Marek milczał.
— Bo wtedy musiałbyś się wysilić i wziąć na siebie prawdziwą odpowiedzialność. Tutaj jest ci wygodnie. Zachowujesz się jak gospodarz, ale za nic nie odpowiadasz.
— Celowo wszystko przedstawiasz w krzywym świetle.
— Ja? — Agnieszka opadła na fotel, nagle śmiertelnie zmęczona. — W takim razie wyjaśnij mi jedną prostą rzecz. Jeśli naprawdę mnie kochasz i uważasz za swoją żonę, jak możesz prosić mnie, żebym opuściła własny dom?
— Rodzice są dla mnie ważniejsi.
Te słowa zabrzmiały jak ostateczny wyrok.
Agnieszka powoli skinęła głową, jakby mąż właśnie potwierdził to, co od dawna podejrzewała, lecz czego bała się przed sobą przyznać.
— Rozumiem. Gdzie, twoim zdaniem, miałabym spędzić ten miesiąc czy dwa?
— Nie wiem. Zatrzymasz się u Ewy albo u Kasi. W najgorszym razie wynajmiesz sobie mieszkanie.
— Za własne pieniądze.
— Oczywiście.
— Czyli mam opłacać wynajem innego lokum, nadal regulować rachunki tutaj, podczas gdy w moim mieszkaniu będą mieszkać twoi rodzice, a do tego jeszcze utrzymywać ciebie?
Marek ponownie skrzywił się z irytacją.
— Po co zamieniasz wszystko w prymitywne wyliczenia?
— Chcesz wiedzieć, co jest naprawdę prymitywne? — Agnieszka znów się podniosła. — Uważać, że można przez trzy lata żyć na cudzy koszt, a potem zażądać, by właścicielka mieszkania zrobiła ci miejsce.
— Niczego nie żądam. Tylko proszę.
— Nie. Ty oznajmiasz decyzję, która już została podjęta. Twoi rodzice wiedzą, że wkrótce tu zamieszkają?
Marek milczał zdecydowanie zbyt długo.
— Oczywiście, że wiedzą — odpowiedziała za niego. — Wszystko już ustaliliście. Po prostu nikt nie uznał, że moje zdanie jest potrzebne.
— Liczyliśmy, że nas zrozumiesz.
— Co dokładnie miałam zrozumieć? — Głos jej zadrżał. — Że nadszedł moment, abym wyprowadziła się z własnego mieszkania, bo rodzice mojego męża wreszcie postanowili zaszczycić je swoją obecnością?
Agnieszka poszła do sypialni, otworzyła szafę i wyjęła walizkę.
Marek ruszył za nią.
— Co ty robisz?
— Pakuję twoje rzeczy.
— Aga, nie wygłupiaj się. Porozmawiajmy spokojnie.
— Porozmawiajmy? — Wrzuciła do walizki jego koszulę. — O czym? O tym, jak przez trzy lata mnie okłamywałeś? Czy o tym, jak zamierzałeś się mnie pozbyć, gdy tylko nadarzy się odpowiednia okazja?
— Nikt nie planował się ciebie pozbywać.
— Naprawdę? — Zatrzymała się z jego krawatem w dłoni. — A ja sądzę, że domu twoich rodziców wcale nie trzeba było sprzedawać tak nagle. Prawdopodobnie od dawna wszystko przygotowywaliście i tylko czekaliście na dogodny moment.
— To kompletny absurd.
— W takim razie wyjaśnij, dlaczego nagle znaleźli pieniądze na leczenie, ale nie mają ani grosza na wynajem? Dlaczego nie mogą zamieszkać u twojej siostry? Joanna ma przecież czteropokojowe mieszkanie.
— Joanna ma dzieci.
— A ja ich nie mam, więc dlatego tracę prawo do mieszkania we własnym domu?
Marek usiadł na skraju łóżka i spuścił głowę.
— Aga, nie chciałem, żeby to wszystko tak wyglądało.
— Jak miało wyglądać? — Odwróciła się w jego stronę. — Nie chciałeś, żebym odkryła wasz plan?
— Myślałem, że sama się zgodzisz.
— Dobrowolnie wyprowadzić się z własnego mieszkania — podsumowała. — Teraz już rozumiem.
Ponownie zapadła cisza.
Agnieszka mechanicznie składała ubrania męża, a Marek siedział bez ruchu, wpatrując się w podłogę.
— Wiesz — odezwała się w końcu — najbardziej boli mnie nie sama twoja zdrada. Gorsze jest to, że uważałeś mnie za tak głupią i bezradną, iż sądziłeś, że niczego nie zrozumiem.
— Nigdy nie uważałem cię za głupią.
— Uważałeś. Inaczej nie liczyłbyś na to, że z wdzięcznością przyjmę propozycję opuszczenia własnego domu.
Zasunęła walizkę i ustawiła ją przy drzwiach.
— Co ty właściwie robisz? — powtórzył Marek.
— Dokładnie to, czego chciałeś. Opróżniam mieszkanie.
— Agnieszko…
— Tylko że nie robię tego dla twoich rodziców. Opróżniam swoje życie z ciebie.
Wróciła do salonu i usiadła w fotelu.
Marek poszedł za nią.
— Posłuchaj, może jednak znajdziemy jakiś kompromis?
— Jaki? — zapytała zmęczonym głosem.
— Rodzice mogliby spać w salonie. My zostalibyśmy w sypialni. Jakoś byśmy się dostosowali.
Agnieszka długo patrzyła mu prosto w oczy.
— Marku, ty naprawdę niczego nie rozumiesz, czy tylko udajesz?
— Czego nie rozumiem?
— Tu już nie chodzi o liczbę pokoi. Byłeś gotów wyrzucić żonę z jej własnego domu, żeby twoim rodzicom było wygodniej. Przez trzy lata praktycznie żyłeś na mój koszt i ani razu mi za to nie podziękowałeś. Traktujesz mnie jak tymczasową przeszkodę, którą w razie potrzeby można usunąć z drogi.
— To nie tak.
— Właśnie tak. Najgorsze zaś jest to, że sam nie widzisz w tym nic strasznego.
Marek wstał i zaczął nerwowo chodzić po pokoju.
— Załóżmy, że masz rację. Co teraz proponujesz?
— Nic. Ty już dokonałeś wyboru. Teraz będziesz musiał z nim żyć.
— A co z nami? Z naszym małżeństwem?
Agnieszka uśmiechnęła się smutno.
— Jakim małżeństwem, Marku? Między nami istniała umowa o bezpłatny wynajem z dodatkowymi usługami intymnymi. Tylko zapomniano mnie poinformować o warunkach.
— Nie mów takich rzeczy.