Podpisałam rozwód, a mój mąż był przekonany, że właśnie wygrał wszystko — godzinę później jego nowa przyszłość legła w gruzach

W tym samym czasie, gdy mój samochód jechał na lotnisko, Jakub dotarł do centrum zdrowia kobiet, w którym czekała na niego Natalia. W poczekalni siedzieli już Stefan, Maria, Sylwia oraz kilku innych członków rodziny Wolskich. Wszyscy zebrali się, by świętować rutynową kontrolę i zobaczyć przyszłego dziedzica.

Jakub wszedł do środka z bukietem kwiatów.

— Jak się dziś miewa mój przyszły syn? — zawołał radośnie.

Natalia nerwowo zachichotała i wygładziła sukienkę.

— Jeszcze nawet nie zaczęliśmy badania, Jakubie.

Maria ujęła ją czule za rękę.

— Wszystko będzie dziś idealnie, kochanie.

Kilka minut później do gabinetu wszedł doktor Kamiński. Przywitał się z rodziną, a następnie rozpoczął badanie ultrasonograficzne. Jakub z entuzjazmem wskazał jasny obraz na monitorze.

— Czy to jego głowa? — zapytał podekscytowany.

Lekarz skinął głową.

— Tak. To profil płodu.

Stefan roześmiał się dumnie z kąta pomieszczenia.

— Spójrzcie na tę mocną linię szczęki. Już teraz ma charakterystyczną szczękę Wolskich!

Sylwia przytaknęła z rozbawieniem.

— I z pewnością odziedziczył nos po Jakubie.

Doktor nic nie odpowiedział. Kilka razy dokładnie sprawdził pomiary na monitorze, po czym sięgnął po dokumenty medyczne Natalii. Porównał daty raz, a potem jeszcze raz. Jego zawodowy spokój nagle ustąpił miejsca poważnemu skupieniu.

Natalia natychmiast to zauważyła. Uśmiech zniknął z jej twarzy.

— Czy z dzieckiem jest coś nie tak, doktorze?

— Sama ciąża wygląda na zdrową i rozwija się prawidłowo — uspokoił ją doktor Kamiński, wciąż patrząc na dokumenty. — Muszę jednak wyjaśnić pewną rozbieżność w datach wpisanych w formularzu.

Jakub podszedł bliżej, marszcząc brwi.

— Co jest nie tak z datami?

— W formularzu podano, że ciąża ma około czternastu tygodni — wyjaśnił lekarz ostrożnie. — Tymczasem pomiary fizyczne odpowiadają ciąży trwającej mniej więcej dwadzieścia jeden tygodni.

W gabinecie zapadła ciężka, duszna cisza.

— Dwadzieścia jeden tygodni? — powtórzył Jakub, jakby nie rozumiał słów.

— Taki jest mój kliniczny szacunek na podstawie dzisiejszych pomiarów. Datowanie może różnić się o kilka dni, ale rozbieżność siedmiu tygodni jest znacząca — powiedział lekarz.

Natalia gwałtownie pobladła. Sylwia natomiast szeroko otworzyła oczy.

— Chwileczkę — odezwała się, patrząc na przemian na Jakuba i Natalię. — Wy dwoje nie spotykaliście się jeszcze dwadzieścia jeden tygodni temu!

Jakub znieruchomiał. Jego twarz poczerwieniała.

— Wtedy przecież rozmawialiśmy, prawda?

Natalia niespokojnie przesunęła się na leżance i unikała spojrzeń całej rodziny.

— Jakub, proszę. To naprawdę nie jest odpowiednie miejsce, żeby omawiać nasze prywatne daty.

Stefan szybko wyjął telefon i otworzył osobisty kalendarz.

— Dwadzieścia jeden tygodni temu wypadał początek lutego — powiedział chłodno.

Maria gwałtownie wciągnęła powietrze i zasłoniła usta dłonią.

— Jakub był wtedy przez cztery dni na konferencji budowlanej poza miastem!

Natalia próbowała się podnieść, a jej głos drżał.

— Daty z badania ultrasonograficznego są tylko przybliżone. Nigdy nie są całkowicie dokładne!

Doktor Kamiński odchrząknął i ruszył w stronę drzwi, zostawiając rodzinie nieco przestrzeni.

— Jeśli dokładny czas poczęcia budzi tak poważne wątpliwości, zdecydowanie zalecam zaplanowanie oficjalnej konsultacji z lekarzem prowadzącym.

Gdy tylko wyszedł, Jakub spojrzał na Natalię z niedowierzaniem.

— Powiedziałaś mi wyraźnie, że zaszłaś w ciążę po walentynkach! — krzyknął.

— Powiedziałam, że tak mi się wydawało! — odparła defensywnie Natalia.

Sylwia skrzyżowała ręce na piersi. Z jej głosu całkowicie zniknęło wcześniejsze ciepło.

— Wydawało ci się? — syknęła.

Wielka uroczystość rodziny Wolskich rozpadła się w kilka sekund. Zamiast dumy i radości pozostała tylko martwa cisza, w której wszyscy patrzyli na siebie z rosnącym przerażeniem.

CZĘŚĆ 3

Na terminalu odlotów zobaczyłam dziewczynki, gdy szłam w stronę bramki. Obie pobiegły do mnie z szerokimi uśmiechami.

— Mamo! — zawołała dziewięcioletnia Zosia, obejmując mnie w pasie. Hania natychmiast przytuliła się do mnie z drugiej strony.

Obok ułożonych bagaży czekała pani Gajda, nasza zaufana opiekunka. Uśmiechała się ciepło i spokojnie. Przez wiele miesięcy pomagała mi zorganizować przeprowadzkę do nowego domu pod Londynem, dbając o to, by dla dzieci wszystko przebiegło bezproblemowo.

Moja matka wiele lat wcześniej przeniosła się do Anglii, żeby kierować europejską centralą Vance Global Logistics. Obie dziewczynki miały rozpocząć naukę w znakomitej prywatnej akademii znajdującej się niedaleko naszego nowego domu.

Nie uciekałyśmy potajemnie. Jakub znał nasz przyszły adres, zachował pełne prawa do kontaktów z dziećmi i sam podpisał wszystkie wymagane dokumenty.

Hania pociągnęła mnie za płaszcz i spojrzała na mnie błyszczącymi oczami.

— Mamo, czy nasz nowy dom w Anglii będzie miał wielki ogród z kwiatami?

Zaśmiałam się cicho. Od dawna nie czułam w sobie takiej radości.

— Tak, kochanie. Właściwie z tyłu domu jest ogromny ogród.