O swoich planach powiedziała tylko Karolinie.
Siostra najpierw się przestraszyła.
— Naprawdę jesteś gotowa urodzić dziecko bez męża?
— Jestem gotowa już nigdy nie oddać komuś prawa do decydowania, czy zostanę matką.
Mniej więcej w tym samym czasie do studia Laury zgłosił się nowy klient.
Piotr Sawicki prowadził niewielką rodzinną piekarnię.
Przyszedł zamówić projekt opakowań, spóźnił się na spotkanie i zamiast długo przepraszać, postawił przed Laurą pudełko jeszcze ciepłych bułeczek.
— Próbuje pan przekupić wykonawcę? — zapytała.
— Próbuję uniknąć kary za spóźnienie.
Piotr w niczym nie przypominał Marka.
Nosił starą kurtkę.
Jeździł samochodem, w którym na desce rozdzielczej niemal bez przerwy świeciła jakaś kontrolka.
Czasem przekładał spotkania, bo musiał odebrać syna ze szkoły muzycznej.
Po rozwodzie dziewięcioletni Michał spędzał z nim połowę tygodnia.
Pewnego dnia Piotr zaprosił Laurę na kolację.
Odmówiła.
Po pewnym czasie zaprosił ją ponownie.
— Nie jestem teraz najłatwiejszą osobą do związku — ostrzegła.
— A czy ja ogłaszałem konkurs na najłatwiejszą?
O klinice opowiedziała mu podczas trzeciej randki.
Od razu.
Bez prób ukrywania czegokolwiek.
Bez oczekiwania, że Piotr koniecznie to zrozumie.
Mężczyzna długo milczał.
— Jeśli to dla ciebie zbyt trudne, możemy zakończyć kolację już teraz — powiedziała Laura.
— Nie myślę o tym, jak odejść. Próbuję zrozumieć, jak mogę pomóc i czy w ogóle mam prawo się w to wtrącać.
Po raz pierwszy Laura rozpłakała się przy mężczyźnie nie z upokorzenia.
Nie ze strachu.
Ich relacja rozwijała się bardzo powoli.
Piotr nie obiecywał wiecznego szczęścia.
Nie zasypywał jej biżuterią.
Nie żądał dowodów miłości.
Po prostu woził ją do kliniki.
Czekał w samochodzie.
Przywoził jedzenie.
Po jednej z nieudanych prób siedział przy niej niemal przez całą noc.
— Może już wystarczy? — zapytała Laura rano. — Jestem zmęczona ciągłym czekaniem na nadzieję.
— W takim razie się zatrzymamy. Ale tylko jeśli tego chcesz ty, a nie dlatego, że ktoś kiedyś podjął decyzję za ciebie.
Kilka miesięcy później lekarka poinformowała Laurę, że kolejna próba zakończyła się powodzeniem.
Laura kilka razy zapytała, czy na pewno nie zaszła pomyłka.
Potem wyszła z gabinetu, usiadła na ławce na korytarzu i zadzwoniła do Piotra.
— Gdzie jesteś?
— Na dole. Michał kazał mi kupić trzy różne bukiety, bo nie wiedzieliśmy, który najbardziej ci się spodoba.
— Przyjdźcie na górę.
— Coś się stało?
Laura położyła dłoń na brzuchu.
— Stało się.
Po minucie Piotr pojawił się na korytarzu.
Za nim biegł Michał z naręczem kwiatów.
Kiedy usłyszał wiadomość, chłopiec bardzo poważnie zapytał:
— A ktoś zapyta mnie, czy chcę zostać starszym bratem?
— Oczywiście — odpowiedziała Laura.
— W takim razie chcę. Tylko pokój dziecka musi być jasny.
Laura roześmiała się przez łzy.
Rok później pobrali się z Piotrem.
Bez drogiej restauracji.
Bez limuzyny.
Bez kosztownego pierścionka.
Po ceremonii od razu pojechali do domu, gdzie czekali na nich Michał, trzymiesięczna Zosia i tort, który po drodze trochę się przechylił.
O Marku Laura dowiedziała się przypadkiem.
Jego związek z Pauliną zakończył się niedługo po narodzinach dziecka.
Wspólni znajomi opowiadali, że skarżył się na utratę dawnej swobody i złościł, że młoda żona po porodzie przestała poświęcać mu wystarczająco dużo uwagi.
Laura nie poczuła ani satysfakcji, ani współczucia.
Wieczorem weszła do pokoju dzieci.
Piotr skręcał łóżeczko.
Michał czytał siostrze na głos zadanie z podręcznika.
A Zosia próbowała złapać go za palec.
Na półce siedział pluszowy królik.
Zupełnie inny.
Nie ten, który kiedyś wypadł z pakunku przy samochodzie Marka.
— Nie żałujesz, że wtedy go okłamałaś? — zapytała kiedyś Karolina.
Laura spojrzała na córkę i powoli pokręciła głową.
— Żałuję tylko jednego. Że prawie zgodziłam się na zawsze zrezygnować z samej siebie dla człowieka, który nazywał posłuszeństwo miłością.