— Pomyślałem, że to może być dla nas szansa. Przecież prawie wcale nie spędzamy razem czasu.
Zrobiłam krok w jego stronę.
— Skoro tak, to dlaczego nie było mnie w tej rozmowie?
Szczęka mu stwardniała.
— Bo bałem się, że odrzucisz ten pomysł, zanim w ogóle pozwolisz mi go przedstawić.
I wtedy zrozumiałam.
Zdecydował, co pomyślę, jeszcze zanim dał mi możliwość pomyślenia.
— Czyli nie chciałeś znać mojego zdania — powiedziałam. — Chciałeś, żebym zaakceptowała gotowy plan, kiedy nie będzie już czego omawiać.
— Kasiu, próbuję nas uratować.
— Nie. Próbujesz rozwiązać nasze życie sam, tak jak zawsze.
Podniosłam torbę z lunchem.
— Nie przeprowadzam się. I nie rozwalę Zosi roku szkolnego.
Michał gwałtownie uniósł głowę.
— Co?
— Nie mówię, że nigdy nie wyjedziemy. Mówię, że skoro ty podjąłeś tę decyzję sam, ja teraz podejmę własną.
Wyszłam, zanim zdążył powiedzieć coś jeszcze.
Do samochodu dotarłam, zanim łzy zaczęły spływać mi po policzkach.
Pięć minut później ktoś zapukał w szybę. To był Paweł.
Opuściłam ją.
— Nie próbuj mi tłumaczyć mojego męża.
— Nie będę. Ale nie zakładaj, że przyjął tę pracę wyłącznie dla pieniędzy.
— Wcale tak nie założyłam.
Paweł oparł dłoń na szybie.
— On naprawdę myślał, że coś naprawia.
— W takim razie powinien porozmawiać z osobą, której życie próbował naprawić.
Paweł pokiwał głową.
— Zgadzam się z tobą.
***
Michał wrócił do domu, zanim Zosia zdążyła skończyć obiad.
Popatrzył na nas obie.
— Jesteście na siebie złe? — zapytała córka.
— Jesteśmy smutne — odpowiedziałam. — Ale to sprawa dla dorosłych.
Michał skinął głową.
— Mama ma rację.
Zosia wróciła do swojego szkolnego projektu, a Michał prawie nie tknął jedzenia.
Kiedy córka poszła spać, ruszył za mną do sypialni.
— Możemy porozmawiać?
— Tak. Ale nie będziemy powtarzać rozmowy ze szpitala. Chcę zobaczyć ofertę.
Podał mi segregator.
Przeczytałam informacje o pensji, dacie rozpoczęcia, pomocy przy przeprowadzce i grafiku. Potem podniosłam wzrok.
— Kiedy pojechałeś tam na rozmowę?
Jego milczenie było odpowiedzią.
— Kiedy?
— Na konferencji w maju spotkałem się z nimi.
— Czyli wykorzystałeś wyjazd służbowy, żeby rozmawiać o pracy, która może przenieść nas na drugi koniec kraju?
— Chciałem ci powiedzieć, kiedy będę wiedział, że to naprawdę możliwe.
— Stało się możliwe w chwili, kiedy wysłałeś podanie.
Usiadł na brzegu łóżka.
— Bałem się, że to zamkniesz, zanim zdążymy się nad tym zastanowić.
— A ty tak bardzo bałeś się usłyszeć „nie”, że odebrałeś mi możliwość powiedzenia czegokolwiek.
— Czego teraz ode mnie chcesz?
— Dziś śpisz w pokoju gościnnym.
Podniósł głowę.
— Karzesz mnie?
— Nie. Potrzebuję przestrzeni.
— I bardzo się przestraszyłeś — dodał cicho.
Skinęłam głową.
Podniosłam segregator.
— Jutro sprawdzę, ile ta przeprowadzka kosztowałaby mnie: moich klientów, szkołę Zosi i nasze wsparcie. Dopiero wtedy zdecyduję, czy Oregon zasługuje na rozmowę.
Tym razem Michał nie próbował przejąć kontroli nad wynikiem.
— Dobrze, Kasiu.
— Dobrze. Bo moje życie też jest częścią tej decyzji.
***
Do południa zadzwoniłam do niego.
— Potrzebuję pełnych informacji dotyczących oferty. Godzin pracy, grafiku dyżurów, harmonogramu przeprowadzki i wszystkiego, co wpłynie na mnie oraz Zosię.
— Kasiu, próbowałem to uprościć.
— I właśnie na tym polega problem, Michale. Wciąż sam decydujesz, co będzie dla nas łatwiejsze, zanim w ogóle nas zapytasz.
***
Później weszłam do domowego gabinetu po ładowarkę. Z laptopa Michała dobiegł głos:
— Nadal jesteśmy gotowi honorować wynegocjowany grafik.
Zatrzymałam się.
Kiedy rozmowa się skończyła, stanęłam w drzwiach.
— Jaki grafik?
Michał potarł czoło.
— Mniej nocnych dyżurów. Zaczynają obowiązywać dwa tygodnie po rozpoczęciu pracy.
— I negocjowałeś to wszystko, zanim mi powiedziałeś?
— Próbowałem zbudować dla nas coś lepszego.
— Dla kogo?
— Dla nas.
Pokręciłam głową.
— Cały dzień podejmujesz trudne decyzje, bo ludzie cię potrzebują. Ale nasze małżeństwo nie jest kolejnym przypadkiem, którym trzeba zarządzać!
Jego twarz napięła się.
— Nie sądziłem, że się zgodzisz.
— W takim razie powinieneś pozwolić mi się nie zgodzić.
— Jest jeszcze coś.
— Co?
— Odrzuciłem inną ofertę. Była lepiej płatna, ale wiązała się z gorszymi godzinami.
To mnie zatrzymało.
— Czyli naprawdę chodzi o to, żebyś był częściej w domu.
— Tak.
— Dlaczego więc mi nie zaufałeś?
— Myślałem, że jeśli przyjdę do ciebie z gotowym planem, zobaczysz, że naprawdę mi zależy.
— Nie. Zobaczyłam męża, który bez mojej wiedzy wybrał stan, pracę i datę rozpoczęcia. Przestań traktować stabilność Zosi i moją karierę jak szczegóły, które można rozwiązać dopiero po podjęciu najważniejszej decyzji.
Spuścił wzrok.
— Masz rację.
— I nie oczekuj jeszcze, że natychmiast się przeprowadzę.
— Kasiu…
— Nie odrzucam Oregonu. Odrzucam przeprowadzkę zaplanowaną beze mnie.
***
Kilka dni później Michał zapytał, czy pojadę z nim obejrzeć Oregon.
Najpierw odmówiłam.
Potem zmieniłam zdanie — dla siebie, nie dla niego.