Wreszcie zrozumiałem też, po co chodzili do apteki.
W torbach nie było niczego podejrzanego. Znajdowały się tam leki i medyczne akcesoria potrzebne na wypadek kolejnego napadu.
Zamek w drzwiach zamontowali wyłącznie dlatego, że bali się, iż wejdę tam niespodziewanie i zobaczę coś, przed czym Anna tak bardzo chciała mnie uchronić.
Tamtej nocy karetka zabrała moją żonę do szpitala.
Po przeprowadzeniu badań lekarz wyjaśnił nam, że napady wywoływała niewielka zmiana w mózgu.
Na szczęście wstępne wyniki wskazywały, że była łagodna i można ją całkowicie usunąć.
Operacji nie wolno było jednak dłużej odkładać.
Siedziałem przy szpitalnym łóżku Anny i mocno trzymałem ją za rękę.
— Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Uśmiechnęła się słabo.
— Dopiero niedawno wróciłeś do zdrowia po operacji. Bałam się, że przeze mnie znowu coś ci się stanie.
Poczułem się wtedy okropnie.
Przez kilka dni podejrzewałem własnych synów o najgorsze rzeczy.
Tymczasem oni niemal nie spali, noc po nocy czuwając przy swojej matce.
Operację wyznaczono za dwa dni.
Sześć godzin, podczas których trwał zabieg, wydawało nam się wiecznością.
Razem z Michałem i Piotrem siedziałem na szpitalnym korytarzu.
Czasami któryś z nas podnosił się i bez celu chodził tam i z powrotem, po czym znów zajmował swoje miejsce.
W pewnej chwili po prostu chwyciliśmy się za ręce.
Nikt nie miał ochoty rozmawiać.
W końcu drzwi sali operacyjnej otworzyły się.
Wyszedł do nas lekarz.
I uśmiechnął się.
— Wszystko przebiegło pomyślnie. Udało się całkowicie usunąć zmianę. Pańska żona powinna wrócić do zdrowia.
Miałem wrażenie, że po raz pierwszy od wielu tygodni mogę naprawdę nabrać powietrza.
Mniej więcej miesiąc później znów spotkaliśmy się wszyscy w domu.
Anna czuła się już znacznie lepiej.
Znowu się uśmiechała, żartowała i powoli wracała do codziennego życia.
Lekarze zapewniali, że po operacji ryzyko powtórzenia się napadów jest bardzo małe.
Tego wieczoru, kiedy mieliśmy rozejść się do swoich pokoi, Michał nagle uśmiechnął się i zapytał:
— Mamo, może dziś znowu zostaniesz z nami na noc?
Anna wybuchnęła śmiechem.
Podeszła do syna i mocno go przytuliła.
— Nie, chłopcy. Teraz znowu będę spała obok waszego ojca.
Wszyscy się roześmiali.
Spojrzałem na synów i niespodziewanie poczułem łzy napływające do oczu.
Tego wieczoru dotarło do mnie coś bardzo prostego.
Michał i Piotr nie byli już małymi chłopcami, których kiedyś trzeba było przykrywać kołdrą, trzymać za rękę i chronić przed całym światem.
Dorośli.
A kiedy zagrożenie pojawiło się w naszym domu, to właśnie oni stanęli przy nas.
Tym razem to nasze dzieci ochroniły swoich rodziców.