— Kamil — odezwała się, gdy zrobił przerwę. — Próbujesz mi tłumaczyć, dlaczego zakup mieszkania dla twojej matki jest według ciebie konieczny. Ale ja pytam o coś innego. Dlaczego chciałeś zrobić to za moimi plecami? W środku nocy, kiedy myślałeś, że śpię?
Mężczyzna umilkł.
— Gdybyś przyszedł do mnie i powiedział: „Mama ma kłopoty, zastanówmy się razem, jak jej pomóc”, wysłuchałabym cię. Rozważylibyśmy różne możliwości. Ty jednak wybrałeś inną drogę.
— Wiedziałem, że się nie zgodzisz — mruknął ponuro.
W jego głosie zabrzmiały uraza, zmęczenie i coś jeszcze. Natalia nazwała to w myślach tchórzostwem.
— Zawsze jesteś przeciwko mnie, kiedy chodzi o moją matkę.
— Sprzeciwiam się wydawaniu naszych wspólnych pieniędzy bez mojej wiedzy. To nie jest to samo.
Kamil wstał i zaczął chodzić po kuchni.
W końcu zatrzymał się przy oknie.
Na zewnątrz miasto płonęło od sierpniowego żaru. Asfalt na podwórzu lśnił w słońcu.
— Natalio, ona naprawdę jest tam sama. Nie masz pojęcia, jak się czuje.
— Nie jest sama. Ma własne mieszkanie, znajomych, sąsiadów i przyjaciółki. Jeśli chce przeprowadzić się bliżej nas, może sprzedać obecne lokum i kupić inne w naszej okolicy. Tylko że ona nie chce sprzedawać. Chce, żebyś kupił jej nowe mieszkanie. A dokładniej — żeby zostało kupione za nasze wspólne pieniądze. Jej mieszkanie ma zostać „na wszelki wypadek”. Sam to słyszałeś.
Kamil gwałtownie się odwrócił.
Twarz miał napiętą i niemal gniewną.
— Nagrywałaś tę rozmowę?
— Nie. Po prostu nie spałam.
Anna zadzwoniła około wpół do jedenastej.
Natalia siedziała w pokoju i przeglądała dokumenty służbowe, udając skupienie. Kamil odebrał w kuchni. Tym razem nie zamknął drzwi. Może nie zdążył, a może uznał, że dalsze ukrywanie czegokolwiek nie ma już sensu.
— No i co, synku? Wszystko załatwiłeś?
— Mamo, pojawiły się komplikacje…
— Jakie komplikacje? Przez całą noc nie zmrużyłam oka! Ciśnienie miałam sto sześćdziesiąt. Wzięłam tabletkę, ale wciąż czuję się źle. Przecież obiecałeś.
— Wiem, mamo, tylko…
— Co znaczy „tylko”? Rozmawiasz ze swoją matką. Z własną matką! Czy teraz żona jest dla ciebie ważniejsza? Powiedz to wprost. Przyzwyczaiłam się, że jestem na ostatnim miejscu.
Natalia wyszła z pokoju.
Zatrzymała się w drzwiach kuchni, oparła ramię o framugę i spojrzała na męża.
Kamil ją zauważył.
Na jego twarzy coś się zmieniło.
Może był to strach.
A może ulga człowieka, który przez długi czas dźwigał ciężar i wreszcie odłożył go na ziemię.
— Mamo, poczekaj chwilę.
Niespodziewanie podał telefon Natalii.
Nie spodziewała się tego.
Mimo wszystko wzięła aparat do ręki.
— Dzień dobry, pani Anno.
Teściowa zamilkła.
Po krótkiej przerwie jej głos natychmiast złagodniał.
— Natalio! Nie wiedziałam, że jesteś obok. Przepraszam, że tak wcześnie cię niepokoimy. Po prostu znalazłam się w bardzo trudnej sytuacji…
— Słyszałam — odpowiedziała spokojnie. — Tej nocy również nie spałam.
Tym razem cisza trwała dłużej.
— Rozumiem, że chce pani mieszkać bliżej syna. Nie ma w tym nic złego. Ale razem z Kamilem nie możemy kupić pani osobnego mieszkania. Nasze oszczędności są przeznaczone na wkład własny do mieszkania dla naszej rodziny. Odkładaliśmy te pieniądze przez trzy lata.
— Natalio, ja przecież nie proszę na zawsze! Kiedy się urządzę, wszystko oddam.
— Powiedziała pani Kamilowi, że nie zamierza sprzedawać obecnego mieszkania. Chce pani je zachować.
Po drugiej stronie zapadła kolejna cisza.
Tym razem była to cisza osoby przyłapanej na sprzeczności.
— Nie wiem jeszcze, jak wszystko się ułoży.
— My również tego nie wiemy — odparła Natalia niemal życzliwie. — Dlatego proponuję rozsądne rozwiązanie. Sprzeda pani swoje mieszkanie, a my pomożemy znaleźć tutaj coś odpowiedniego w granicach pani budżetu. Wspólnie obejrzymy oferty i pojedziemy na oglądanie. To wydaje mi się uczciwe.
— Nie ma w tym nic uczciwego! — słodycz zniknęła z głosu Anny w jednej chwili. — Mam sprzedać ostatnią rzecz, jaką posiadam?! Kamil, słyszysz, co twoja żona mi proponuje?
Kamil stał przy oknie i patrzył na szybę.
— Słyszę, mamo.
— I co zamierzasz zrobić? Pozwolisz jej mówić do własnej matki takim tonem?
— Mamo…
Przez chwilę milczał.
— Natalia ma rację.
W słuchawce zapadła zupełna cisza.
Natalia niemal fizycznie czuła, jak teściowa zmienia strategię i przygotowuje kolejną próbę nacisku.
— Więc tak to wygląda. Żona jest dla ciebie ważniejsza niż matka. Poświęciłam ci całe życie, oddałam ci wszystko, a ty teraz…
— Mamo, proszę, nie zaczynaj.
— Nie zaczynać?! Serce mi wyskakuje z piersi, nocami nie śpię, a ty każesz mi przestać mówić?!
Kamil odebrał telefon z rąk żony.
— Zadzwonię wieczorem, mamo.
Rozłączył się.
Przez chwilę stali pośrodku kuchni.
Z ulicy dobiegał szum miasta. Dzieci bawiły się na podwórku, krzycząc radośnie. Gołąb kilka razy uderzył w szybę, nie rozumiejąc, dlaczego nie może przelecieć przez przezroczystą przeszkodę.
— Ona na tym nie poprzestanie — powiedział cicho Kamil.
— Wiem.
— Będzie dzwonić codziennie. Powtarzać, że ją porzuciłem.
— To również wiem.
Spojrzał na Natalię.