Mówił szybko, układając wydarzenia tak, aby wyglądać na ostrożnego i zatroskanego, a nie bezlitosnego.
Ewa wysłuchała go bez przerywania.
Potem zadała jedno pytanie:
— Czy opuścił pan wspólny dom, zanim otrzymał pan jakikolwiek medyczny dowód, że żona była niewierna?
Marek zerknął na Katarzynę.
— Wiedziałem wystarczająco dużo.
— To nie była odpowiedź na moje pytanie.
Nie odpowiedział.
Ewa odebrała szarą teczkę Katarzynie i otworzyła ją na biurku lekarki. W ciszy przeczytała przygotowane porozumienie.
Im dłużej czytała, tym bardziej zaciskała usta.
Dokument wymagał ode mnie zrzeczenia się udziału w domu, zgody na minimalne wsparcie finansowe oraz zwrotu wieloletnich kosztów utrzymania, gdyby dzieci nie były dziećmi Marka.
Zawierał również zapis dotyczący opieki, który mógł ograniczyć moje prawa, zanim dzieci w ogóle przyszłyby na świat.
— Kto to sporządził? — zapytała Ewa.
— Prawnik — odpowiedział Marek.
— Jaki prawnik?
Podał nazwisko młodego adwokata zatrudnionego w kancelarii współpracującej z jego firmą.
Ewa zamknęła teczkę.
— To porozumienie jest wymuszone, wewnętrznie sprzeczne i w kilku miejscach niewykonalne. Wręczenie go ciężarnej żonie w chwili publicznego oskarżania jej o cudzołóstwo może mieć znaczenie w postępowaniu sądowym.
Pewność Katarzyny zaczęła się rozpadać.
— On chciał się tylko zabezpieczyć — powiedziała.
— Przed dziećmi poczętymi przed jego zabiegiem?
Katarzyna spojrzała na Marka. Po raz pierwszy zobaczyłam w jej oczach prawdziwe zwątpienie.
Ewa poprosiła doktor Nowak o zapisanie, kto znajdował się w gabinecie, jakie słowa padły oraz jakie były medyczne wnioski dotyczące wieku ciąży.
Lekarka się zgodziła.
Słyszała, jak Marek nazwał dzieci cudzymi, zanim ktokolwiek zdążył przedstawić mu dowody. Widziała, jak żądał mojego raportu. Widziała też wiadomość dotyczącą domu.
Marek zrozumiał, że gabinet wypełnił się świadkami, nad którymi nie miał kontroli.
Jego ton złagodniał.
— Agnieszko, wróćmy do domu. Oboje popełniliśmy błędy.
Spojrzałam na niego.
— Jaki błąd popełniłam?
Zawahał się.
— Powinnaś była lepiej wyjaśnić daty.
Przecież wyjaśniałam. Przypominałam mu o badaniu kontrolnym już pierwszego wieczoru po zabiegu.
On jednak nie chciał wyjaśnienia.
Chciał wymówki, która pozwoliłaby mu uwierzyć w jego własną wersję wydarzeń.
Ewa pomogła mi się ubrać, podczas gdy Marek i Katarzyna czekali na korytarzu. Zanim wyszłam, doktor Nowak wydrukowała obrazy USG i zamknęła kopie notatek medycznych w kopercie.
Na pierwszym zdjęciu dwie maleńkie sylwetki unosiły się obok siebie.
Przycisnęłam kopertę do piersi.
Na parkingu Marek spróbował jeszcze raz odegrać rolę rozsądnego, zranionego mężczyzny. Stał przy moim samochodzie i mówił cicho, niemal czule — dokładnie tym głosem, którego używał, gdy chciał, aby obcy ludzie uznali go za opanowanego.
— Będziemy mieli bliźnięta — powiedział. — To wszystko zmienia.
— Nie — odpowiedziałam. — To tylko coś udowadnia. Nie naprawia niczego.
Katarzyna stała kilka metrów dalej i wpatrywała się w telefon.
Marek jeszcze bardziej ściszył głos.
— Nie pozwól, żeby prawniczka zamieniła to w wojnę. Pomyśl o dzieciach.
— Myślę o nich od chwili, gdy zobaczyłam wynik testu. Ty pomyślałeś o domu.
Zacisnął szczękę.
— Nie możesz odcinać mnie od moich dzieci.
— Nigdy ci tym nie groziłam. To ty zażądałeś warunkowej opieki, zanim wiedziałeś, czy dzieci są zdrowe.
Ewa stanęła między nami i podała Markowi swoją wizytówkę.
— Wszystkie dalsze rozmowy dotyczące majątku, finansów i separacji będą prowadzone przez moje biuro. Nie wolno panu wchodzić do wspólnego domu bez pisemnej zgody. Nie wolno panu zabierać pieniędzy, dokumentów ani rzeczy. Nie wolno też naciskać na moją klientkę, by cokolwiek podpisała.
Marek wyrwał jej wizytówkę z ręki i rozerwał ją na pół.
Ewa patrzyła, jak kawałki papieru spadają na asfalt.
— To nie sprawia, że przestaję być jej prawniczką.
Kiedy wróciłam do domu, panująca w nim cisza wydawała się inna.
Jeszcze dwa dni wcześniej puste pokoje przypominały mi, że zostałam porzucona. Teraz wyglądały raczej jak przestrzeń, którą mogłam ochronić.
Ewa poleciła mi sfotografować każde pomieszczenie, skopiować dokumenty kredytowe i przejrzeć wspólne konta.
Kuzyn przyjechał z zakupami i został ze mną, gdy wymieniałam zamki. Dowiedziałam się bowiem, że Marek zdążył już zabrać osobiste dokumenty z gabinetu.
Wyciągi bankowe ujawniły pierwszy wyraźny dowód, że jego relacja z Katarzyną zaczęła się na długo przed tym, jak zobaczyłam dodatni test ciążowy.
Przez dziewięć miesięcy Marek płacił ze wspólnego konta za pokoje hotelowe, drogie kolacje i biżuterię.
Kolczyki, które Katarzyna miała na zdjęciu z restauracji, nie zostały kupione za jej prywatne pieniądze.
Zapłaciliśmy za nie razem.
Pojawiały się też regularne przelewy na konto, którego nie znałam.
Ewa odnalazła je w toku formalnego postępowania po złożeniu wniosku o tymczasową ochronę finansową.
Rachunek należał do niewielkiej firmy konsultingowej zarejestrowanej przez Katarzynę trzy miesiące wcześniej.