— Przecież chodziło o kilka złotych.
— Nie chodziło o pieniądze.
Opowiedział, że kobieta bardzo się zawstydziła i uparcie próbowała mi je oddać.
A ja powiedziałam, żeby się nie martwiła, po czym odsunęłam się, żeby nie czuła się wobec mnie zobowiązana.
— Nie próbowałaś zrobić na nikim wrażenia — powiedział Marek. — Nawet nie obejrzałaś się później, żeby sprawdzić, czy ktoś zauważył, co zrobiłaś.
Patrzyłam na niego bez słowa.
— I dlatego zaprosiłeś mnie na randkę? Bo było ci mnie żal?
— Nie.
Odpowiedź padła natychmiast.
— Oczywiście, że nie.
— To dlaczego?
— Bo cię zauważyłem. Nie chodziło wyłącznie o dołeczki w policzkach, kiedy się uśmiechasz, twoje brązowe oczy czy długie, naturalne rzęsy.
Zamilkł na chwilę.
— Tak, Zosiu. Od początku uważałem cię za piękną.
— Ale zobaczyłem też, jaka jesteś, kiedy wydaje ci się, że nikt na ciebie nie patrzy.
Łzy napłynęły mi do oczu.
Marek uśmiechnął się prawie niezauważalnie.
— Kilka dni później znów przyszedłem do piekarni. Zobaczyłem cię i pomyślałem, że będę żałował, jeśli do ciebie nie podejdę.
Opuściłam wzrok na list.
— Czyli kiedy powiedziałeś: „No… jesteś piękna”…
— Naprawdę tak uważałem.
— A kiedy poprosiłeś o numer?
— Naprawdę chciałem go dostać.
Nie było żadnego zakładu.
Żadnego dowcipu.
Żadnej ukrytej kamery.
Żadnego haczyka.
Mimo to jedna kwestia nadal nie dawała mi spokoju.
— Dlaczego nigdy mi o tym nie powiedziałeś?
Marek spuścił wzrok.
— Na początku nie sądziłem, że to ważne. Później zauważyłem, jak bardzo czujesz się przy mnie niepewnie.
Skrzywiłam się.
— Ciągle pytałaś, dlaczego wybrałem właśnie ciebie — mówił dalej. — W pewnym momencie zacząłem się bać, że jeśli powiem ci, iż najpierw dostrzegłem tamten gest wobec starszej kobiety, uznasz, że związałem się z tobą z litości.
Prawie się roześmiałam, bo dokładnie to pomyślałam kilka minut wcześniej.
— A potem mama tylko pogorszyła sytuację — dodał.
Ponownie spojrzałam na kartki.
— Dlatego napisałeś ten list w noc przed ślubem?
Marek skinął głową.
— Przyszła wtedy do mnie.
— Co powiedziała?
— Po raz ostatni zapytała, czy naprawdę jestem pewien.
Zacisnęłam szczękę.
Marek mówił dalej:
— Powiedziała, że przez cały nasz związek próbuję przekonać cię, że jesteś dla mnie wystarczająco dobra. Zapytała, czy naprawdę chcę spędzić resztę życia, zajmując się tym wszystkim.
Milczałam.
— Co jej odpowiedziałeś?
— Że zupełnie odwróciła sytuację.
Spojrzał mi prosto w oczy.
— Powiedziałem jej, że dzięki tobie sam zacząłem się zastanawiać, czy to ja jestem wystarczająco dobry dla ciebie.
Oczy zaczęły mnie piec.
— Marku…
— To prawda.
Wskazał na list.
— Właśnie dlatego go napisałem. Zrozumiałem, że istnieje coś ważnego dotyczącego nas, o czym nadal nie wiesz. Nie chciałem poślubić cię, zachowując przed tobą taki sekret.
— Skoro tak, dlaczego nie dałeś mi tego listu?
Ramiona mu opadły.
— Zamierzałem to zrobić.
Rano w dniu ślubu rzeczywiście zobaczył mnie na chwilę przed ceremonią.
Byłam zdenerwowana, przejęta i wciąż ciężko znosiłam to, że mojej siostry nie będzie obok mnie.
List miał przy sobie.
Później jednak wyobraził sobie, jak wręcza mi kilka kartek zaczynających się od wyznania, że nasze pierwsze spotkanie nie było przypadkowe.
— Stchórzyłem — przyznał. — Postanowiłem, że opowiem ci wszystko po ślubie.
— I co się stało?
— Pobraliśmy się. Pojechaliśmy w podróż. Wróciliśmy. Zaczęło się zwyczajne życie.
Wyglądał na zakłopotanego.
— W pewnym momencie list trafił do pudełka razem z innymi ślubnymi pamiątkami.
Pokręciłam głową.
— Idiota.
— Wiem.
— Twoja matka wiedziała?
— Wiedziała, że widziałem cię wcześniej.
— I przez te wszystkie lata udawała, że nie rozumie, dlaczego w ogóle jesteś ze mną?
Twarz Marka wyraźnie się napięła.
— Tego również żałuję.
— Czego dokładnie?
— Że nie powstrzymałem jej wcześniej.
Opowiedział, że po tamtej kolacji, kiedy Elżbieta pytała, czy jest pewien naszego związku, odbył z nią poważną rozmowę.
Kiedy się zaręczyliśmy, a jej uwagi nie ustawały, postawił sprawę jeszcze ostrzej.
— Jeśli nie potrafi cię szanować, nie będzie pełnoprawną częścią naszego życia.
Przypomniałam sobie, jak nagle złośliwe komentarze Elżbiety zaczęły pojawiać się coraz rzadziej.
Teraz wszystko nabierało sensu.
— Powinieneś był mi powiedzieć.
— Masz rację.
— I opowiedzieć o piekarni.
— Tu również masz rację.
Spojrzałam na niego.
— Strasznie niewygodnie się z tobą kłócić.
Uśmiechnął się.
— Po tylu latach małżeństwa nauczyłem się rozpoznawać moment, w którym naprawdę jestem winny.
Nie zdołałam powstrzymać śmiechu.
Wtedy zauważyłam akapit niemal pod koniec listu.
Marek napisał tam o mojej siostrze.
Wspominał, jak często rezygnowałam z własnych planów, gdy potrzebowała pomocy, i jak bardzo ją kochałam.
Ścisnęło mnie w gardle.
— Napisałeś o niej.
Jego twarz złagodniała.
— Bardzo ją kochałaś.
Po jej śmierci to właśnie on gotował dla mnie, odbierał telefony, woził mnie na wszystkie konieczne spotkania i spędzał przy mnie bezsenne noce, gdy płakałam.
— Dlaczego wtedy nie odszedłeś? — zapytałam.
Zmarszczył brwi.
— Co?