Marta długo patrzyła na niego szeroko otwartymi oczami. Potem powoli skierowała wzrok na gniazdko, w którym ukryto urządzenie. Nagle nerwowo się roześmiała i otarła łzy.
— Jezu, jaki ty jesteś głupi — wyszeptała. — Mogłeś po prostu ze mną porozmawiać.
— Bałem się — przyznał szczerze Piotr. — Bałem się usłyszeć prawdę, która zniszczyłaby naszą rodzinę. Tymczasem prawda okazała się zupełnie inna.
Umilkł. Michał wyjął walizkę z szafy, skinął Piotrowi głową i spokojnie opuścił biuro, zostawiając małżonków samych.
— Marto — powiedział Piotr, klękając przed żoną i ujmując jej dłonie. — Dlaczego milczałaś? Czemu nie powiedziałaś, że próbujesz zajść w ciążę? Dlaczego przeszłaś przez to wszystko sama? Przecież bym zrozumiał.
Marta spuściła głowę, a po policzkach zaczęły spływać jej łzy.
— Bo od razu zacząłbyś się martwić — odpowiedziała. — Przestałbyś jeść, spać i normalnie pracować. Zabrałbyś mnie do najlepszych lekarzy, sprzedał mieszkanie i oddał ostatnie pieniądze klinikom. A co, jeśli nic by z tego nie wyszło? Nie chciałam widzieć twojego rozczarowania. Chciałam przyjść do ciebie dopiero wtedy, gdy będę miała pewność, że wydarzyło się coś dobrego.

Piotr podniósł jej ręce do ust i ostrożnie pocałował siniaki na przedramionach.
— Od dzisiaj nie będziesz już przechodziła przez to sama — powiedział stanowczo. — Jeśli chcesz kontynuować leczenie, będziemy leczyć się razem. Jeśli będziesz musiała się przebierać, kupię ci sto kompletów i codziennie zrobię pranie. I zapamiętaj, Martuś: nieważne, czy nam się uda. Dla mnie już jesteś wszystkim. Jesteś moją rodziną i całym moim życiem.
Marta nie wytrzymała. Wybuchnęła płaczem i ukryła twarz na jego ramieniu. Piotr powoli gładził ją po włosach, czując drżenie jej ciała. Po raz pierwszy od wielu miesięcy w jego sercu zapanował prawdziwy spokój.
Tydzień później sam poprosił Michała, aby dokładnie wyjaśnił mu przebieg leczenia. Następnie umówił się na wizytę u specjalisty medycyny rozrodu i wykonał wszystkie potrzebne badania, nie mówiąc o tym żonie. Chciał być przygotowany, stać się dla niej oparciem, a nie kolejnym źródłem niepokoju.
Trzy miesiące później Marta pokazała mu test z dwiema kreskami. Piotr patrzył na niego przez dłuższą chwilę, a potem po prostu przytulił żonę i cicho powiedział:
— Wiedziałem. Zawsze wiedziałem, że damy radę.
Od tamtej pory brudna bielizna rzeczywiście pojawiała się w koszu niemal każdego dnia. Tym razem jednak nie było w tym ani podejrzeń, ani zazdrości, ani strachu. Została tylko miłość — bezgraniczna, kiedyś ślepa, lecz wreszcie zdolna zobaczyć prawdę.