— Matka Teresy była bardzo trudną osobą. Przez całe życie powtarzała jej: „Źle wyglądasz, źle się ubierasz, źle wychowujesz dziecko, źle żyjesz”. Teresa była na nią wściekła.
— A potem sama stała się taka jak ona?
— Najwyraźniej.
Marta uśmiechnęła się smutno.
— Powinna była zauważyć to wcześniej.
— Powiem jej dziś w samochodzie.
— Nie trzeba.
— Trzeba.
Waleria mrugnęła.
— Pracowałam z nią w jednym pokoju przez trzydzieści lat. Mam moralne prawo.
Po tamtym wieczorze Teresa nie dzwoniła przez prawie dwa tygodnie.
Marta nie pytała o nią.
Marek kilka razy próbował skontaktować się z matką, ale rozmowy były krótkie.
— Jak się czujesz?
— Dobrze.
— Może wpadniesz?
— Nie.
— Mamo…
— Powiedziałam, że wszystko jest w porządku.
Marta się nie wtrącała.
W trzecim tygodniu ktoś zadzwonił do drzwi.
Marka jeszcze nie było w domu. Marta właśnie obierała młode ziemniaki. Wytarła ręce w ściereczkę i poszła otworzyć.
Na progu stała Teresa.
Bez makijażu.
Bez obcasów.
W zwykłych jasnych spodniach i cienkim żakiecie. W ręku trzymała papierową torbę.
— Dobry wieczór.
— Dobry wieczór.
— Marka nie ma?
— Jeszcze jest w pracy.
Teresa skinęła głową.
— Mogę wejść?
Marta odsunęła się na bok.
Usiadły w kuchni. Przez kilka sekund Teresa milczała, po czym postawiła torbę na stole.
— To dla ciebie.
Marta spojrzała na nią ostrożnie.
— Kolejny szlafrok?
Teresa oburzyła się niemal natychmiast.
— Nie!
— Pomyślałam, że lepiej od razu wyjaśnić.
— Otwórz.
W torbie znajdowała się piękna, ciemnozielona sukienka domowa z lekkiego materiału.
Marta przesunęła palcami po rękawie.
— Ładna.
— Wiem.
— Tereso…
— Tylko nie rób z tego wielkiego wydarzenia. Była przecena.
Marta nie zdołała powstrzymać uśmiechu.
To wciąż była ta sama Teresa.
Ale teściowa nie odwzajemniła uśmiechu.
— Marto.
— Tak?
— Wtedy naprawdę zrobiłam to specjalnie.
Marta powoli odłożyła sukienkę na stół.
— Wiem.
— Chciałam ci dopiec.
— Wiem.
— Wydawało mi się to zabawne.
— Mnie nie.
— Już to zrozumiałam.
Teresa spuściła wzrok.
— Waleria suszyła mi głowę przez całą drogę do domu.
Marta ledwie się uśmiechnęła.
— Wierzę.
— Jechałyśmy dwie godziny. Dwie godziny! Myślałam, że wysiądę z samochodu w połowie drogi.
— Co mówiła?
— Bardzo dużo.
Przerwa.
— I bardzo często miała rację.
Marta milczała.
Teresa westchnęła.
— Powiedziała, że staję się taka jak moja matka.
Tym razem Marta się nie uśmiechnęła.
— Nie chciałaś tego usłyszeć?
— To było straszne.
Słowo zabrzmiało prawie jak szept.
Po raz pierwszy Marta nie widziała przed sobą Teresy, która zawsze znała odpowiedź na każde pytanie. Zobaczyła zwyczajną kobietę. Nie młodą, zmęczoną i nagle przerażoną tym, że rozpoznała w sobie cechy osoby, do której nigdy nie chciała być podobna.
— Moja matka do końca życia uważała, że wie lepiej, jak żyć — ciągnęła Teresa. — Nawet kiedy miałam pięćdziesiąt lat, potrafiła mówić, że źle wychowałam Marka albo wybrałam sobie niewłaściwą sukienkę.
Uśmiechnęła się smutno.
— I wtedy pomyślałam: „Czy ja naprawdę brzmię dokładnie tak samo?”.
Marta zapytała cicho:
— Teraz już to słyszysz?
Teresa spojrzała na nią.
— Chyba tak.
Znów zapadła cisza.
Za oknem ktoś kosił trawę. Z podwórka dochodził śmiech dzieci.
Teresa popatrzyła na swoje dłonie.
— Nie zmienię się w jeden dzień.
— Tego nie oczekuję.
— Pewnie jeszcze nieraz powiem coś niewłaściwego.
— Tego jestem pewna.
Teściowa rzuciła jej niezadowolone spojrzenie.
— Mogłabyś mnie teraz chociaż trochę wesprzeć.
— Wspierałam cię przez dwadzieścia lat.
Teresa chciała odpowiedzieć, ale nagle się roześmiała.
Cicho, zmęczenie, lecz szczerze.
— Dobrze. Zasłużyłam.
Marta również się uśmiechnęła.
Wtedy Teresa powiedziała coś, czego synowa nie usłyszała od niej przez dwadzieścia lat:
— Przepraszam.
Uśmiech zniknął z twarzy Marty.
— Za szlafrok?
Teresa drgnęła.
— Za szlafrok też.

— A za co jeszcze?
— Marto.
— Co?
— Nie bądź bezczelna.
Marta patrzyła na nią w milczeniu.
Teresa westchnęła.
— Dobrze. Za wszystko, co ci wtedy wypominałam.
To nie mogło wymazać dwudziestu lat nagromadzonych żalów.

Nie sprawiło nagle, że obie stały się najlepszymi przyjaciółkami. Nie zmieniło Teresy w czułą teściową, która od tej chwili będzie bezwarunkowo popierała synową.
Ale nie było to konieczne.
Czasem relacji nie ratuje wielkie pojednanie.
Czasem wystarczy, że jedna osoba wreszcie powie:
„Zraniłaś mnie”.
A druga po raz pierwszy nie odpowie:
„Wszystko sobie wymyśliłaś”.