Chłopak odezwał się cicho:
— Może powinna pani zapytać jego, dlaczego nie chce, żeby pani to zobaczyła.
Piotr zamknął oczy.
Przez sekundę wyglądał, jakby nagle postarzał się o dwadzieścia lat.
Potem powoli cofnął rękę.
Odwróciłam telefon.
Na ekranie widniała fotografia. Była na tyle stara, że kolory zaczęły już blednąć.
Na zdjęciu Piotr stał przed budynkiem mieszkalnym. Nie mógł mieć więcej niż dwadzieścia pięć lat.
Obok niego znajdowała się młoda kobieta.
Była ładna, jasnowłosa i uśmiechała się do obiektywu. Piotr obejmował ją ramieniem.
Pod luźną bluzką wyraźnie odznaczał się niewielki, ale niezaprzeczalny ciążowy brzuch.
Długo patrzyłam na fotografię, a potem przeniosłam wzrok z Piotra na Kacpra.
Zosia nadal stała obok niego.
Mieli podobny wzrost i podobne brązowe oczy. Zosia odziedziczyła po mnie nos i dołeczki w policzkach, ale w twarzy Kacpra było coś niepokojąco znajomego — kształt brody, kości policzkowe, sposób, w jaki układała się jego szczęka.
Żołądek ścisnął mi się boleśnie.
— Kim ona jest?
Piotr przełknął ślinę.
— Ma na imię Alicja.
— To moja matka — powiedział Kacper.
Ponownie spojrzałam na męża.
— Czy Kacper… jest twoim synem?
— Co? — Piotr wyglądał na autentycznie wstrząśniętego.
Jego reakcja wcale mnie nie uspokoiła. Przeciwnie, natychmiast pojawiło się we mnie jeszcze więcej pytań.
Jeśli Kacper nie był jego synem, dlaczego Piotr chciał wyrzucić go z domu w chwili, gdy tylko go zobaczył?
— W takim razie wyjaśnij to zdjęcie.
— Alicja i ja nigdy nie byliśmy razem — odpowiedział Piotr.
Kacper skinął głową.
— Moja matka nigdy nie twierdziła, że byliście parą. Nie dlatego tu przyszedłem.
Spojrzałam na niego.
— Więc dlaczego przyniosłeś tę fotografię?
Kacper popatrzył na Piotra.
— Moja mama zmarła w zeszłym roku.
Gniew, który wypełniał pokój, na krótką chwilę osłabł.
Chłopak spuścił wzrok.
— Kiedy razem z ojczymem porządkowaliśmy jej rzeczy, znalazłem kilka starych zdjęć. Na odwrocie tego ktoś napisał imię Piotra.
Zosia przysunęła się do Kacpra.
— Pokazał mi je kilka tygodni temu — powiedziała. — Od razu rozpoznałam tatę.
— Kim dla niej byłeś? — zapytał Kacper. — Mój ojczym nie miał pojęcia, kim jesteś. W listach mamy znalazłem tylko kilka zdań o tym, że bez ciebie nigdy nie zdołałaby odejść. Co miała na myśli?
Piotr usiadł przy stole. Obserwowałam, jak obiema dłońmi pociera twarz.
Skrzyżowałam ręce na piersi.
— Zacznij mówić, Piotrze. Jaka łączyła cię z Alicją relacja?
Mąż spojrzał na blat.
— Byliśmy przyjaciółmi. Poznałem ją przez Marka. Spotykaliśmy się w większym gronie.
Poczułam ukłucie niepokoju.
— Przez Marka? Tego samego Marka, który ma dziś oddać ci klucz dynamometryczny?
Piotr skinął głową.
Zosia wpatrywała się w niego.
— To nadal nie wyjaśnia, dlaczego tak zareagowałeś.
Piotr wskazał krzesła.
— Usiądźcie. Wszystko wam opowiem.
Po chwili wahania wszyscy zajęliśmy miejsca przy stole.
Piotr zaczął mówić.
— Marek i ja byliśmy wtedy najlepszymi przyjaciółmi. Jak bracia. Robiliśmy wszystko razem. Kiedy zaczął spotykać się z Alicją, ich związek z początku wyglądał idealnie.
— Ale? — zapytałam.
Twarz Piotra spochmurniała.
— Marek zaczął ją kontrolować. Sprawdzał, dokąd wychodzi, z kim rozmawia i na co wydaje pieniądze.
Kacper pochylił się do przodu.
— I nikt niczego nie zauważył?
Piotr spojrzał na niego.
— Zauważyliśmy. Tylko nikt nie reagował.
Kacper odchylił się na krześle i wypuścił powietrze.
— Stałem się jedynym mężczyzną, któremu Marek ufał na tyle, by pozwalać mu przebywać w pobliżu Alicji — ciągnął Piotr. — Z czasem bardzo się do siebie zbliżyliśmy. Kiedy zaszła w ciążę, Marek zrobił się jeszcze bardziej zaborczy i zazdrosny. Alicja powiedziała mu, że chce odejść. Ale on nie zamierzał jej na to pozwolić.
— Skrzywdził ją? — zapytał Kacper.
Piotr pokręcił głową.
— Nie uderzył jej. Ale opróżnił większość ich wspólnego konta, pozmieniał hasła i zablokował karty. Chciał mieć pewność, że odejście będzie ją kosztowało.
Zosia siedziała nieruchomo.
— Wtedy Alicja zadzwoniła do mnie — powiedział Piotr.
— Dlaczego do ciebie? — zapytał Kacper.
— Ufała mi. — Piotr zerknął na zegarek. — Dałem jej gotówkę, pomogłem spakować rzeczy i zawiozłem do przyjaciółki, trzy godziny drogi stąd. Ona już podjęła decyzję. Potrzebowała pomocy, więc jej pomogłem.
Kacper spojrzał na fotografię.
— Dlatego napisała, że bez ciebie nie dałaby rady.
Piotr skinął głową.
Po chwili ponownie zerknął na zegarek.
— Teraz naprawdę musisz stąd wyjść. Natychmiast.
Zosia spojrzała na niego z niedowierzaniem.
— Mówisz poważnie? Po tym wszystkim znowu każesz Kacprowi odejść?
— Nie rozumiesz. Marek przyjdzie dziś wieczorem. Prawdopodobnie jest już w drodze.
Kacper odwrócił głowę w stronę Zosi.
Ona zadała pytanie, które sama od kilku minut miałam na końcu języka.
— Skoro Marek zrobił to wszystko, dlaczego wciąż nazywasz go swoim przyjacielem?
Po twarzy Piotra przemknął cień wstydu.
— Nie jesteśmy blisko. Od dawna trzymam go na dystans.
— A jednak dziś wieczorem przyjdzie do naszego domu — zauważyła Zosia.
Piotr spuścił wzrok.