Po prostu spojrzałam na niego z litością, o której wiedziałam, że rozgniewa go bardziej niż jakakolwiek obelga.
— Skończyłeś, Pawle?
Ciotka Beata nagle wystąpiła naprzód. Jej oczy nerwowo biegały po twarzach zebranych.
— Poczekajcie. Poczekajcie chwilę.
Sięgnęła do ogromnej, markowej torby i wyjęła z niej złożoną kartkę grubego papieru. Dłonie lekko jej drżały, lecz podbródek uniosła wyzywająco.
— Nie chciałam tego wyciągać — oznajmiła, mówiąc tak głośno, by wszyscy mogli ją usłyszeć. — Chciałam załatwić wszystko spokojnie. Ale podczas zeszłorocznego Święta Dziękczynienia znalazłam to na biurku Heleny. To własnoręcznie napisany aneks do testamentu.
Pomachała kartką.
— Babcia napisała własnym charakterem pisma, że dom powinien zostać podzielony równo pomiędzy jej dzieci, a Zofia ma otrzymać jedynie niewielką kwotę za swoje… usługi pielęgniarskie.
Po rodzinie przeszedł pomruk.
W zachłannych oczach pojawiła się nadzieja. Karolina uśmiechnęła się do mnie triumfalnie, a jej usta wygięły się w brzydką, pełną satysfakcji linię.
— Własnoręcznie napisany testament? — zapytałam, unosząc brew.
— Tak — odpowiedziała Beata, coraz pewniejsza siebie. — W naszym kraju taki dokument może być ważny, jeśli został w całości napisany przez spadkodawcę. Możesz więc schować swój mały fundusz, Zosiu.
— Mogę zobaczyć ten dokument, pani Beato?
Głos nie należał do mnie.
Dobiegł z podjazdu.
Z eleganckiego, czarnego samochodu, który zatrzymał się bezszelestnie za autami krewnych, wysiadł mecenas Wysocki. Miał na sobie idealnie skrojony grafitowy płaszcz i niósł skórzaną teczkę.
Wszedł po schodach. Tłum rozstąpił się przed nim jak morze przed biblijnym prorokiem.
Beata zawahała się, zaciskając palce na kartce.
— To prywatna sprawa rodzinna, mecenasie.
— Nic, co dotyczy majątku Heleny, nie jest dla mnie prywatne — odparł Wysocki. — Jestem wykonawcą jej testamentu.
Wyciągnął dłoń w czarnej rękawiczce.
— Proszę mi to oddać. W przeciwnym razie poproszę komisarza o zabezpieczenie dokumentu jako dowodu.
Niechętnie podała mu kartkę.
Mecenas nawet nie potrzebował okularów. Przyglądał się dokumentowi dokładnie przez cztery sekundy. Potem podniósł wzrok na Beatę.
W jego twarzy pojawiło się lodowate, całkowite obrzydzenie.
— Atrament jest niebieski — powiedział wyraźnie.
— I co z tego? — odburknęła. — Mama lubiła niebieskie długopisy.
— Helena przez ostatnie trzy lata życia cierpiała na silne zapalenie stawów prawej dłoni — wyjaśnił Wysocki. Jego głos odbijał się od dachu ganku. — Nie była w stanie utrzymać zwykłego długopisu. Używała wyłącznie grubych pisaków z filcową końcówką. Poza tym była praworęczna. Nachylenie tego pisma jest zdecydowanie lewostronne.
Popatrzył jej prosto w oczy.
— Tak samo jak twoje, Beato.
Z twarzy ciotki odpłynął cały kolor. Wyglądała jak woskowa figura.
Wysocki złożył kartkę i wsunął ją do kieszeni płaszcza.
— Dokument, który właśnie mi przekazałaś, jest sfałszowany. Próba wykorzystania go do podważenia legalnie ustanowionego funduszu przekracza granicę rodzinnego sporu. To oszustwo.
— Oszustwo? — wrzasnął Paweł, a żyły na jego szyi nabrzmiały. — Nazywasz moją matkę przestępczynią? Oddaj mi tę kartkę!
Z rykiem wściekłości ruszył do przodu. Całym ciężarem rzucił się na starszego prawnika, a jego dłonie wyciągnęły się w stronę płaszcza Wysockiego.
Paweł jednak nigdy do niego nie dotarł.
Rozdział 4. Głos zza grobu
Zanim dłonie Pawła zdołały dotknąć prawnika, komisarz Callahan poruszył się z szybkością zupełnie niepasującą do jego potężnej sylwetki.
Wszedł pomiędzy nich i przyłożył lewe przedramię do piersi Pawła jak stalową belkę, zatrzymując jego szarżę w jednej chwili.
Jednocześnie prawą ręką opadł na kaburę przy pasie. Zabezpieczenie odskoczyło z głośnym, ostrym trzaskiem.
Komisarz nie wyciągnął broni.
Nie musiał.
— Zrób jeszcze jeden krok w stronę tego człowieka — warknął, z twarzą zaledwie kilka centymetrów od twarzy Pawła — a spędzisz Wigilię w celi, pijąc wodę z kranu nad metalową toaletą. Cofnij się. Natychmiast.
Paweł zamarł. Jego oczy wpatrywały się w dłoń komisarza spoczywającą na czarnej rękojeści służbowej broni.
Ogień w jego spojrzeniu zgasł. Zastąpiło go nagie, żałosne przerażenie.
Cofnął się, zahaczył o jedną z lodówek turystycznych i ciężko upadł na drewniany ganek.
Nikt nie ruszył mu na pomoc.
— Dziękuję, komisarzu — powiedział Wysocki, otrzepując płaszcz i poprawiając klapy. Następnie zwrócił się do drżącej rodziny. — Skoro ustaliliśmy już zasady, pani Zofia ma wam coś jeszcze do przekazania.
Wyszłam na ganek, zostawiając za sobą szeroko otwarte drzwi.
— Wszyscy myśleliście, że babcia jest tylko słodką, zapominalską staruszką, która piecze ciasta i pozwala wam korzystać ze swojego domu — zaczęłam. Głos po raz pierwszy mi zadrżał, ale nie ze strachu. Drżał od ciężaru bólu, który nosiłam w sobie z jej powodu. — Uważaliście, że nie zauważyła pieniędzy znikających z jej portfela. Że nie rozumiała, iż odwiedzacie ją wyłącznie wtedy, gdy potrzebujecie darmowych wakacji.
Sięgnęłam do kieszeni płaszcza i wyjęłam mały, czarny pilot.