Kilka sekund ciągnęło się nieznośnie długo.
— Po co?
— Powiedziano mi, że masz ważne małżeństwo.
Piotr pobladł.
I właśnie ta reakcja powiedziała jej więcej niż jakiekolwiek wyjaśnienia.
To nie było zdziwienie.
Nie oburzenie.
Nie niezrozumienie.
To był strach.
Prawdziwy strach.
Powoli usiadł w fotelu.
— Zosiu…
— To prawda?
Mężczyzna zamknął oczy.
Tyle wystarczyło.
Odpowiedź już znała.
W pokoju zapadła ciężka cisza.
Zofia poczuła, jak coś w niej ostatecznie pęka.
Nie zaufanie.
Nie miłość.
Złudzenie.
To samo złudzenie, w którym żyła przez ostatnie dwa lata.
Człowiek, którego uważała za najbliższego, okazał się kimś zupełnie innym, niż sądziła.
A najstraszniejsze nie były dokumenty.
Nie urzędowa pomyłka.
Najgorsze było to, że cała ich historia od samego początku mogła stać na kłamstwie.
Zofia stała przy oknie hotelowego pokoju i nie czuła ani ciepła promieni słońca, ani miękkości dywanu pod stopami. Wszystko wokół jakby straciło ostrość. Zaledwie kilka minut wcześniej Piotr milczeniem potwierdził coś, co jeszcze tego ranka wydawało się niemożliwe.
Siedział w fotelu ze spuszczoną głową.
— Powiedz chociaż cokolwiek — odezwała się w końcu.
Przesunął dłonią po twarzy.
— To dużo bardziej skomplikowane, niż wygląda.
— Naprawdę? — Zofia uśmiechnęła się gorzko. — Bo z boku wygląda bardzo prosto. Ożeniłeś się ze mną, chociaż już miałeś żonę.
Piotr podniósł na nią wzrok.
— Nie mieszkam z nią od wielu lat.
— Ale formalnie nadal jesteście małżeństwem?
Powoli skinął głową.
Ta odpowiedź zabolała mocniej niż wszystkie możliwe usprawiedliwienia.
— Dlaczego mi nie powiedziałeś?
— Bałem się.
— Czego dokładnie?
— Że cię stracę.
Zofia odwróciła twarz.
Dziwne, ale łzy nie przyszły.
Wstrząs był zbyt silny.
Była gotowa usłyszeć cokolwiek: błąd w bazie, zbieżność nazwisk, czyjś okrutny żart. Tymczasem siedział przed nią człowiek, który przyznawał, że to prawda.
— Kiedy zamierzałeś mi powiedzieć?
Piotr długo milczał.
— Chciałem załatwić wszystko przed ślubem.
— Chciałeś?
— Tak.
— Ale nie załatwiłeś.
— Nie zdążyłem.
Odwróciła się gwałtownie.
— Nie zdążyłeś przez dwa lata naszego związku?
Nie odpowiedział.
A w tej ciszy odpowiedź zabrzmiała głośniej niż słowa.
Zofia powoli usiadła naprzeciwko niego.
— Kim ona jest?
— Kobietą, z którą kiedyś żyłem.
— Imię.
— Magdalena.
— Gdzie ona teraz jest?
— Nie wiem dokładnie.
Zofia zmarszczyła brwi.
— Jak można nie wiedzieć, gdzie znajduje się twoja oficjalna żona?
Piotr ciężko westchnął.
— Rozstaliśmy się sześć lat temu.
— To dlaczego się nie rozwiedliście?
Mężczyzna nerwowo splótł palce.
— Bo wszystko okazało się znacznie bardziej poplątane.
Z każdym kolejnym wyjaśnieniem robiło się tylko gorzej.
— Czyli przez sześć lat nic z tym nie zrobiłeś?
— Robiłem.
— Co konkretnie?
— Próbowałem ją odnaleźć.
— I nie znalazłeś?
— Nie.
Zofia poczuła, jak narasta w niej rozdrażnienie.
Za dużo niedopowiedzeń.
Za mało prostych odpowiedzi.
— Pokaż dokumenty.
Piotr podniósł głowę.
— Jakie dokumenty?
— Wszystkie, które dotyczą tego małżeństwa.
Wyraźnie się zdenerwował.
A to zaniepokoiło ją jeszcze bardziej.
— Nie mam ich teraz przy sobie.
— W takim razie jedziemy po nie.
— Teraz?
— Tak. Natychmiast.
Po raz pierwszy od początku rozmowy Piotr wyglądał na naprawdę zagubionego.
Najwyraźniej spodziewał się czegoś innego.
Łez.
Krzyku.
Wyrzutów.
Ale nie spokojnych, konkretnych pytań.
Godzinę później stali już przed mieszkaniem, które należało do Piotra i które wynajmował lokatorom jeszcze zanim poznał Zofię.
Klucze zachował.
Pod pretekstem sprawdzenia liczników poprosił najemców, by wpuścili go na kilka minut.
W starej szafie rzeczywiście znalazła się teczka.
Piotr wyciągnął ją niechętnie.
Zofia otworzyła dokumenty od razu, stojąc jeszcze w przedpokoju.
Akt małżeństwa.
Kopie podań.
Kilka dawnych zaświadczeń.
Ale pomiędzy papierami leżało coś jeszcze.
Koperta.
Pożółkła od czasu.
Na przedniej stronie widniało nazwisko Piotra.
Zofia spojrzała na niego.
— Co to jest?
— Nie wiem.
Jednak jego głos zabrzmiał mało przekonująco.
Otworzyła kopertę.
W środku był list.
Kilka kartek zapisanych kobiecym pismem.
Pierwsze zdania sprawiły, że znieruchomiała.
„Piotrze, jeżeli kiedyś jednak zdecydujesz się przeczytać ten list, to znaczy, że minęło już wystarczająco dużo czasu…”
Podniosła wzrok.
Piotr pobladł.
Bardzo.
— Czytałeś go wcześniej?
Milczał.
Wtedy Zofia zaczęła czytać dalej.
Magdalena pisała o chorobie.
O leczeniu.
O przeprowadzce do innego miasta.
O tym, że nie chce stać się dla niego ciężarem.
O tym, że prosi, by jej nie szukał.
Z każdym zdaniem obraz się zmieniał.
Ale wcale nie stawał się jaśniejszy.
Kiedy list dobiegł końca, Zofia powoli złożyła kartki.
— Ona była ciężko chora?
— Tak.
— Wiedziałeś o tym?
— Dowiedziałem się później.
— Dlaczego mi tego nie powiedziałeś?
Piotr usiadł na krześle.
Wyglądał, jakby w jeden poranek postarzał się o kilka lat.
— Bo mi wstyd.
— Za co?
— Za to, że nic nie zrobiłem.
W mieszkaniu znów zapadła cisza.
Zofia czuła, że do prawdziwej odpowiedzi nadal nie dotarli.
Zbyt wiele rzeczy się nie zgadzało.