Dostałam sto żółtych róż, kiedy mój mąż był w delegacji — ich liczba sprawiła, że zadzwoniłam na policję, a prawda okazała się gorsza niż najstraszniejszy koszmar

Przytaknęłam. Samo wspomnienie ojca nadal potrafiło boleć. Większość życia przepracował w wydziale zabójstw. Przed śmiercią opowiadał mi czasem o dawnych sprawach — nigdy o najbardziej drastycznych szczegółach, ale wystarczająco dużo, bym zrozumiała, że niektóre śledztwa pozostają z człowiekiem na zawsze.

Roman podszedł do bukietu.

Jego twarz początkowo nie wyrażała żadnych emocji.

Potem dostrzegł trzy oznaczone róże.

Kolor odpłynął mu z twarzy.

— Skąd je pani ma? — zapytał cicho.

— Już mówiłam. Dostarczył je kurier z kwiaciarni. Nie było kartki, nazwiska nadawcy ani wiadomości. Tylko moje imię.

Roman odwrócił się do policjantów.

— Zabezpieczyć dom. I natychmiast skontaktować się z komendą.

Posterunkowy Wolski wyprostował się.

— Panie aspirancie?

— Natychmiast.

Kolana się pode mną ugięły.

— Co pan rozpoznał? — zapytałam.

Roman spojrzał na mnie. Po raz pierwszy od chwili dostarczenia bukietu poczułam, że ktoś naprawdę mi wierzy.

— Dwadzieścia dwa lata temu zaginęły trzy kobiety — powiedział. — Przed każdym zaginięciem ofiara otrzymywała sto żółtych róż.

Zacisnęło mi się gardło.

— Sto…

Skinął głową.

— Nie dziewięćdziesiąt dziewięć. Nie sto jeden. Dokładnie sto. Pani ojciec uważał, że ta liczba oznacza koniec. Zamknięty krąg. Ostatnie pożegnanie.

Chwyciłam oparcie krzesła.

— A czerwone punkty?

— Trzy oznaczone kwiaty — potwierdził. — Za każdym razem było tak samo.

Pokój zaczął wirować.

Nagle przypomniałam sobie pewne popołudnie sprzed wielu lat. Siedziałam z ojcem na starej werandzie. Patrzył w ciemność i ogrzewał dłonie o kubek zimnej już kawy.

— Niektóre potwory nie zostawiają odcisków — powiedział wtedy. — Zostawiają znaki.

Myślałam, że był po prostu zmęczony.

Nie wiedziałam, że próbował mnie ostrzec.

Policjanci jeszcze raz próbowali dodzwonić się do Michała. Ja również dzwoniłam. Za każdym razem odpowiadała cisza.

Roman skontaktował się z firmą mojego męża.

Patrzyłam na jego twarz, kiedy słuchał odpowiedzi.

— Co powiedzieli? — zapytałam, gdy odłożył telefon.

Nie odpowiedział od razu.

— Proszę mi powiedzieć.

— Michał nie był w żadnej delegacji.

Usta natychmiast mi wyschły.

— To niemożliwe.

— Rezerwacja hotelowa okazała się fikcyjna. Nie wsiadł do samolotu. Nikt z firmy nie widział go od czterech dni.

Cztery dni.

W poniedziałek rano pocałował mnie w czoło, powiedział, że zadzwoni z Chicago, i wyszedł z domu z walizką.

A teraz nie wiedziałam, gdzie jest.

Ani kim naprawdę był.

Tego wieczoru policja przeszukała cały dom. Siedziałam w salonie owinięta kocem i słuchałam, jak na piętrze otwierają się i zamykają szuflady.

Po pewnym czasie Roman wrócił z niewielkim metalowym sejfem znalezionym w gabinecie Michała.

— Zofio — powiedział ostrożnie — czy wie pani, co to jest?

Pokręciłam głową.

W środku znajdowały się wycinki z gazet.

Dziesiątki wycinków.

Niektóre były stare i pożółkłe, inne wyglądały na wycięte niedawno. Wszystkie dotyczyły zaginięć sprzed dwudziestu dwóch lat.

Zakryłam dłonią usta.

— Nie…

Były tam zdjęcia ofiar. Artykuły o różach. Krótkie notatki zapisane charakterem pisma mojego męża.

Posterunkowy Wolski spoważniał.

— Będziemy potrzebowali nakazu.

Patrzyłam na wycinki, aż litery zaczęły się rozmazywać.

Mój Michał.

Człowiek, który w każdą niedzielę smażył okropne naleśniki, twierdząc, że moje są „zbyt ładne, żeby jeść”. Człowiek, który trzymał mnie w ramionach, kiedy zmarł mój ojciec. Człowiek, który przez osiemnaście lat spał obok mnie.

Czy naprawdę wszystko przede mną ukrywał?

Czy przez te wszystkie lata kochałam obcego człowieka?

Przed północą Michał został uznany za głównego podejrzanego.

Do rana miałam wrażenie, że całe moje wnętrze spłonęło.

A potem pojawił się raport laboratorium kryminalistycznego.

Roman przyjechał zaraz po śniadaniu. Jego szczęka była mocno zaciśnięta.

— Odciski znalezione na zamówieniu pochodzą z kwiaciarni — powiedział.

Przygotowałam się na najgorsze.

— Ale nie należą do Michała.

Zamrugałam.

— Do kogo więc?

Jego twarz zmieniła się w jednej chwili. Przez moment wyglądał tak, jakby postarzał się o kolejne dziesięć lat.

— Należą do Antoniego Borka.

To nazwisko nic mi nie mówiło.

Roman ciężko przełknął ślinę.

— Był emerytowanym policjantem. Pracował przy tamtej starej sprawie razem z pani ojcem.

Partner mojego ojca.

W pokoju zapadła cisza.

Roman usiadł naprzeciwko mnie i zaczął mówić łagodniejszym głosem.

— Przed śmiercią pani ojciec podejrzewał Borka. Nigdy jednak nie zdołał zdobyć wystarczających dowodów.

Byłam wstrząśnięta.

— Dlaczego więc wysłał róże do mnie?

— To nie pani była ich celem — odpowiedział Roman. — Uważamy, że bukiet miał kogoś zwabić.

— Nie rozumiem.

— Znaleźliśmy dowody, że Michał posiadał stare notatki pani ojca. Najprawdopodobniej niedawno odkrył coś ważnego. Antoni uznał, że pani mąż znalazł się zbyt blisko prawdy.

Serce uderzyło mnie boleśnie.

— Michał wiedział?

— Możliwe, że próbował panią chronić.

I wtedy się załamałam.

Przez całą noc wyobrażałam sobie własnego męża jako potwora. Tymczasem być może on sam walczył z prawdziwym potworem.