Pytań przybywało z każdą chwilą.
Odpowiedzi wciąż prawie nie było.
Wieczorem Zofia pojechała do rodziców.
Marek nie próbował jej zatrzymać. Pomógł jedynie zanieść walizkę do samochodu.
Przez całą drogę patrzyła przez okno.
Matka otworzyła drzwi niemal natychmiast. Wystarczyło jej jedno spojrzenie na córkę.
— Co się stało?
I wtedy Zofia po raz pierwszy tego dnia się rozpłakała.
Nie krzyczała, nie urządzała sceny. Łzy po prostu zaczęły spływać jej po policzkach.
Późnym wieczorem, kiedy rodzice już zasnęli, telefon cicho zabrzęczał.
Nadeszła wiadomość z nieznanego numeru:
„Pani Zofio? Pracownicy urzędu stanu cywilnego przekazali mi pani numer. Musimy się spotkać. Chodzi o Marka i jego pierwsze małżeństwo. Nie zna pani całej historii”.
Przeczytała wiadomość kilka razy.
Potem zerknęła na zegarek.
Dochodziła północ.
Po chwili pojawiła się kolejna wiadomość:
„Nazywam się Danuta Malinowska. Byłam prawniczką Karoliny”.
Sen natychmiast zniknął.
Palce Zofii zrobiły się lodowate.
Odpisała krótko:
„Skąd pani wie o moim małżeństwie?”
Telefon niemal od razu zadzwonił.
— Dobry wieczór — odezwał się spokojny kobiecy głos. — Przepraszam, że dzwonię tak późno, ale może się okazać, że mamy mniej czasu, niż nam się wydaje.
— O czym pani mówi?
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.
Potem kobieta powiedziała coś, przez co serce Zofii na moment jakby przestało bić:
— Nie chodzi wyłącznie o to, że Marek nadal figuruje jako żonaty. To tylko część całej sprawy. Urząd wezwał panią osobno, ponieważ w archiwum znaleziono dokumenty dołączone do zapisu dotyczącego jego pierwszego małżeństwa.
— Jakie dokumenty?
— Chcę pokazać je pani osobiście.
— Dlaczego nie może mi pani powiedzieć przez telefon?
— Niektóre rzeczy lepiej zobaczyć na własne oczy.
Zofia powoli opadła na fotel.
Za oknem nocne miasto żyło swoim zwyczajnym rytmem. Samochody przejeżdżały ulicą, w oknach sąsiednich domów nadal paliły się światła.
A jednak miała wrażenie, że wszystko dopiero się zaczyna.
Być może prawda, która rano wydawała się straszna, była zaledwie pierwszą stroną o wiele bardziej skomplikowanej historii.
Zofia siedziała w ciemności i nie zapalała światła. Telefon leżał na stole, a jego ekran co jakiś czas rozświetlał się od nowych powiadomień. Nie odpowiadała jednak nikomu.
Wciąż słyszała w myślach słowa nieznajomej.
„Nie zna pani całej historii”.
Nie brzmiało to jak groźba.
Raczej jak stwierdzenie faktu.
Następnego ranka Zofia zdecydowała się pojechać na spotkanie.
Godzinę później taksówka zatrzymała się przed niewielkim budynkiem w centrum. Na drzwiach wisiała skromna tabliczka: „Poradnia prawna”.
Danuta Malinowska była kobietą około pięćdziesiątki. Miała uważne, skupione spojrzenie i mówiła spokojnie, jakby każde zdanie wcześniej dokładnie przemyślała.
— Dziękuję, że pani przyjechała — powiedziała, zamykając drzwi gabinetu. — Rozumiem, jak wszystko to musi wyglądać.
Zofia usiadła naprzeciwko.
— Proszę mówić wprost. Bez tajemnic i niedomówień.
Kobieta otworzyła teczkę.
— Karolina nie zniknęła bez powodu.
Zofia zesztywniała.
— Ona nie żyje.
W pokoju zapadła ciężka cisza.
— Zmarła pięć lat temu — dodała prawniczka. — Oficjalnie był to nieszczęśliwy wypadek. Jednak w dokumentach znaleziono nieprawidłowości.
Zofia pochyliła się gwałtownie.
— Marek powiedział mi, że ona żyje.
— On tak uważał.
— Jest pani pewna?
Danuta Malinowska wyjęła z teczki kopie dokumentów.
— Tu jest akt zgonu. A tutaj materiały z późniejszego postępowania wyjaśniającego.
Dłonie Zofii zrobiły się zimne.
— Dlaczego więc Marek wciąż pozostaje formalnie żonaty?
— Rozwód nigdy nie został zarejestrowany, a informacja o śmierci początkowo trafiła do systemu z błędnymi danymi.
— Jak mogło do tego dojść?
— Przy przekazywaniu informacji między regionami popełniono błąd. Takie sytuacje zdarzają się rzadko, ale nie można ich całkowicie wykluczyć.
Prawniczka umilkła.
Zofia miała wrażenie, że informacji jest zbyt wiele, by zdołała je wszystkie przyswoić.
— A ja? Co ja mam z tym wspólnego?
Danuta spojrzała jej prosto w oczy.
— W dniu rejestracji pani małżeństwa do archiwum wprowadzono zaktualizowane dane. System wykrył dwa akty pozostające w mocy: pani małżeństwo oraz wcześniejsze małżeństwo pana Marka.
Zofia powoli wypuściła powietrze.
— Dlatego wezwano mnie osobno?
— Nie tylko dlatego.
Danuta wyjęła kolejną kartkę.
— Jest jeszcze jeden ważny dokument.
Zofia wzięła ją do ręki i zamarła.
Był to wniosek złożony przez Marka pół roku wcześniej. Mężczyzna oficjalnie prosił o uznanie, że jego pierwsze małżeństwo ustało z wcześniejszą datą.
— On naprawdę próbował rozwiązać ten problem — powiedziała cicho prawniczka. — Nie zdążył jednak doprowadzić procedury do końca.
W Zofii mieszały się sprzeczne uczucia.
Gniew.
Zagubienie.
I ulga, do której nie chciała się przyznać.
— Dlaczego mi nie powiedział?
— Był przekonany, że zdąży wszystko uporządkować przed ślubem. Później wydarzenia potoczyły się zbyt szybko.
Zofia odłożyła dokumenty.
— Muszę z nim porozmawiać.
— To pani decyzja — odparła spokojnie Danuta. — Ale jest jeszcze jeden dokument.