— Dziękuję — odpowiedziałam.
Stefan odsunął krzesło naprzeciwko mnie.
— Pozwolisz, że kupię ci obiad?
Moja dawna odpowiedź niemal sama wyrwała się z ust.
— Nic mi nie jest.
Zatrzymałam się jednak.
— Nie. Właściwie jestem głodna. Zjedzmy coś.
Wiktoria uśmiechnęła się i usiadła obok ojca.
Maria przyniosła świeżą kanapkę, zanim ktokolwiek zdążył ją zamówić.
— Ta jest naprawdę na koszt firmy — powiedziała.
Spojrzałam na Krzysztofa.
Skinął głową.
— W takim razie ją przyjmę.
Nikt nie rozmawiał już o kontraktach ani inwestycjach. Wiktoria zapytała, jak znalazłam Borysa. Stefan chciał wiedzieć, jak długo byłam żoną Franciszka.
Po raz pierwszy przyjęcie czyjejś życzliwości nie sprawiło, że poczułam się komuś winna.
Zanim wyszłam, zatrzymałam się przy tabliczce wiszącej przy drzwiach.
„Psy mile widziane”.
Odwróciłam się do Krzysztofa.
— Jeśli zostawisz ten napis, potraktuj go poważnie.
Utrzymał mój wzrok.
— Tak zrobię.
— Dobrze.
***
Następnego ranka wróciłam z Borysem na cmentarz.
Położyłam świeże kwiaty przy grobie Franciszka, a potem ostrożnie usiadłam na ławce niedaleko.
— Wczoraj sporo się wydarzyło — powiedziałam.
Borys usiadł przy moim bucie.
— Wyrzucono mnie z kawiarni, poznałam bardzo przyzwoitego człowieka, byłam świadkiem końca pewnych zaręczyn, a mimo wszystko dostałam jeszcze obiad.
Wiatr poruszał trawą.

Uśmiechnęłam się.
— Nie spodobałaby ci się tylko ta część, w której prawie zemdlałam.
Borys trącił mnie nosem w kostkę.
Spojrzałam na niego.
— Ten mały łobuz bardzo by ci się spodobał.
Przez całe miesiące przychodziłam tutaj i mówiłam Franciszkowi, jak bardzo za nim tęsknię.
Tego ranka powiedziałam mu coś innego.
— Wczoraj stanęłam w swojej obronie. Niezbyt elegancko, ale jednak to zrobiłam.

Borys przysunął się bliżej.
Położyłam dłoń na jego grzbiecie.
— Myślę, że byłbyś ze mnie dumny.
Cisza nie wydawała się już pusta.
Była znajoma.
Spojrzałam na imię Franciszka wyryte w kamieniu, a potem na starego psa siedzącego obok mnie.
— Chodź, Borysie. Wracajmy do domu.