Ostatnie zdjęcie, jakie miałam swojej córki Zofii, zrobiono o 17:12 na naszym balkonie.
Stała w jasnoniebieskiej sukience, trzymając za rękę Kubę, i uśmiechała się tym charakterystycznym, trochę zniecierpliwionym uśmiechem nastolatki.
— Trzymajcie się dziś razem — powiedziałam.
Kuba się uśmiechnął.
— Zawsze jesteśmy razem, mamo.
Zofia przewróciła oczami.
— Mamo, mamy po osiemnaście lat, a nie po osiem.
— Wiem — odparłam, odgarniając jej luźny kosmyk za ucho. — Właśnie dlatego się martwię.
— Trzymajcie się razem.
Marek położył mi dłoń na ramieniu.
— Elżbieta, pozwól im cieszyć się balem.
Nie zwróciłam na niego uwagi. Patrzyłam tylko na córkę.
— I trzymaj się z daleka od Michała.
Jej uśmiech natychmiast zniknął.
— Mamo…
— Mówię poważnie.
— Nie, nie mówisz poważnie. Znasz jego matkę. Nie jesteśmy tacy jak oni.
— Trzymaj się z daleka od Michała.
Kuba pociągnął ją za rękę.
— Zośka, chodź. Spóźnimy się.
— Czy mogę chociaż przez jeden wieczór liczyć na to, że mi zaufasz?
— Tu nie chodzi o zaufanie.
Spojrzała na mnie uważnie.
— Tobie nigdy nie chodzi o niego. Nigdy ci na nim nie zależało.
Potem zeszła z Kubą z balkonu.
— Czy mogę chociaż przez jeden wieczór liczyć na to, że mi zaufasz?
To był ostatni raz, kiedy usłyszałam głos córki.
O 23:47 zadzwonił telefon.
Dłoń zadrżała mi, gdy zobaczyłam numer szkoły.
— Pani Elżbieto? — odezwał się pan Tomasz. — Pani i Marek musicie natychmiast przyjechać.
— Co się stało?
W jego głosie słychać było napięcie.
— To Zofia. Wyszła i od tamtej pory nikt jej nie widział.
— Pani i Marek musicie natychmiast przyjechać.
Marek już sięgał po kluczyki.
Wypowiedziałam pierwsze imię, które podsunął mi strach.
— Gdzie jest Michał?
Pan Tomasz milczał przez chwilę.
— Nie wiemy, czy ma z tym cokolwiek wspólnego.
— Oczywiście, że ma.
— Pani Elżbieto, proszę przyjechać.
Kiedy dotarliśmy na miejsce, przy wejściu do sali gimnastycznej wciąż wisiały balony.
— Pani Elżbieto, proszę przyjechać.
Kuba siedział w gabinecie dyrektora. Nadal miał na sobie smoking, a pod szyją zawiązaną muchę.
Podbiegłam do niego.
— Gdzie ona jest?
Jego twarz była wykrzywiona bólem.
— Powiedziała, że musi zaczerpnąć powietrza. Myślałem, że zaraz wróci.
— Obiecałeś mi, że będziecie razem.
— Wiem.
— Elżbieta — odezwał się cicho Marek.
Odwróciłam się od syna.
— Gdzie jest Michał?
— Myślałem, że wróci — powtórzył Kuba.
Drżał. Widziałam to wyraźnie.
Tylko źle zrozumiałam jego strach.
Podszedł do nas pan Tomasz.
— Wezwaliśmy policję. Funkcjonariusze przeszukują okolicę. Zniknęła jej torebka, a telefon jest wyłączony. Ma osiemnaście lat, więc teoretycznie mogła odejść z własnej woli.
— Zniknęła jej torebka? — zapytał Marek.
— Torebki nie ma, telefon jest wyłączony — powtórzył dyrektor.
Uczepiłam się tych słów i zrobiłam z nich wyjaśnienie, które byłam w stanie znieść.
— Czyli wszystko zaplanował.
— Mamo — wyszeptał Kuba. — Przestań.
Ale nie przestałam.
Następnego ranka zobaczyłam Annę na szkolnym parkingu. Rozmawiała z policjantem. Michał również zniknął, ale pobiegłam do niej, zanim Marek zdołał mnie zatrzymać.
— Dokąd twój syn zabrał moją córkę?
Anna odwróciła się powoli. Była blada, lecz jej głos pozostał spokojny.
— Nie wiem, gdzie oni są.
— Nie kłam.
— Oni się kochają, Elżbieto — powiedziała.
Zrobiłam krok w jej stronę.
— Nie waż się tego mówić.
— Naprawdę nie wiem, gdzie są.
Kuba chwycił mnie za rękę.
— Mamo, proszę.
Anna spojrzała na niego z litością.
To rozsierdziło mnie jeszcze bardziej.
— Uważasz, że jesteś ode mnie lepsza?
— Nie, Elżbieto. Po prostu kiedy się boisz, robisz się bardzo głośna.
Marek zacisnął palce na moim nadgarstku.
— Wystarczy.
Ludzie zaczęli się nam przyglądać.
— Moja córka zaginęła — powiedziałam. — A wasza rodzina jest w to zamieszana.
Anna nie odpowiedziała.
Jeszcze raz spojrzała tylko na Kubę.
Przez jedenaście miesięcy żyłam wewnątrz jednego zdania:
Moja córka zaginęła.
Policja przeszukała szkołę, las i okolice rzeki. Kilka tygodni później poinformowano nas, że Zofia skontaktowała się z kimś i jest bezpieczna. Ponieważ była pełnoletnia, nie musiała ujawniać miejsca pobytu.
Po tamtej nocy mój syn się zmienił.
Przestał się śmiać. Za każdym razem, gdy byłam w jego pokoju, zamykał drzwi na klucz. Kiedy pukałam, odpowiadał zza nich:
— Proszę, mamo. Tylko nie wchodź.
Po tamtej nocy mój syn się zmienił.
Uznałam, że to żałoba.
Dlatego uszanowałam jego prośbę.
W Boże Narodzenie Marek próbował powiedzieć mi coś, czego nie chciałam słuchać.
— Elżbieta, ona miała osiemnaście lat.
Podniosłam wzrok znad pustej świątecznej skarpety Zofii.
— Nie.
— Mogła odejść sama.
— Nie mogłaby mi tego zrobić.
Marek wyglądał na wyczerpanego.
— Może właśnie to przekonanie jest częścią problemu.
— Może to przekonanie jest częścią problemu.
— Nie mogłaby mi tego zrobić — powtórzyłam.
W sierpniu Kuba wyjechał na studia. Zostawił sukienkę tam, gdzie wydawało mu się, że będzie bezpieczna. Przy samochodzie próbowałam go przytulić.
Pozwolił mi, ale tylko na krótką chwilę.
— Tylko ty też nie znikaj — szepnęłam.