Kiedy rozpoczęto serwowanie napojów, poprosiłam o piwo imbirowe. Następnie spróbowałam rozłożyć stolik.
Łokieć Michała skutecznie mi to uniemożliwił.
— Przepraszam, chciałabym odłożyć napój.
Ledwie się poruszył.
— Michale, mógłbyś zrobić mi trochę miejsca?
Westchnął ciężko.
— Naprawdę?
— Chcę skorzystać ze swojego stolika.
— Wy, kobiety, potraficie zrobić problem ze wszystkiego.
Spojrzałam na niego.
— Potrzeba skorzystania z własnego stolika nie jest wielkim problemem.
— Więc przestań zachowywać się tak, jakby nim była.
Stewardesa czekała obok z moim napojem, więc nie odpowiedziałam. Podziękowałam jej i trzymałam kubek w dłoni, dopóki Michał w końcu nie przesunął łokcia.
***
Stefan śmiałby się z tego, jak bardzo starałam się zachować spokój.
Pewnego dnia w sklepie spożywczym wpadłam na pozostawiony bez opieki wózek i odruchowo go przeprosiłam.
— Zosiu, kochanie, wózek nie ma uczuć — powiedział wtedy Stefan.
— Może go przestraszyłam.
Przez resztę zakupów żartował, że powinnam przepraszać również półki i kasy.
Wspomnienie o nim wywołało na mojej twarzy uśmiech. Wtedy Michał znowu wyciągnął nogę.
Spojrzałam na zegarek. Nie minęła nawet połowa lotu.
Jakiś czas później stewardesa wróciła, żeby zebrać puste kubki. Zatrzymała się przy naszym rzędzie.
— Proszę pani, wszystko w porządku?
Spojrzałam na Michała. Zdjął jedną słuchawkę i obserwował mnie.
Mogłam jej wszystko wyjaśnić. Stała przecież tuż obok.
Zamiast tego się uśmiechnęłam.
— Tak, dziękuję. Wszystko dobrze.
Stewardesa skinęła głową i ruszyła dalej. Michał ponownie założył słuchawki, a chwilę później jego kolano znów dotknęło mojego.
Miałam ochotę sama siebie uderzyć.
Dlaczego nic nie powiedziałam?
Bo ludzie patrzyli. Bo nie znosiłam awantur. Bo wmówiłam sobie, że w końcu zrozumie, jak samolubnie się zachowuje.
Spojrzałam na książkę. Czytałam tę samą stronę po raz czwarty.
W końcu wyjęłam telefon i otworzyłam zdjęcie Róży. Marianna przysłała kolejną fotografię. Tym razem wnuczka miała na głowie wełnianą czapkę o wiele za dużą jak na jej maleńką głowę.
Uśmiechnęłam się.
Chciałam dotrzeć na miejsce szczęśliwa. Nie chciałam wysiadać z samolotu, kulejąc po kilku godzinach spędzonych wciśnięta w szybę.
Spojrzałam na nogę Michała.
— Michale, proszę cię jeszcze raz. Czy mógłbyś zostać po swojej stronie?
Zdjął słuchawki.
— Proszę pani, już to przerabialiśmy.
— A nic się nie zmieniło.
— Jestem wysoki. Co pani chce, żebym z tym zrobił?
— Przesunął kolano.
Zaśmiał się i odwrócił w stronę przejścia.
Nacisnęłam przycisk wezwania obsługi. Gdy Michał spojrzał w dół i zauważył mój palec, przez moment prawie wycofałam rękę.
Ale tego nie zrobiłam.
Zanim stewardesa dotarła do naszego rzędu, Michał wreszcie cofnął nogę.
— Zadowolona? — rzucił.
Kiedy stewardesa podeszła, poprosiłam o wodę. Nie byłam gotowa tłumaczyć się przy nim, zwłaszcza że wyraźnie zamierzał słuchać.
Wypiłam pół kubka, zła na siebie, że po raz kolejny ustąpiłam.
Kilka minut później jego noga znów znalazła się przy mojej.
***
Prawie cztery godziny po starcie Michał zdjął słuchawki i odpiął pas.
— Toaleta — powiedział krótko.
Henryk wstał, żeby go przepuścić. Patrzyłam, jak Michał znika w przejściu.
Dopiero wtedy powoli wyprostowałam obolałą nogę.
— O Boże, ale dobrze — szepnęłam.
Ulga przyszła natychmiast. Po raz pierwszy od wielu godzin oba moje kolana mogły być skierowane prosto. Mogłam odsunąć ramię od okna i swobodnie poruszyć biodrem.
Spojrzałam na puste miejsce Michała i przypomniałam sobie jego słowa:
„Jeśli pani z niego nie korzysta, to w czym problem?”
Cóż, Michał mógł dostać całą przestrzeń, której potrzebował. Nie musiał jednak korzystać z mojej.
Zobaczyłam stewardesę i uniosłam rękę.
— Czy mogłabym prosić o zmianę miejsca?
— Czy coś się stało, proszę pani?
— Mężczyzna siedzący obok przez cały czas zajmuje część mojego miejsca. Prosiłam go, żeby się przesunął, ale boli mnie biodro.
Spojrzała na puste siedzenie przy oknie.
— Gdzie on teraz jest?
— W toalecie. Pomyślałam, że zapytam, zanim wróci i znów zacznie się kłótnia.
— Przykro mi, że było pani niewygodnie. Mam wolne miejsce przy przejściu, dwa rzędy dalej. Chciałaby pani się przenieść?
— Tak, proszę. I powinnam była powiedzieć o wszystkim wcześniej, kiedy pytała pani, czy dobrze się czuję.
— Porozmawiamy o tym, gdy już pani usiądzie.
Zebrałam torebkę i książkę. Henryk wstał, żeby mnie przepuścić.
— Słyszałem, jak prosiła go pani, żeby się przesunął — powiedział do stewardesy.
— Dziękuję — odpowiedziałam, zaskoczona, że się odezwał.
Skinął głową.
— Powinienem był powiedzieć to wcześniej.
Stewardesa zaprowadziła mnie do wolnego miejsca i sprawdziła, czy moja torba zmieści się pod siedzeniem przede mną. Usiadłam i wyciągnęłam nogę.
Nic już na nią nie naciskało.
— Podać pani wody? — zapytała.
— Byłabym wdzięczna.
Ledwie odeszła, gdy Michał wrócił. Zatrzymał się przy swoim rzędzie, spojrzał na puste miejsce przy oknie, a potem zauważył mnie kilka rzędów dalej.
Jego twarz poczerwieniała.
— Co ty, do cholery, zrobiłaś?!