— Tak, mieszkanie zostało kupione w trakcie małżeństwa — przyznała Anna. — Ale prawie sto osiemdziesiąt tysięcy złotych wkładu własnego pochodziło z moich osobistych pieniędzy: ze sprzedaży pokoju, który należał do mnie jeszcze przed ślubem, oraz ze świadczeń przyznanych na Kubę. Mam wszystkie przelewy i dokumenty. Możesz więc opowiadać komuś innemu, że Marcin podarował mi to mieszkanie. Jego finansowego udziału tutaj po prostu nie ma.
Marcin nerwowo przełknął ślinę.
Puszka w jego dłoni lekko zadrżała.
— Aniu… po co się tak nakręcasz? Pokłóciliśmy się, trudno. Po co wyciągasz te papiery?
— Teraz punkt drugi.
Anna przewróciła kilka stron i wyjęła plik listów z urzędowymi pieczęciami. Przez ostatnie miesiące wyjmowała je ze skrzynki pocztowej.
— Spis twoich finansowych osiągnięć, Marcin. Zawiadomienia o postępowaniach windykacyjnych.
Helena znieruchomiała i gwałtownie popatrzyła na syna.
— Jakich postępowaniach?
— Zwyczajnych — odpowiedziała Anna. — Twój ukochany Marcinek zgromadził pokaźną kolekcję chwilówek. Siedem firm pożyczkowych. W jednej około czterech tysięcy złotych, w drugiej sześć i pół, w kolejnej prawie cztery. Do tego dochodzą pozostałe zobowiązania, odsetki, kary i opłaty. Łącznie uzbierało się mniej więcej trzydzieści cztery tysiące złotych. Część spraw trafiła już do windykacji, a rachunki mogą zostać zablokowane.
W przedpokoju zrobiło się tak cicho, że wyraźnie słychać było krople spadające z niedokręconego kranu w łazience.
Helena bardzo powoli odwróciła się do syna.
Na jej twarzy malowało się prawdziwe osłupienie.
— Marcin… To prawda? Jakie pożyczki? Przecież mówiłeś, że zakładasz własną firmę transportową! Że masz wspólników i inwestorów!
Marcin poczerwieniał.
Szyję i policzki pokryły mu się czerwonymi plamami.
— Mamo, nie słuchaj jej! Połowę tego wymyśliła! Wszystko przekręca! Anna, ty w ogóle słyszysz, co mówisz? Po co okłamujesz moją matkę?!
— Nikogo nie okłamuję. Po prostu zamykam zmianę i sprawdzam stany.
Anna schowała dokumenty do teczki, a następnie ponownie otworzyła szafę.
— Przez trzy lata sprzątałam po tobie. Przez trzy lata płaciłam raty za mieszkanie, w którym jadłeś kupione przeze mnie jedzenie, piłeś swoje piwo i opowiadałeś, jaką jestem beznadziejną żoną. Naprawdę sądziłam, że chwilowo się pogubiłeś. Ale to nie są przejściowe problemy. To twój stały sposób działania. Gdybym miała powiedzieć językiem magazynu — towar został uznany za nienadający się do dalszego przechowywania. Termin przydatności minął.
Z dolnej części szafy wyjęła trzy wielkie, kraciaste torby z grubego tworzywa. Takie same, z jakimi kiedyś jeździli na targowiska handlarze.
Pierwszy zamek rozsunął się z suchym trzaskiem.
— Macie piętnaście minut — oznajmiła Anna bez cienia emocji. — Spakujcie wszystko, co należy do Marcina. Spodnie, buty, konsolę, ubrania, bieliznę, ładowarki. Wszystko ma trafić do tych toreb.
— Ty bezczelna suko! — Helena wreszcie wyrwała się z osłupienia.
Raptownie ruszyła do przodu. Podniosła rękę z długimi paznokciami pomalowanymi na bordowo i próbowała chwycić Annę za twarz.
— Chcesz wyrzucić mojego syna z jego własnego domu?! Włóczę cię po sądach! Sama wyciągnę cię stąd za włosy!
Anna nawet nie drgnęła.
Zrobiła tylko krótki krok do tyłu, spokojnie uniknęła gwałtownego ruchu teściowej i sięgnęła po telefon.
Kilka naciśnięć.
Krótki sygnał połączenia.
— Panie Piotrze? Dobry wieczór. Mówi Anna Kowalska, ulica Parkowa, numer dziewięć, mieszkanie czterdzieści dwa. W mieszkaniu znajdują się dwie osoby. Mąż, z którym kończę wspólne zamieszkanie, oraz jego matka. Awanturują się, kobieta próbowała mnie uderzyć i odmawiają wyjścia. Tak, jestem sama. Czy może pan przyjść?
Rozłączyła się.
Dzielnicowy Piotr Kowalski mieszkał w tym samym budynku, na trzecim piętrze, i około pół godziny wcześniej wrócił ze służby.
Anna kilka razy pomagała jego żonie kupić artykuły dla dziecka ze zniżką pracowniczą w firmie sprzedażowej. Sam Piotr doskonale wiedział, kto w tej rodzinie regularnie opłaca rachunki, a kto wieczorami pojawia się na podwórzu z puszką piwa i wszczyna głośne kłótnie.
Marcin całkowicie pobladł.
— Wezwałaś policję? Jesteś chora?
— Zostało dziewięć minut — odpowiedziała Anna, otwierając drugą torbę. — Jeśli nie chcecie pakować bielizny przy dzielnicowym, radzę się pospieszyć.
Dalsze wydarzenia rozegrały się niemal w zwolnionym tempie, choć wszystko odbywało się zgodnie z jasno określonym harmonogramem.
Helena w końcu zrozumiała, że jej zwykłe metody nacisku nie działają. Miotała się po przedpokoju, próbowała wejść do pokoju, potem zaczynała lamentować i szlochać.
— Boże, co za nieszczęście! Własnego syna wyrzuca na ulicę! Biedny chłopak! Mieszkanie kupione za rodzinne pieniądze, a teraz wyrzuca gospodarza! Ludzie, dokąd ten świat zmierza?!
Marcin tymczasem gorączkowo stukał w telefon, usiłując znaleźć pieniądze choćby na opłacenie samochodu.
Aplikacja wypożyczalni już pokazywała zaległość.
Dostęp do auta mógł zostać zablokowany zdalnie.