Nagrania potwierdziły, że jego maszyna uległa krytycznej awarii mechanicznej.
Marta zrobiła wtedy wszystko, co było możliwe.
Nie ponosiła winy za tamtą katastrofę.
Kilka tygodni później pojechała do matki Piotra.
— Wydawało mi się, że zostawiłam go tam, w przeszłości — powiedziała cicho Marta.
Starsza kobieta mocno ją przytuliła.
— Nigdy go nie zostawiłaś. Przez cały ten czas nosiłaś go w sercu. Ale nie możesz rezygnować z własnego życia tylko dlatego, że jego życie się skończyło.
Te słowa coś w Marcie zmieniły.
Nie wróciła do wojska.
Zamiast tego zaczęła szkolić przyszłych pilotów.
Pierwszego dnia zajęć położyła na biurku instruktora swój stary hełm pilota myśliwca, a następnie napisała na tablicy:
SAMOLOTU NIE OBCHODZI, KIM BYŁEŚ WCZEŚNIEJ.
Odwróciła się do kursantów.
— Liczy się tylko to, czy potraficie właściwie ocenić sytuację, podjąć decyzję i zaufać ludziom, którzy są obok was.
Kilka miesięcy później Marta otrzymała list od chłopca, który leciał tamtym rejsem numer 412.
Napisał, że wtedy był śmiertelnie przerażony.
Pamiętał jednak również chwilę, gdy Marta szła do kokpitu i spokojnie uśmiechnęła się do niego.
Właśnie wtedy po raz pierwszy uwierzył, że przeżyją.
Na końcu listu znajdowało się jedno krótkie zdanie:
— Postanowiłem zostać pilotem.
Marta uśmiechnęła się.
Tego samego dnia stała przy lotnisku i patrzyła, jak szkolny samolot wznosi się coraz wyżej w czyste, błękitne niebo.
Po raz pierwszy od śmierci Piotra, kiedy spoglądała w górę, nie widziała już wyłącznie bólu przeszłości.
Dostrzegała także to, co dopiero miało nadejść.
I niemal bezgłośnie wyszeptała:
— Wróciłam do domu.