Trzy dni po nagłym cesarskim cięciu wróciłam do domu z nowo narodzoną córką na rękach — i zobaczyłam, jak mój mąż całuje inną kobietę

Kilka sekund później usłyszałam własny głos. Dzwoniłam wtedy do Marka z oddziału i prosiłam, żeby przywiózł fotelik dla dziecka.

— Ona nawet nie rozumie, co się dzieje — powiedziała Weronika. — Udawajmy, że to zwykła umowa rozwodowa.

Marek rzucił się w stronę tabletu, ale ochroniarz zagrodził mu drogę.

— To nielegalne! — wrzasnął.

— Nagranie pochodzi z kamery szpitalnej — odparła spokojnie kobieta. — Zostało zabezpieczone na polecenie zespołu śledczego.

— Jakiego zespołu śledczego?

— Tego, który bada wyprowadzanie pieniędzy ze spółki.

W pokoju zapadła cisza. Usłyszałam tylko cichy, metaliczny brzęk zawieszki na szyi Weroniki. Kobieta odruchowo zakryła ją dłonią.

Rozpoznałam ten emblemat. Był to stary znak rodzinny „Meridian Doliny”, przyznawany wyłącznie członkom rady nadzorczej. Weronika nigdy nie miała prawa go nosić.

— Mówiłaś, że jesteś moją asystentką — powiedziałam.

— Byłam — szepnęła.

— To dlaczego masz przy sobie znak powierniczy?

Marek gwałtownie odwrócił się ku niej.

— Weronika, zamknij się.

Wypowiedział te słowa zbyt szybko.

Adam otworzył teczkę.

— Klaro, musisz wysłuchać wszystkiego do końca. Willa, ziemia, pakiet kontrolny spółki i rachunki funduszu nie należą do Marka. Są własnością funduszu powierniczego utworzonego przez twojego ojca. Po narodzinach dziecka to ty jesteś jedyną aktualną powierniczką i beneficjentką.

Marek zachwiał się, jakby ktoś go uderzył.

— To kłamstwo. Ja założyłem tę firmę.

— Zarządzałeś nią — powiedziałam. — To nie to samo.

Adam wyjął kolejny dokument.

— A teraz zła wiadomość. W ciągu ostatnich siedmiu miesięcy z rachunków zniknęło prawie cztery miliony. Pieniądze trafiły na konta powiązane z Weroniką Kaczmarek.

Weronika cofnęła się w stronę okna.

— Marek powiedział, że wszystko jest uzgodnione.

— Podpisywałaś polecenia — odparł.

— Bo twierdziłeś, że masz pełnomocnictwo Klary!

Zimno poczułam dopiero wtedy, gdy zaczęły drętwieć mi palce, choć córka ogrzewała mi pierś.

— Pokaż mi swoje pełnomocnictwo — zażądałam.

Marek milczał.

Adam odwrócił ostatnią kartkę. Podpis przypominał mój, ale litera „r” w nazwisku nie była poprowadzona w prawo, jak robiłam to ja. Opadała gwałtownie w dół. Kiedyś zauważyłam identyczny fałsz na wyciągu bankowym.

— To jeszcze nie wszystko — powiedział prawnik. — Dziś rano laboratorium przesłało wynik analizy zleconej przez Klarę.

Marek spojrzał na mnie.

— Jakiej analizy?

Adam powoli wyjął zapieczętowaną kopertę. Widniała na niej pieczęć kliniki i imię Lilka.

— Badania, które pokaże, kto jest jej biologicznym ojcem.

CZĘŚĆ 3

Weronika wydała z siebie krótki dźwięk przypominający śmiech, lecz natychmiast zamilkła. Marek patrzył na kopertę tak, jakby w środku znajdował się wyrok.

— Klaro — powiedział — naprawdę posunęłaś się do czegoś takiego?

— Chciałam poznać prawdę.

— Lilka jest moją córką.

— W takim razie nie masz się czego obawiać.

Adam otworzył kopertę na moich oczach. Za oknem zapadał deszczowy wieczór. Krople spływały po szybie, a maleńka dłoń Lilki zaciskała się na brzegu żółtego kocyka.

Prawnik wyciągnął wynik i założył okulary.

— Ojcostwo biologiczne Marka Radeckiego zostaje wykluczone.

Marek przez chwilę nie rozumiał tych słów.

— Co?

— Nie jesteś biologicznym ojcem dziecka — powtórzył Adam.

Weronika zasłoniła usta dłonią. Zawieszka uderzyła o jej zęby i cicho zadźwięczała.

Patrzyłam na Marka i nie czułam triumfu. Tylko pustkę. Przez dziewięć miesięcy ani razu nie zapytał, dlaczego tak bardzo denerwuję się przed porodem. Nigdy nie położył dłoni na moim brzuchu bez poirytowania. Teraz po raz pierwszy spojrzał na Lilkę nie jak na kłopot, lecz jak na zagadkę, która mogła zniszczyć całe jego życie.

— Więc kto jest jej ojcem? — zapytał.

Adam opuścił kartkę.

— Druga część badania nie jest jeszcze gotowa. Klara osobno dostarczyła próbkę domniemanego ojca.

Marek odwrócił się w moją stronę.

— Zdradziłaś mnie?

— Nie dla ciebie.

Cofnął się o krok.

— Co to ma znaczyć?

Przypomniałam sobie styczniowy wieczór, kiedy po omdleniu pojechałam do kliniki na badania. Na korytarzu spotkałam Norberta, syna mojego zmarłego brata. Przywiózł dokumenty dotyczące rodzinnej fundacji. Wymieniliśmy próbki do badań pochodzenia genetycznego, bo chcieliśmy potwierdzić pokrewieństwo przed przekazaniem ojcowskiego archiwum. Później, kiedy zauważyłam niezgodności w dokumentacji medycznej i zrozumiałam, że Marek może próbować podmienić dokumenty dotyczące materiału dawcy, potajemnie przekazałam również próbkę Lilki.

Adam położył obok pierwszy wynik drugą kartkę.

— Biologicznym ojcem Lilki jest Norbert Radecki. Zostało to potwierdzone.

Marek zbladł jeszcze bardziej.

— Norbert nie żyje od siedmiu lat.

— Nie — powiedziałam. — Zmarł mój brat Oskar. Norbert był jego synem. Mieszka w pobliżu i nigdy nie był moim kochankiem.

Weronika powoli osunęła się na krzesło.

— Mówiłeś, że Klara jest bezpłodna — wyszeptała do Marka. — Twierdziłeś, że dziecko pochodzi z materiału twojego dawcy.

— Zamknij się.

— Mówiłeś, że po śmierci Klary wszystko przypadnie tobie.

Marek rzucił się w jej stronę, lecz ochroniarz go zatrzymał.