— Ta jest twoja — powiedziała Maja.
— Skąd wiesz?
— Ma zadrapanie przy kółku.
— A ta druga?
Zmrużyła oczy.
— Też chyba twoja. Zabierz ją, zanim spędzimy tu noc.
Wziąłem jedną walizkę, a ona podniosła drugą.
Na zewnątrz szybko się uściskaliśmy.
— Napisz, kiedy dotrzesz do domu — powiedziała Maja.
— Ty napisz Dawidowi. Będzie się martwił, dopóki tego nie zrobisz.
Przewróciła oczami i ruszyła w stronę samochodu.
***
Godzinę później zaciągnąłem walizkę do sypialni, zrzuciłem buty i otworzyłem zamki.
Na samej górze leżał jaskrawoczerwony sweter.
Roześmiałem się.
— Maju, naprawdę? Czerwony?
Zrobiłem zdjęcie i zacząłem pisać wiadomość:
„Widzę, że podczas wyjazdu zrobiłaś sobie nową garderobę, Majka”.
Nie zdążyłem jej wysłać, bo Maja zadzwoniła.
Odebrałem z uśmiechem.
— Nie uwierzysz, co właśnie zrobiliśmy.
Nie zaśmiała się.
— Michale… masz moją walizkę?
— Tak. A ty masz moją.
Po drugiej stronie zapadła cisza, wystarczająco długa, żebym wyprostował się na łóżku.
— Proszę, powiedz mi, że nie zajrzałeś do środka.
Uśmiech zniknął z mojej twarzy.
— Co?
— Wyjąłeś coś?
— Nie. Dopiero ją otworzyłem. Nie przeglądałem rzeczy.
— Michale, zamknij ją.
Spojrzałem na czerwony sweter.
— Maju, co się dzieje?
— Po prostu ją zamknij. Proszę. Przyjadę po nią.
Jej głos był inny niż zwykle. Kiedy się złościła, mówiła zbyt szybko. Kiedy czuła zakłopotanie, potykała się o słowa.
Tym razem nie było ani złości, ani zakłopotania.
Brzmiała tak, jakby bała się, że za kilka sekund odkryję coś, czego nie potrafi mi wyjaśnić.
— Maju, co się dzieje? Brzmisz, jakbyś była przerażona.
— Nie jestem. Zostaw tę walizkę w spokoju.
— Dotknąłem tylko swetra.
— Dobrze. I na tym poprzestań.
Rozłączyła się.
Gdyby spakowała coś prywatnego, mogła po prostu mi to powiedzieć.
Zamiast tego zabrzmiała tak, jakbym znajdował się o krok od poznania tajemnicy, którą ukrywała od miesięcy.
Spojrzałem na walizkę.
Powinienem był ją zamknąć.
Zamiast tego podniosłem sweter.
Pod nim leżała kremowa teczka, a spomiędzy jej kartek wystawało zdjęcie.
Rozpoznałem Dawida, zanim jeszcze całkowicie wyciągnąłem fotografię.
Klęczał na jednym kolanie, a Maja zasłaniała usta obiema dłońmi.
— Nie… — wyszeptałem.
Sprawdziłem datę. Zdjęcie zrobiono trzy miesiące wcześniej.
Otworzyłem teczkę. W środku były terminy na wiosnę, wstępny budżet i lista miejsc, w których można urządzić uroczystość.
Na końcu znalazłem odręcznie zapisaną kartkę z nagłówkiem „Przyjęcie weselne”.
Świadek: Michał.
Telefon znowu zawibrował.
To była Maja.
Nie odebrałem.
Chciała, żebym stał obok niej, kiedy będzie wychodziła za mojego brata.
Tylko nie chciała, żebym wiedział, że jest zaręczona.
Zanim telefon przestał dzwonić, pojawiła się wiadomość:
„Jadę do ciebie. Proszę, nie dzwoń do Dawida”.
Pozwoliłem, by połączenie wygasło.
Właśnie wtedy mój ból przybrał zupełnie inny kształt. Cokolwiek Maja przede mną ukrywała, Dawid również był częścią tej tajemnicy.
***
Dwadzieścia minut później Maja zapukała do drzwi.
Otworzyłem. Najpierw spojrzała na moją twarz, potem na walizkę, a na końcu na teczkę leżącą na stole.
— Zajrzałeś — powiedziała.
— Otworzyłem ją, kiedy przez telefon zabrzmiałaś tak, jakbyś się bała.
Weszła do środka i zamknęła drzwi.
— Czy z Dawidem coś się stało podczas naszego wyjazdu? — zapytałem.
Patrzyła mi prosto w oczy.
— Nie.
To było to jedno słowo, które wszystko przesunęło na swoje miejsce.
Zaręczyny trwały od trzech miesięcy. Kłamstwo miało zaledwie trzy sekundy.
Postawiłem teczkę między nami.
— Powiedz to jeszcze raz.
Maja usiadła.
— Chciałam ci powiedzieć.
— Kiedy?
— Podczas wyjazdu.
— Miałaś pięć dni, Maju. Kiedy dokładnie zamierzałaś to z siebie wyrzucić?
— Nie wiem.
Otarła kciukiem krawędź stołu.
Otworzyłem teczkę.
— Trzy miesiące zaręczyn. Wiosenne terminy. Lista gości. I najwyraźniej mam być twoim świadkiem.
Jej twarz napięła się.
— Niczego jeszcze nie zarezerwowaliśmy.
— Ale zaplanowaliście wystarczająco dużo, żeby wpisać moje imię na kartkę i nie powiedzieć mi ani słowa.
— Bo chciałam, żebyś był obok mnie.
— Skoro tak, dlaczego miałem dowiedzieć się o wszystkim w tym samym momencie co cała reszta?
Maja spuściła wzrok.
— W sobotę mieliśmy powiedzieć wszystkim.
— Czyli usłyszałbym to razem z całą rodziną.
— Chciałam, żebyś tam był.
— Przy obu rodzinach?
— Tak.
— Nie pytam o obie rodziny, Maju.
Pamiętała, co przeżyłem po poprzednich zaręczynach. Mój były partner przez wiele miesięcy udawał, że wszystko jest dobrze, podczas gdy ja zajmowałem się wyborem kolorów ślubnych i planowaniem przyszłości.
Po tamtym rozstaniu Maja siedziała przy mnie i powtarzała, że zasługuję na ludzi, którzy mówią prawdę, zanim jej ujawnienie stanie się dla nich wygodne.
— Pamiętasz, że wtedy były przy mnie obie rodziny — powiedziałem.
— Pamiętam.
— Więc pomóż mi zrozumieć, dlaczego wybrałaś dokładnie taki sposób.
Maja wzięła głęboki oddech.
— Moja rodzina nie przepada za Dawidem. Uważają, że wszystko dzieje się zbyt szybko. Za każdym razem, gdy wyobrażałam sobie, jak im o tym mówię, już słyszałam ich pytania.