Jej kariera dopiero nabierała rozpędu. Zachwycała niezwykłą urodą, a miliony widzów zapamiętały ją jako zalotną dziewczynę w bikini, pojawiającą się u boku Marka Borkowskiego w filmie „Twarz z blizną”.
Potem jednak wydarzyło się coś, czego nikt nie potrafił wyjaśnić. Pewnego dnia młoda aktorka zniknęła na nadmorskiej plaży, nie pozostawiając po sobie żadnego śladu. Zostały jedynie pytania oraz tajemnica, która od 42 długich lat wciąż nie doczekała się rozwiązania.
Czy Katarzyna Anna Leśniak sama zaplanowała idealną ucieczkę i odegrała w niej główną rolę? A może padła ofiarą zbrodni przygotowanej tak starannie, że sprawcy nigdy nie udało się odnaleźć?
Jej historia łączy marzenia o wielkim kinie, olśniewającą urodę i szokującą zagadkę, która od ponad czterech dekad nie przestaje poruszać ludzi.
Katarzyna przyszła na świat w 1965 roku w Sopocie. Od najmłodszych lat wydawało się, że czeka ją niezwykła przyszłość. Jasne włosy, piwne oczy i naturalny wdzięk sprawiały, że gdy tylko pojawiała się przed publicznością, natychmiast skupiała na sobie wszystkie spojrzenia.
Miała zaledwie cztery lata, kiedy zaczęła występować w konkursach piękności. Nie ograniczała się jednak do samego udziału — niemal całkowicie zdominowała rywalizację. Zanim weszła w okres dorastania, wystąpiła w ponad trzystu konkursach, a w około dwustu osiemdziesięciu zdobyła pierwsze miejsce. To był dopiero początek. W 1978 roku jej zdjęcie trafiło na okładkę magazynu „Uroda”, umacniając jej pozycję jako jednej z najbardziej obiecujących młodych modelek.
— Zawsze lubiłam pokazywać się przed ludźmi. Jako mała dziewczynka uwielbiałam konkursy, bo mogłam się stroić. Najbardziej podobały mi się dawne kreacje, zwłaszcza kapelusze ozdobione piórami. Czułam się wtedy jak elegancka dama w ogromnej sukni — opowiadała Katarzyna.
Za jej pierwszymi sukcesami stała matka, Elżbieta Wysocka, która z ogromnym oddaniem wspierała ambicje córki.
— Bez przerwy woziłam ją tam, gdzie miała występować albo pracować. Sprawiało mi to prawdziwą przyjemność. Lubiłam obserwować jej osiągnięcia, ponieważ zawsze mierzyła wysoko i chciała być najlepsza — wspominała Elżbieta.
Pierwszą filmową rolę Katarzyna otrzymała w 1980 roku. W produkcji „Małe damy” zagrała uczestniczkę przyjęcia, a miejscowe media szybko zaczęły przedstawiać ją jako przyszłą gwiazdę rodzimego kina. Młoda blondynka doskonale czuła się w centrum zainteresowania i cieszyła się każdą chwilą popularności.
— To zainteresowanie wcale mnie nie zaskoczyło. Ciężko na nie pracowałam, dlatego jestem szczęśliwa i podekscytowana. Zawsze marzyłam o takim życiu, ale nie chciałabym na długo opuszczać morza. Wiem, że potrzeba czasu, lecz pewnego dnia pragnę zdobyć Orła i spotkać takich ludzi jak Daniel Olbrychski czy Jan Englert. Aktorstwo mam we krwi. Od zawsze lubiłam, kiedy ludzie na mnie patrzyli, i uwielbiałam pozować do zdjęć. Dobra aktorka powinna umieć zagrać wszystko — powiedziała w rozmowie z gazetą „Kurier Nadmorski”.
Prawdziwy przełom nadszedł w 1983 roku, kiedy pojawiła się w filmie „Twarz z blizną”, który z czasem stał się kultowym wydarzeniem w historii kina.
