— Nic dramatycznego. Jeszcze nie. Dam mu ostatnią szansę. Wieczorem wszystko mu wyjaśnię: spokojnie, wprost, bez krzyku i wzajemnych oskarżeń. Albo podzielimy obowiązki jak dwoje dorosłych ludzi, albo ja nie będę w tym uczestniczyć. Zobaczę, co wybierze.
— A jeśli wybierze źle?
— Wtedy ja wybiorę dobrze — odpowiedziała bez wahania. — Kiedyś sądziłam, że kochać kogoś oznacza znosić wszystko. Potem zrozumiałam, że znoszenie nie jest miłością. Czasami oznacza tylko, że pozwalasz innym traktować się jak wygodny mebel, o który można wytrzeć buty.
Kasia roześmiała się, lecz po chwili spoważniała.
— Pamiętasz, jaki był na początku? Przynosił ci kwiaty, nosił twoje pudła po całym mieście, wszystkim opowiadał, jaka jesteś utalentowana.
— Oczywiście, że pamiętam. Ale bycie dumnym z człowieka i pokazywanie go jak trofeum to nie to samo. Chwali się atrakcyjnym przedmiotem. Człowieka się szanuje.
— Posłuchaj tylko. Filozofka z cappuccino.
— Przy tych cenach należy mi się nawet tytuł Sokratesa. — Zofia skinęła głową w stronę rachunku. — Kasiu, mam do ciebie prośbę. Jeśli jutro zadzwonię i powiem jedno słowo, przyjedziesz?
— Jakie słowo?
— „Zamek”. Taki jak ten, który właśnie kończę. Jeśli usłyszysz „zamek”, będzie to oznaczało, że podjęłam decyzję. Będę potrzebowała twojego samochodu i pomocy.
Kasia przez chwilę patrzyła na przyjaciółkę, a potem powoli pokiwała głową.
— Przyjadę o każdej porze. Nawet w środku nocy. Ale jesteś pewna? Może wszystko samo się uspokoi.
— Samo znika tylko dobroć, jeśli nikt o nią nie dba — odparła Zofia, wstając i sięgając po płaszcz. — Złym zachowaniem trzeba się zająć. Dziękuję. I nie martw się. Nie zamierzam płakać. Zamierzam zachować rozsądek.
Opuściła kawiarnię z wyprostowanymi ramionami. W jej głowie coraz wyraźniej układał się precyzyjny projekt, czysty i dokładny jak plan nowej piernikowej budowli. Tym razem jednak dom, który miała zbudować, nie był przeznaczony na cudzą uroczystość. Miał należeć do niej.
Wieczorem Michał wrócił do domu w doskonałym humorze. Przyniósł kilka toreb z napojami dla gości i, pogwizdując, zaczął ustawiać butelki na kuchennym blacie.
— Będą jutro o siódmej — oznajmił. — Co przygotujesz jako pierwsze?
— Michał, usiądź na chwilę — poprosiła Zofia. — Chcę dokończyć rozmowę, którą zaczęliśmy wczoraj.
— Znowu to samo? — skrzywił się, ale usiadł. — Dobrze. Mów.
— Przygotuję wszystko na pierwszy wieczór. Będzie ładnie, smacznie i dokładnie tak, jak lubisz. Później zajmiecie się sobą sami. To nie kaprys, tylko uczciwy podział obowiązków.
— Zosiu, już to ustaliliśmy.
— Nie. Ty mówiłeś, a ja słuchałam. To nie była rozmowa. Teraz pytam, czy możemy zawrzeć umowę. Jesteśmy partnerami czy nie?
Oparł się wygodnie i spojrzał na nią z chłodnym lekceważeniem, jakby przerwała mu odpoczynek, żeby poskarżyć się na cieknący kran.
— Ty w ogóle rozumiesz, jak działa ten dom? — zapytał cicho, z pogardą. — Ja mam prawdziwą pracę. Zarabiam pieniądze. Ty pieczesz ciasteczka i sklejasz te swoje zabawkowe domki, a teraz jeszcze próbujesz stawiać mi warunki?
— Ciasteczka — powtórzyła łagodnie Zofia. — Z pieniędzy za te ciasteczka opłaciliśmy połowę mebli, na których właśnie siedzisz.
— Nie licz pieniędzy, które nie są twoje! — warknął, zrywając się na nogi. — Moi goście przyjeżdżają jutro. Oczekuję nakrytego stołu, pościelonych łóżek i tego, żebyś zachowała swoje dowcipne komentarze dla siebie. Jasne?
— Teraz już tak — odpowiedziała. — Bardzo jasne.
— Świetnie. — Nie zauważył zmiany w jej głosie. — I przestań zachowywać się jak tragiczna ofiara. Nikt nie zmusza cię, żebyś tu została. Jeśli ci się nie podoba, odejdź. Wiesz, gdzie są drzwi.
Zofia spojrzała w stronę przedpokoju, a potem znów na męża. W jej wnętrzu coś nagle ucichło i stwardniało, jak szkło, które przestało drżeć.
— Drzwi są tam — powtórzyła. — Dziękuję, że mi przypomniałeś. To bardzo przydatna informacja.
— Właśnie. — Michał stracił zainteresowanie rozmową i otworzył lodówkę. — A jutro nie chodź z taką ponurą miną. Chłopaki nie lubią, kiedy ktoś psuje atmosferę.
— Oczywiście uszanuję ich upodobania. — Zofia zebrała ze stołu swoje rysunki. — Idź spać. Jutro czeka cię bardzo pracowity dzień.
Michał odszedł zadowolony, pewien, że po raz kolejny zmusił ją do uległości. Zofia została w kuchni, otworzyła szkicownik i dorysowała ostatnią kreskę do swojego planu. Złość zniknęła. Wypaliła się doszczętnie, zostawiając po sobie tylko przejrzystość myśli i chłodną kalkulację.
Tej nocy prawie nie spała, ale nie przez łzy. Pracowała cicho i metodycznie, nie wykonując żadnego zbędnego ruchu — dokładnie tak, jak wtedy, gdy składała delikatne cukrowe konstrukcje, w których jeden nieostrożny gest mógł zniszczyć całość.
Michał następnego ranka długo nie wstawał. Kiedy wreszcie przeciągnął się, wyszedł z sypialni i skierował do kuchni, spodziewał się zapachu pieczonego mięsa, ciasta albo czegoś sycącego, co długo pyrkało na kuchence.
Zamiast tego powitała go cisza, idealnie czyste blaty i niepokojąca pustka.