Barbara podeszła do syna, objęła jego szczupłe ramiona i mocno przyciągnęła go do siebie.
— Chciała, synku. Ale kto by cię jej oddał? Nikt. Nigdy. Chodźmy do stołu, barszcz zaraz całkiem wystygnie. Zjemy obiad, a potem pomogę ci z zadaniem z matematyki.
Dopiero usiedli, gdy telefon leżący na kuchennym blacie zawibrował od nadchodzącego połączenia. Na ekranie pojawiło się imię: „Władek”.
Barbara włączyła głośnik i położyła aparat obok talerza.
— Basia, czy ty kompletnie oszalałaś?! — z telefonu dobiegł zirytowany głos byłego męża. — Matka wróciła do domu, trzyma się za serce i łyka krople! Mówi, że nasłałaś na nią opiekę społeczną i chcesz wysłać ją do szpitala psychiatrycznego! Po co wzywałaś urzędników, nienormalna?!
— Władek, przestań krzyczeć — spokojnie przerwała mu Barbara. — Twoja matka sama przyszła do nas z inspektorką. Złożyła zawiadomienie, że głodzę Leona, i zażądała, żeby dziecko przekazano jej.
Po drugiej stronie zapadła cisza. Słychać było tylko ciężki oddech Władka.
— Ona… sama tam poszła? — zapytał już znacznie mniej pewnie.
— Sama. Chciała zostać opiekunką, wyrzucić mnie z mieszkania i wprowadzić tam ciebie, powołując się na udział dziecka. Kiedy inspektorka poprosiła ją o zgodę na sprawdzenie w poradni zdrowia psychicznego, twoja matka uciekła, nawet nie dopinając butów.
Barbara mówiła powoli i wyraźnie, ani razu nie podnosząc głosu.
— Usłyszała również o historii z olejem napędowym przy ulicy Nadbrzeżnej. O tej samej historii, którą przez osiem lat przykrywałeś opowieściami o jej nadciśnieniu i delikatnym zdrowiu.
— Basiu, po co rozdrapujesz przeszłość? — Władek natychmiast ściszył głos. — Człowiek przeżył załamanie nerwowe. To było dawno. Przecież nie zrobiła tego ze złej woli, po prostu martwi się o wnuka.
— To teraz słuchaj uważnie, szlachetny ojcze — powiedziała Barbara. — Jeżeli twoja matka jeszcze raz pojawi się pod moim domem, szkołą Leona albo basenem, zgłoszę sprawę do prokuratury. Dołączę dzisiejszy protokół i wystąpię do sądu o dostęp do jej dokumentacji medycznej. Potem zażądam zakazu zbliżania się do mojego syna.
— Basiu, nie od razu sąd…
— To po pierwsze — przerwała mu Barbara. — Po drugie: jeżeli do dwudziestego piątego dnia każdego miesiąca na moje konto nie wpłyną alimenty w ustalonej kwocie, złożę pozew o odzyskanie całego długu z ostatnich dwóch lat wraz z odsetkami. Następnie doprowadzę do zablokowania twojego prawa jazdy. Samochód szybko trafi na licytację. Zrozumiałeś?
— Zrozumiałem — odburknął Władek. — Porozmawiam z matką. Więcej nie przyjdzie.
Barbara zakończyła połączenie.
Minął miesiąc.
Za oknem wirował pierwszy mokry śnieg, przykrywając żółte liście brzóz na podwórku. Teresa Malinowska zniknęła równie nagle, jak się pojawiła.
Według sąsiadki z drugiego piętra była teściowa szybko spakowała rzeczy i wyjechała na odległą działkę poza miastem. Postanowiła zająć się grządkami, zabezpieczyć róże przed zimą i przeczekać jesienne deszcze z dala od Barbary oraz inspektoratu.
Władek przelał alimenty dokładnie dwudziestego czwartego. Do zwykłej kwoty dołożył jeszcze kilka tysięcy — najwyraźniej perspektywa utraty prawa jazdy i samochodu podziałała skuteczniej niż wszelkie rozmowy.
Leon siedział przy stole i starannie malował drewniany model brygantyny. Na komputerze Barbary jedna po drugiej zamykały się ewidencje wieczornych kursów.
W mieszkaniu było ciepło, w kuchni pachniało szarlotką, a za drzwiami nikt już nie krzyczał ani nie domagał się wpuszczenia.
Wreszcie w ich domu zapanowała cisza — taka, w której nikt nie groził, nie kłamał i nie próbował odebrać Barbarze jej dziecka.