— Też tak sądzę. A teraz gdzie jest wnuczka, dla której przebyłam całą tę drogę?
Marianna uśmiechnęła się i zajrzała do nosidełka.
— Ktoś na ciebie czekał.
Gdy wzięłam Różę na ręce, całkowicie zapomniałam o Michale.
Moja wnuczka była jeszcze mniejsza, niż sobie wyobrażałam. Miała okrągłe policzki i jedną drobną dłoń zaciśniętą na kocyku.
— Cześć, Różo. Jestem twoją babcią.
Otworzyła oczy i długo mi się przyglądała.
Marianna roześmiała się cicho.
— Sprawdza, kim jesteś.
— Niech się nie spieszy. Czekałam na to spotkanie od wielu miesięcy.
Róża zacisnęła palce na moich.
Poczułam, że napływają mi łzy.
Stefan powinien był być tutaj razem ze mną.
Kiedyś uparł się, że nauczy nasze przyszłe wnuki piec cytrynowe ciasteczka.
— Najpierw będą musiały mieć zęby — powiedziałam mu wtedy.
— W takim razie będę ćwiczył, dopóki ich nie dostaną.
Kochałby tę małą dziewczynkę.
Marianna położyła dłoń na moim ramieniu.
— Chciałabym, żeby tata mógł ją zobaczyć.
— Ja też, kochanie.
Znalazłyśmy niedaleko ławkę. Usiadłam i ułożyłam Różę na piersi. Marianna zajęła miejsce obok mnie.
— Mamo, nadal boli cię biodro?
— Trochę. Ale tutaj jest znacznie lepiej.
— Chcesz, żebym ją wzięła?

— Absolutnie nie.
Przytuliłam wnuczkę mocniej. Marianna zaśmiała się i ścisnęła moje ramię.
— Naprawdę cieszę się, że przyjechałaś.
Pocałowałam Różę w czoło.
— Nie opuściłabym tego spotkania za nic na świecie.
Przez wiele godzin próbowałam zrobić sobie trochę miejsca, podczas gdy obcy człowiek uparcie zachowywał się tak, jakbym nie miała prawa do siedzenia, za które zapłaciłam.
Teraz obok mnie siedziała córka, a moja wnuczka spokojnie spała w moich ramionach.
Marianna spojrzała na zegarek.

— Gotowa, żeby wracać do domu?
Popatrzyłam w dół na Różę.
— Możemy zostać jeszcze minutę? Chciałabym potrzymać ją trochę dłużej.
Marianna uśmiechnęła się.
— Mamy całe popołudnie, mamo.
Oparła głowę na moim ramieniu, a Róża przysunęła się bliżej.
I po raz pierwszy tego dnia nikt nie oczekiwał ode mnie, że oddam swoje miejsce.