— A mojego wkładu w rodzinę nie widzisz?
— Mama ma rację! Garaż zostanie, a twój urlop skończy się po tygodniu!
— To były nasze wspólne oszczędności. Odkładaliśmy oboje.
— Niby ile mogłaś odłożyć? — wtrąciła Halina. — Swoje marne grosze? W normalnej rodzinie mężczyzna jest żywicielem. Normalna żona wspierałaby męża, zamiast urządzać awanturę.
Michał natychmiast się ożywił.
— Właśnie! Mama rozumie, jak zarządzać kapitałem. A ty ciągle tylko czegoś chcesz: ubrań dla dzieci, butów, leków, wyjazdów. Mam dość bycia bankomatem!
Katarzyna długo patrzyła na matkę i syna.
Byli do siebie uderzająco podobni.
Tak samo zaciśnięte usta.
Ten sam wyraz wyższości.
Ta sama pewność, że tylko oni wiedzą, jak należy żyć.
W pokoju robiło się coraz bardziej duszno.
Katarzyna zrozumiała, że dalsza kłótnia nie ma sensu. Oboje stworzyli własną rzeczywistość, w której garaż zapisany na Halinę był ważniejszy niż zdrowie dzieci.
— Czyli dach waszej działki jest ważniejszy od moich synów — powiedziała. — A ja jestem egoistką tylko dlatego, że chciałam zabrać dzieci nad morze.
— Nie przesadzaj — prychnęła Halina. — Nikt nie zamierza kierować waszym życiem. Ale kontrola jest potrzebna, kiedy sama nie umiesz rozsądnie wydawać pieniędzy.
Wstała z fotela.
— Powinnaś mi podziękować, że zgodziłam się wziąć na siebie taką odpowiedzialność.
Przeszła obok Katarzyny.
Michał ruszył za matką automatycznie, jakby naprawdę trzymała go na niewidzialnej smyczy.
— Czyli zdrowie dzieci to konsumpcja? — zapytała Katarzyna za jego plecami. — A niekończące się filmy o bogactwie i sukcesie to inwestycje?
Wyszła na korytarz.
Nie płakała.
W środku narastało spokojne, zimne uczucie.
Przypomniała sobie dodatkowe dyżury, tanie kolacje, starą zimową kurtkę noszoną trzeci rok i każdą odłożoną banknot po banknocie złotówkę.
Michał gwałtownie się odwrócił.
— Dosyć! Nie udawaj ofiary! Zachowujesz się jak utrzymanka, której nagle przestano dawać pieniądze. Ja inwestuję je w naszą przyszłość! Garaż to aktywo! Prawdziwy majątek! A morze to tylko woda i piasek. Pojechaliście, spaliliście się i wróciliście. Pieniądze zniknęły!
— Aktywo? — Katarzyna roześmiała się krótko.
— Tak! Aktywo!
— Nauczyłeś się dziś nowego słowa? Ten teren ma zostać za kilka lat rozebrany pod budowę drogi. Cała okolica o tym wie. Zapłaciłeś pieniędzmi swoich dzieci za ruderę, w której będą leżeć stare narty i słoiki z przetworami!
Halina zdążyła wrócić do kuchni.
— Nie słuchaj jej, Michałku. Zazdrości ci, bo sama nie potrafi zarabiać. Rozbiórka może być nawet korzystna. Dostaniemy odszkodowanie. Mam odpowiednie znajomości.
— Kłamiecie — powiedziała Katarzyna i weszła do kuchni.
Oparła dłonie o blat naprzeciwko teściowej.
— Żadnego odszkodowania może nie być. Poza tym garaż nie jest wam do niczego potrzebny. Chce pani po prostu wyremontować działkę.
Halina znieruchomiała.
— Tydzień temu widziałam kosztorys w pani torbie. Nowy dach, weranda, siding. Wszystko niemal za dwieście czterdzieści tysięcy złotych. Prawie dokładnie tyle, ile mieliśmy na koncie.
W kuchni zapadła cisza.
Michał spojrzał na matkę.
Po raz pierwszy w jego oczach pojawiło się zwątpienie.
Halina natychmiast je zauważyła.
— No i co z tego? — zapytała spokojnie. — Nawet jeśli część pieniędzy pójdzie na działkę, to gdzie tu tragedia? To rodzinny dom. Urodziłam Michała, wychowałam go, poświęciłam mu siły i pieniądze. Czy nie zasłużyłam na spokojną starość?
— Czyli jednak zamierzała pani wydać nasze pieniądze na remont?
— „Nasze”? — ostro powtórzył Michał. — To moje pieniądze!
— Jestem żoną twojego syna — powiedziała Katarzyna. — Urodziłam mu dzieci i pracuję na dwóch etatach, żeby naszej rodzinie niczego nie brakowało.
— Pasożytujesz na mnie, Kaśka — wtrącił Michał.
Stanął obok matki i położył dłoń na oparciu jej krzesła.
Tym gestem ostatecznie pokazał, po czyjej stronie stoi.
— Mama ma rację. Ciągle czegoś żądasz. Mam już dość tego, że wszystko, co zarobię, znika nie wiadomo gdzie. Mama chce tylko zabezpieczyć nasze środki.
— Nazywasz swoją matkę głową rodu i oddajesz jej pieniądze, które odkładaliśmy nawet na leczenie własnego syna? — zapytała Katarzyna. — Zapomniałeś, jak Kuba zeszłej jesieni nie mógł złapać oddechu?
— Nie graj na litości! — Michał uderzył pięścią w stół. — Wszystkie dzieci chorują! Za to dach naprawdę przecieka. Jeśli dom zgnije, nie będzie czego dziedziczyć.
— Ona steruje tobą jak marionetką! — krzyknęła Katarzyna. — Od lat wbija ci do głowy, że żona jest twoim wrogiem, żeby mieć dostęp do twoich pieniędzy! Obudź się! Rodzina to ja, ty i nasi synowie!
Halina powoli wstała.
— Teraz już wszystko widzisz — powiedziała do Michała. — Histeria, krzyk, brak szacunku dla starszych. Ostrzegałam cię, że ta kobieta nie jest ciebie warta. Dla niej mężczyzna to tylko źródło pieniędzy.
— Właśnie — podchwycił Michał. — Nie potrzebujesz mnie, tylko mojego portfela.
Katarzyna cofnęła się o krok.
W środku poczuła pustkę.
Po raz pierwszy naprawdę zrozumiała, że w tym domu nie ma rodziny.