— Pani Zofia zawsze była dla mnie dobra. A Zosia bardzo ją kocha.
— To widać. Pracuję jako lekarka od dwudziestu lat i wielokrotnie obserwowałam, że pacjenci, których bliscy regularnie odwiedzają, często szybciej wracają do zdrowia. Nawet jeśli ktoś jest nieprzytomny, sama obecność bliskich może mieć znaczenie.
— Czyli możemy nadal przychodzić?
— Oczywiście. I mam jeszcze jedną wiadomość. Dziś rano pojawiły się oznaki poprawy. Jej reakcja na światło jest wyraźniejsza.
Serce zabiło mi szybciej.
— To znaczy, że…
— To znaczy, że jest nadzieja. Proszę robić dalej to, co pani robi.
Tego wieczoru zdecydowałam się zadzwonić do Michała.
Nie odebrał od razu.
Kiedy w końcu się zgłosił, w jego głosie słychać było irytację.
— Ania? Co się stało? Z Zosią wszystko w porządku?
— Z Zosią tak. Twoja mama jest na intensywnej terapii. Miała zawał.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
W tle słyszałam muzykę i czyjś śmiech.
— Co? Mówisz poważnie?
— Jak najbardziej. Od kilku dni jest nieprzytomna.
— Cholera… Aniu, ja nie mogę teraz wrócić. Jesteśmy w hotelu w Belek, a wyjazd kosztował fortunę…
— Twoja matka może umrzeć, Michał.
— Nie mów tak. Ona jest silna, poradzi sobie. A ty… dziękuję, że tam jesteś. Później ci to wynagrodzę.
Rozłączyłam się, zanim skończył.
„Wynagrodzę”.
Naprawdę uznał, że chodzi o pieniądze.
Minęło jeszcze kilka dni.
Pewnego wieczoru pani Zofia otworzyła oczy.
Czytałam jej na głos artykuł z czasopisma, kiedy nagle zauważyłam, że na mnie patrzy.
To nie było bezwiedne otwarcie powiek.
Ona naprawdę mnie widziała.
— Pani Zofio! Słyszy mnie pani?
Spróbowała coś powiedzieć, lecz przeszkadzała jej rurka.
W kącikach oczu pojawiły się łzy.
— Proszę się nie wysilać. Wszystko będzie dobrze. Zaraz zawołam lekarza.
Kiedy przybiegła pielęgniarka, pani Zofia nadal nie odrywała ode mnie wzroku.
Po chwili jej palce lekko zacisnęły się na mojej dłoni.
Rurkę usunięto dopiero następnego dnia.
Pierwszym słowem, które wypowiedziała zachrypniętym głosem po długim milczeniu, było:
— Ania…
— Jestem tutaj.
— Zosia…
— Ona też tu jest. Czeka na korytarzu. Codziennie panią odwiedzała, czytała bajki. Chce ją pani zobaczyć?
Pani Zofia ledwie zauważalnie skinęła głową.
Zosia wpadła do sali jak mały huragan.
— Babciu Zosiu! Obudziłaś się! A ja myślałam, że śpisz jak Śpiąca Królewna!
Na twarzy chorej pojawił się pierwszy uśmiech.
— Moja… dziewczynka…
Zosia ostrożnie przysunęła się do łóżka i ją objęła.
— Mam ci tyle do opowiedzenia! Nauczyłam się wiązać sznurówki! I znam wierszyk o jesieni! Chcesz posłuchać?
— Chcę…
Właśnie wtedy w drzwiach pojawił się Michał.
Opalony.
Wypoczęty.
Z drogim bukietem kwiatów w rękach.
Za nim stała młoda kobieta — Paulina.
— Mamo! Jak się czujesz? Przepraszam, że nie przyjechałem wcześniej. Byliśmy nad morzem, kiedy się dowiedzieliśmy…
Pani Zofia spojrzała na syna.
Potem przeniosła wzrok na mnie.
Jej twarz nie rozjaśniła się tak, jak się spodziewałam.
W jej oczach było raczej skupienie i chłodna ocena.
— Gdzie… byliście?
— Mamo, przecież mówię — w Turcji. Odpoczywaliśmy z Pauliną. Przyjechaliśmy, gdy tylko mogliśmy.
— Gdy tylko mogliście?
— No… prawie.
Michał niepewnie zerknął w moją stronę.
— Aniu, ty przychodziłaś tutaj codziennie?
Wzruszyłam ramionami.
— Pani Zofio, my już pójdziemy. Jutro znów przyjedziemy.
Ujęłam córkę za rękę.
— Aniu…
Słaby głos zatrzymał mnie przy drzwiach.
— Dziękuję.
W domu Zosia długo nie mogła zasnąć.
— Mamo, dlaczego tata nie przychodził do babci, kiedy ona spała?
— Bo był daleko.
— A my byłyśmy blisko?