Marek zwrócił się do fachowca:
— Nigdzie pan nie będzie się wtrącał.
Anna spokojnie otworzyła teczkę i pokazała dokument potwierdzający własność mieszkania oraz dowód osobisty. Ślusarz skinął głową.
— Ona jest zleceniodawcą. Przyjechałem pod wskazany adres. Jeśli macie państwo spór, wyjaśnijcie go między sobą, ale ja wykonuję pracę na jej prośbę.
Marek patrzył na żonę tak, jakby po raz pierwszy odkrył, że poza cierpliwością ma także stanowczość.
— Upokarzasz mnie przy obcym człowieku — wycedził.
— Nie. Sam się upokorzyłeś, rozdając klucze do mojego mieszkania.
Wymiana zamka trwała dwadzieścia minut. Anna zebrała stare klucze do woreczka i schowała je do szuflady. Nowe wsunęła do kieszeni szlafroka. Dopiero wtedy wypuściła powietrze.
To jeszcze nie był koniec tej historii. Były to tylko drzwi, które zdążyła zamknąć, zanim ktoś zacząłby przez nie wchodzić bez pozwolenia.
W sobotę, pięć minut przed południem, przed budynkiem zatrzymał się samochód dostawczy.
Anna zobaczyła go przez kuchenne okno. Wszystko w niej się ścisnęło, lecz nie ze strachu. Zadziałała w niej raczej zimna pewność. Nikt nie potraktował jej słów poważnie. Wszyscy liczyli na to, że zrobi awanturę, zmęczy się i w końcu ustąpi.
Katarzyna wysiadła pierwsza. Za nią pojawiło się dwóch tragarzy. Marek stał już w przedpokoju i wkładał kurtkę.
— Tylko spróbuj urządzić scenę przy ludziach — rzucił.
Anna spojrzała na niego.
— To ty przywiozłeś ludzi bez zgody właścicielki mieszkania.
Marek nacisnął klamkę. Zorientował się, że zamek jest nowy, a jego klucz nie pasuje. Odwrócił się gwałtownie.
— Otwórz.
— Nie.
— To już jest naprawdę…
W tym momencie zadzwonił domofon. Anna podeszła do słuchawki.
— Kto mówi?
— Aniu, otwieraj — odezwała się Katarzyna. — Samochód stoi, chłopaki czekają.
— Niech odjeżdżają — odpowiedziała Anna. — Nikt tutaj się nie wprowadzi.
— Żartujesz? Mam rzeczy!
— To nie są moje rzeczy ani mój problem.
Marek zrobił krok w stronę domofonu, ale Anna już odłożyła słuchawkę.
Przez następne dziesięć minut na klatce schodowej było głośno. Najpierw Katarzyna dzwoniła do drzwi. Później zaczęła w nie pukać. W końcu mówiła tak donośnie, żeby słyszeli ją sąsiedzi. Marek krążył między kuchnią a przedpokojem, telefonował do siostry i syczał na Annę, że „kompromituje rodzinę”.
Anna tylko raz uniosła dłoń, powstrzymując go.
— Rodziny nie kompromituje odmowa. Kompromituje ją samowola.
Kiedy Katarzyna spróbowała włożyć stary klucz do nowego zamka, Anna bez słowa sięgnęła po telefon i wezwała policję. Mówiła spokojnie:
— Przy moim mieszkaniu ktoś próbuje otworzyć drzwi kluczem, którego nie wydałam i na którego użycie nie wyrażałam zgody. Jestem właścicielką. Znajduję się w środku. Proszę o przysłanie patrolu.
Po tych słowach Marek pobladł.
— Zupełnie oszalałaś? Wzywasz policję przez rodzoną siostrę?
— Wzywam ją z powodu próby wejścia do mojego mieszkania. Tak.
Katarzyna najwyraźniej usłyszała przez drzwi słowo „policja”, bo stukanie nagle ucichło. Na klatce rozległy się nerwowe głosy, szelest toreb i czyjeś ciche przekleństwo. Zanim patrol przyjechał, samochodu dostawczego ani tragarzy już nie było. Zostały tylko Katarzyna, Marek i dwie sportowe torby stojące pod ścianą — najwyraźniej te, które kobieta zdążyła wcześniej wnieść.
Rozmowa z policjantami była krótka, ale otrzeźwiająca. Anna pokazała dokumenty mieszkania i wyjaśniła, że nie zgadzała się na zamieszkanie Katarzyny, a klucze zostały jej przekazane przez Marka bez wiedzy właścicielki. Dodała, że zamek został już wymieniony. Katarzyna próbowała wtrącić, że to „sprawa rodzinna”, lecz jeden z policjantów odpowiedział sucho:
— Rodzinna czy nie, właścicielka się nie zgadza. Sprawa jest zamknięta. Proszę zabrać rzeczy i znaleźć sobie inne miejsce.
Marek stał pod ścianą z kamienną twarzą. Katarzyna najpierw protestowała, później zaczęła mówić urażonym szeptem, a na koniec rozpłakała się — ze złości i upokorzenia, nie z bezradności. Anna nie ustąpiła. Nie złagodniała i nie odwróciła wzroku.
Kiedy klatka schodowa opustoszała, a drzwi znowu się zamknęły, w mieszkaniu zrobiło się dziwnie cicho. Nawet lodówka wydawała się pracować zbyt głośno.
Marek wszedł do pokoju, usiadł na brzegu kanapy i długo milczał. W końcu powiedział:
— Nie spodziewałem się po tobie czegoś takiego.
Anna została na środku pokoju.
— A ja spodziewałam się, że mój mąż nie będzie potajemnie rozdawał kluczy do mojego mieszkania.
— Mogłaś załatwić to bez policji.
— Mogłam. Gdybyś ty i twoja siostra za pierwszym razem usłyszeli słowo „nie”.
Podniósł na nią wzrok.
— Chciałem pomóc bliskiej osobie.
— Chciałeś pomóc jej moim kosztem. Wykorzystując moją przestrzeń, moją pracę i mój dom.
— Znowu wszystko jest twoje.
— Bo dzisiaj musiałam nazwać rzeczy po imieniu.
Marek siedział z łokciami opartymi na kolanach. Twarz miał zmęczoną, jakby w ciągu jednego dnia postarzał się o kilka lat. Anna jednak nie poczuła litości. Widziała przed sobą nie skrzywdzonego mężczyznę, lecz dorosłego człowieka, który podejmował kolejne decyzje, a teraz po raz pierwszy musiał zmierzyć się z ich konsekwencjami.