— A ja nie chcę już mieszkać tam, gdzie nikt mnie nie szanuje.
Elżbieta krzyczała za nimi o niewdzięczności, egoizmie i bezczelnej młodzieży, która podobno całkowicie straciła sumienie. Anna się nie odwróciła.
Ujęła córkę za rękę, zamówiła taksówkę i wyjechała.
Do nowego mieszkania dotarły późnym wieczorem. Lena z ciekawością biegała po pustych pokojach, a jej głos odbijał się od nagich ścian. Anna rozłożyła na podłodze koc, wyjęła termos z herbatą i kilka ciastek.
— Mamo, naprawdę będziemy teraz tutaj mieszkać? — zapytała Lena.
— Naprawdę, kochanie.
— A tata?
— Tata… na razie zostanie u babci.
— Dlaczego?
Anna mocno przytuliła córkę.
— Czasem dorośli muszą zamieszkać osobno i spokojnie pomyśleć.
Lena poważnie pokiwała głową. Miała w sobie tę dziecięcą mądrość, która czasem potrafi zawstydzić dorosłych.
Siedziały na podłodze, piły herbatę z jednego kubka i patrzyły przez okno na nocne światła miasta. W mieszkaniu było pusto, ale panował w nim spokój. Prawdziwy spokój.
Po raz pierwszy od pięciu lat Anna poczuła, czym jest cisza bez strachu.
Piotr dzwonił codziennie. Najpierw był zły, później prosił, by wróciła, a w końcu niemal błagał.
— Aniu, już wystarczy. Przestań się upierać i wróć do domu.
— Nie wrócę.
— Mama bardzo to przeżywa.
— Ja również.
— Czemu zachowujesz się jak małe dziecko?
— Zachowuję się jak dorosła kobieta, która ma dość życia według cudzych zasad.
Po dwóch tygodniach Piotr przyjechał osobiście. Przyniósł kwiaty, długo przepraszał i zapewniał, że wszystko zrozumiał.
— Spróbujmy zacząć od nowa. Wyprowadzę się od mamy, wynajmę pokój. Potem jakoś się ułoży.
— Piotr, możesz zamieszkać tutaj.
Mężczyzna rozejrzał się po skromnej kawalerce.
— Tutaj?
— Tak. To nasze mieszkanie. Moje i Leny. Możesz mieszkać razem z nami.
— Ale przecież ono należy do ciebie.
— Tak. Do mnie. Nie do twojej matki. Do mnie. Jeśli tu zamieszkasz, będą obowiązywały moje zasady.
Piotr wyraźnie się zaniepokoił.
— Jakie zasady?
— Żadnych niezapowiedzianych wizyt twojej matki. Żadnego dyktowania mi, co mam gotować i jak wychowywać córkę. Żadnego pożyczania pieniędzy twojej siostrze tylko dlatego, że znowu czegoś zapragnęła. Jesteśmy osobną rodziną.
Piotr przez dłuższą chwilę milczał. Potem zapytał cicho:
— A jeśli mama się obrazi?
— To się obrazi.
— Aniu…
— Przez pięć lat mieszkałam w jej domu i podporządkowywałam się jej regułom. Teraz to jest mój dom. Tutaj obowiązują moje zasady. Albo je zaakceptujesz, albo nie. Innej możliwości nie ma.
Piotr wyszedł, nie udzieliwszy żadnej odpowiedzi.
Minął miesiąc. Anna przepisała Lenę do nowej szkoły, kupiła jej łóżko, biurko i szafę, a potem krok po kroku urządzała mieszkanie. Pracowała, odbierała córkę ze świetlicy, przygotowywała kolację, wieczorami oglądała z nią bajki i kładła ją spać.
Pewnego sobotniego poranka Piotr pojawił się pod drzwiami. Tym razem miał ze sobą dwie walizki.
— Mogę wejść?
Anna bez słowa szerzej otworzyła drzwi.
Piotr wniósł bagaże, odstawił je pod ścianą, rozejrzał się po mieszkaniu i powiedział cicho:
— Wszystko przemyślałem. Miałaś rację. Już dawno powinienem był cię bronić. Powinienem był zrobić to wcześniej.
— Powinieneś — odpowiedziała spokojnie Anna.
— Przepraszam.
Skinęła głową.
— Dobrze. Ale pamiętaj: to mój dom. Tutaj obowiązują moje zasady. Jeśli twoja matka znowu zacznie wszystkim kierować, nie będę milczeć. Ty również nie będziesz.
— Nie będę — obiecał Piotr.
Elżbieta przyszła tydzień później. Jak zwykle bez zapowiedzi. Zadzwoniła do drzwi, weszła z niezadowoloną miną i od razu zaczęła oglądać mieszkanie.
— Ależ to klitka!
— Dzień dobry, pani Elżbieto — powiedziała spokojnie Anna. — Proszę zdjąć buty.
— Nie zostanę długo.
— W takim razie może pani zostać w przedpokoju.
Teściowa zamrugała z niedowierzaniem.
— Słucham?
— W naszym mieszkaniu goście zdejmują obuwie. Jeśli pani nie chce tego zrobić, może pani poczekać w korytarzu.
Elżbieta poczerwieniała i gwałtownie spojrzała na syna. Piotr stał obok Anny. Milczał, lecz tym razem nie spuszczał wzroku.
Po chwili Elżbieta powoli zdjęła buty.
To było drobne zwycięstwo. Dla Anny znaczyło jednak bardzo wiele.
Minęło pół roku. Elżbieta nadal nie zaakceptowała nowych zasad. Wciąż próbowała doradzać, krytykować i pouczać, jak należy prowadzić dom oraz wychowywać dziecko. Anna nie znosiła już tego w ciszy. Bez krzyku i awantur, ale stanowczo przerywała teściowej za każdym razem.
Piotr także powoli uczył się stawać po stronie żony.
Pewnego wieczoru, gdy Lena już spała, Anna stała przy oknie i patrzyła na światła miasta. Piotr podszedł do niej od tyłu i objął ją ramionami.
— Nie żałujesz, że kupiłaś to mieszkanie?
Anna pokręciła głową.
— Ani przez chwilę. To najlepsza decyzja, jaką podjęłam w ostatnich latach.
— Lepsza nawet od poślubienia mnie? — spróbował zażartować.
Anna uśmiechnęła się lekko.
— To dopiero druga najlepsza.
Zaśmiali się cicho. Za oknem padał śnieg, delikatnie przykrywając miasto białą warstwą.
W niewielkim mieszkaniu na obrzeżach było ciepło, spokojnie i bezpiecznie.
Bo teraz naprawdę był to ich dom. Dom, w którym zasady ustalali oni sami, a nie teściowa.
I okazało się, że taka wolność jest warta znacznie więcej niż pieniądze.