Przez kilka lat prawie nie potrafiłam wejść do tego pokoju. Każdej wiosny stawałam pod drzwiami i zastanawiałam się, jak Zofia uczesałaby się na bal.
Pewnego dnia moja psychoterapeutka, doktor Nowak, poradziła mi, żebym napisała do córki.
— To nie ma być wpis w dzienniku — wyjaśniła. — Proszę zwrócić się bezpośrednio do Zofii.
Napisałam, że ją kocham. Że poszłabym za nią nawet do wody. Że oddałabym wszystkie pozostałe lata życia za jeszcze jedną minutę spędzoną u jej boku.
Przede wszystkim jednak prosiłam o wybaczenie, ponieważ mnie tam nie było i pozwoliłam jej umrzeć samotnie.
Tydzień później złożyłam list i włożyłam go obok sukienki, zanim zapakowałam ją do oddania.
Najwyraźniej, nie zauważając koperty, wsunęłam ją pod podszewkę.
Teraz siedziałam przy kuchennym stole i czytałam każdą linijkę od początku.
Na dole kartka była już cała mokra od łez.
Zadzwoniłam do doktor Nowak.
— Pewna kobieta znalazła list w sukience — powiedziałam.
— Jak dużo zdążyła przeczytać?
— Wystarczająco dużo, żeby przyjechać do mojego domu.
Spojrzałam na kopertę.
— Napisałam, że Zofia umarła, czekając na moją pomoc.
— Uwierzyła pani w to, co pani powiedziano.
— Co to znaczy?
— Żałoba wypełnia wszystkie puste miejsca, Anno. Teraz musi pani zrozumieć, czego naprawdę chce się pani dowiedzieć.
Po zakończeniu rozmowy zadzwoniłam do Karoliny, Marty i Ewy.
Przyjechały w ciągu godziny.
Ewa natychmiast mnie objęła. Karolina zatrzymała się przy kuchennym blacie, a Marta nawet nie zdjęła płaszcza.
— Dzisiaj przyszła do mnie kobieta w balowej sukience Zofii — powiedziałam i położyłam list na stole. — Znalazła go w środku.
— Napisałaś do Zofii? — zapytała Ewa.
— Doktor Nowak poprosiła mnie o to cztery lata po wypadku.
Karolina spojrzała na Martę.
To spojrzenie trwało krócej niż sekundę, ale zdążyłam je zauważyć.
— Co to było?
Karolina zmarszczyła brwi.
— O czym mówisz?
— O tym spojrzeniu.
— O niczym.
— Nie rób tego.
Mój głos ją zatrzymał.
Marta wreszcie zdjęła płaszcz.
— Co napisałaś?
Podałam jej list.
Rozwinęła kartkę i zaczęła czytać. Kiedy doszła do zdania, że Zofia umarła sama, ręka zaczęła jej drżeć.
— Dlaczego to napisałaś? — spytała.
— Bo tak było.
Marta pokręciła głową.
— Nie.
Karolina odsunęła się od stołu tak gwałtownie, że nogi krzesła zgrzytnęły po podłodze.
— Marto, zaczekaj.
— Na co? — Marta oparła dłonie o blat. — Anna od dwudziestu lat obwinia się za śmierć Zofii.
— Nie chciałam, żeby dowiedziała się w taki sposób — powiedziała Karolina.
Wstałam.
— Czego dokładnie mam się dowiedzieć?
Żadna z nich nie odpowiedziała.
— Gdzie widziałyście Zofię po raz ostatni?
Twarz Karoliny wykrzywiła się z bólu.
— Anno, proszę.
— Była w samochodzie?
Marta zasłoniła usta dłonią. Odpowiedź wydobyła się spomiędzy jej palców, głucha i urwana.
— Nie.
W pokoju zapadła absolutna cisza.
— Była w samochodzie? — powtórzyłam.
Chwyciłam oparcie krzesła.
— Więc gdzie?
— Na brzegu — wyszeptała Karolina. — Obok mnie.
Nogi odmówiły mi posłuszeństwa. Udało mi się usiąść dopiero wtedy, gdy przestałam opierać się o krzesło.
— Wyszła z auta?
— Tak — odpowiedziała Marta. — Zofia była bezpieczna.
— Wyszła?
— Więc jak zniknęła?
— Ja zostałam uwięziona na tylnym siedzeniu — powiedziała Marta. — Pas się zablokował, a uszkodzona konstrukcja przygniotła mi nogę.
— Woda wlewała się już przez okna — dodała Karolina. — Krzyczałam, że pomoc zaraz nadejdzie.
— Ale pomoc nie zdążyła — szepnęła Marta.
Patrzyłam na jedną, potem na drugą.
— Skoro Zofia wysiadła, jak mogła zniknąć?
Marta spuściła głowę.
— Usłyszała cię.
— Co?
— Usłyszała, jak krzyczałam i wołałam ją po imieniu.
Karolina otarła łzę z policzka.
— Chwyciłam Zofię za nadgarstek i powiedziałam, żeby nie wracała.
— Co ci odpowiedziała?
— Powiedziała: „Marta prawie nie ma już czasu”.
To zdanie zburzyło obraz, który nosiłam w sobie przez dwadzieścia lat.
— Co stało się później?
— Zofia wróciła do samochodu — powiedziała Marta. — Odcięła pas ostrym kawałkiem metalu, uwolniła moją nogę i wypchnęła mnie przez okno.
— Karolina wyciągnęła mnie na brzeg — mówiła dalej. — Odwróciłam się i zobaczyłam Zofię w środku auta.
— I co wtedy?
Głos Karoliny stał się cienki jak nitka.
— Nadciągnęła kolejna fala. Samochód ruszył, zanim Zofia zdążyła się wydostać.
Przez dwadzieścia lat wyobrażałam sobie córkę zamkniętą w ciemności, wołającą mnie o pomoc.
Byłam pewna, że nie mogła się wydostać.
Tymczasem wyszła z samochodu.
Była już bezpieczna.
A potem postanowiła wrócić po przyjaciółkę.
Wstałam z krzesła.
— Czy komisarz Kowalski o tym wiedział?
Karolina odwróciła wzrok.
To wystarczyło za odpowiedź.
— Powiedziałyśmy mu wszystko tamtej nocy — odezwała się Marta. — Obiecał, że z panią porozmawia.
— Ale tego nie zrobił.
— Nie.
— A wy milczałyście.
— Myślałyśmy, że przekazał pani całą prawdę — powiedziała Karolina. — Kiedy później zrozumiałyśmy, że tak nie było…
— Nadal milczałyście.
— Wstydziłyśmy się.
— Wtedy byłyście nastolatkami. Ale przez ostatnie dwadzieścia lat już nimi nie byłyście.
Marta drgnęła.
Ewa wyciągnęła do mnie rękę, lecz się cofnęłam.