Skóra od nadgarstków po czubki palców była pokryta nieregularnymi białymi plamami. Takie same odbarwienia widać było na szyi i przy uchu.
— To bielactwo — wyjaśniła Marta. — Nie można się tym zarazić. Od razu uprzedzam, żeby później nikt nie zadawał pytań. W dwóch miejscach powiedzieli, że oddzwonią. W trzecim administratorka oznajmiła wprost, że ich klientki przychodzą na przymiarki, więc sama rozumiem. Zapytała, czy mogłabym stale pracować w rękawiczkach.
Zuzia spojrzała na dłonie dziewczyny. Potem zobaczyła w odbiciu szafy swój własny lewy policzek i już chciała odpowiedzieć.
Nie zdążyła. Drzwi nagle się otworzyły i do recepcji weszła pani Jadwiga. W jednej ręce trzymała laskę, na nosie miała okulary, a na szyi centymetr krawiecki.
— Zuziu, gdzie przełożyłaś włókninę? Przeszukałam już całą półkę… — Urwała. Spojrzała na stół, a potem na ręce dziewczyny.
Podeszła bliżej, ostrożnie ujęła dłonie Marty w swoje — suche, pokryte drobnymi śladami po igłach — i odwróciła je wnętrzem do góry.
— Ojej, jakie cudowne ręce! Popatrz tylko, jakie długie palce! Dziewczyno, ty powinnaś zajmować się koronką i delikatnym wykończeniem. Do tego potrzebna jest cierpliwość, ale także odpowiednie palce. A takie palce albo człowiek dostaje od natury, albo nie.
Marta siedziała z płonącymi policzkami i niemal nie oddychała.
— A teraz słuchaj mnie uważnie — powiedziała pani Jadwiga, ciężko siadając na krześle naprzeciwko. — Powiem to tylko raz, więc zapamiętaj. Na ludzką twarz patrzy się trzy sekundy. No, pięć, jeśli ktoś jest wyjątkowo ciekawski. Ale na to, co zrobisz własnymi rękami, ludzie będą patrzeć przez całe życie. Zrozumiałaś?
— T-tak.
— Jeszcze nie zrozumiałaś. Ale z czasem na pewno zrozumiesz. — Staruszka zwróciła się do Zuzi. — Przyjmujemy ją?
— Oczywiście.
— W takim razie sama będę ją uczyć. I nawet nie próbuj protestować. Ty masz cały zakład i jakieś swoje biznesowe rozmowy. A ja jestem stara i nigdzie się już nie spieszę.
Dwa lata później Marta została samodzielną krojczą. Półtora roku po tym przyprowadziła do pracowni dziewiętnastoletnią Alicję. Dziewczyna jąkała się tak mocno, że sam telefon doprowadzał ją do łez. Nigdzie nie chciano jej zatrudnić, pytając bez końca:
— W jaki sposób będzie rozmawiać z klientkami?
— Pani Zuzanno — zwróciła się Marta do szefowej — proszę tylko spojrzeć na jej ręce. Naprawdę, proszę spojrzeć na ręce.
Zuzia uważnie przyjrzała się dłoniom Alicji. Potem spojrzała na Martę.
— Ty w ogóle rozumiesz, czyje słowa właśnie powtarzasz?
— Oczywiście, że rozumiem. Pani Jadwiga powiedziała, że takie słowa trzeba przekazywać dalej. Więc je przekazuję.
A sama pani Jadwiga siedziała wtedy w głębi pracowni i pruła źle wszyty rękaw. Nawet nie podnosząc głowy znad pracy, zawołała:
— Alicja? No chodź tutaj, Alicjo. Pokaż mi swoje ręce.