Do jego ramienia przytulała się młoda blondynka, najwyżej dwudziestopięcioletnia, w krótkiej letniej sukience. Piotr nachylił się i coś szepnął jej do ucha. Dziewczyna wybuchnęła śmiechem, odchylając głowę. Usiedli przy stoliku obok okna. Piotr odsunął dla niej krzesło, pocałował ją w czubek głowy i ruszył w stronę bufetu.
Katarzyna patrzyła i nie potrafiła się poruszyć. W głowie zrobiło się pusto, a jednocześnie wszystko dźwięczało, jakby gdzieś w środku pękł ogromny dzwon. Przez te wszystkie dni podejrzewała niewłaściwą osobę. Mama nie miała z tym nic wspólnego. Piotr po prostu ją zdradzał. Z inną kobietą.
Do wieczora siedziała zamknięta w swoim pokoju. Nie miała siły wstać z łóżka. Szok po tym, co zobaczyła, mieszał się z czymś równie bolesnym — poczuciem winy. Jak mogła pomyśleć coś takiego o własnej matce? O kobiecie, która przez całe życie była przy niej i oddawała jej wszystko, co miała?
W końcu zebrała się, weszła na trzecie piętro i zapukała do pokoju numer 312.
— Kaśka?! — Elżbieta zamarła w drzwiach. — Co ty tutaj robisz? Co się stało?
— Mamo… mogę wejść?
W pokoju pachniało morskim powietrzem i kremem z filtrem. Na stoliku leżały okulary w grubej oprawie, obok ciemne okulary przeciwsłoneczne.
— Córeczko, straszysz mnie. Coś z Piotrem?
Katarzyna usiadła na brzegu łóżka. Słowa nie chciały przejść jej przez gardło.
— Mamo… widziałaś tutaj kogoś znajomego?
— Znajomego? — Elżbieta wyglądała na autentycznie zdziwioną. — Nie. Przecież wiesz, że bez okularów nie rozpoznaję twarzy z dalszej odległości. A w przeciwsłonecznych widzę głównie sylwetki. Większość dnia i tak spędzam na zabiegach albo wycieczkach. Wczoraj byłam w spa, przedwczoraj pojechałam oglądać ruiny Knossos…
— Mamo, przepraszam — głos Katarzyny pękł. — Ja pomyślałam… Boże, aż wstyd mi to powiedzieć. Pomyślałam, że ty i Piotr…
— Co?! — Elżbieta usiadła obok niej. — Kasieńko, co ty mówisz?
— On jest tutaj, mamo. W tym hotelu. Z inną kobietą. Zobaczyłam go na twoich zdjęciach i… uznałam, że…
Matka objęła ją bez słowa. Katarzyna rozpłakała się jak dziecko. I po raz pierwszy nie płakała z powodu zdrady męża. Bolało ją to, że przez trzy dni, choć tylko w myślach, zdradziła zaufanie do najbliższej sobie osoby.
Do domu wróciła dzień przed Piotrem. Kiedy stanął w przedpokoju, przywitał ją wymuszonym uśmiechem.
— Cześć, kochanie. I jak mama? Zadowolona z wyjazdu?
— Bardzo — odpowiedziała spokojnie i minęła go bez dalszych pytań.
Nie urządziła awantury. Nie krzyczała. Zaczęła tylko zbierać dowody. Sfotografowała paragony z hotelu, które znalazła w kieszeni jego kurtki. Zachowała korespondencję z biurem podróży — rezerwował pokój dla dwóch osób. Zrobiła też zrzuty ekranu z profilu blondynki. Dziewczyna opublikowała dziesiątki zdjęć z wyjazdu.
Tydzień później Katarzyna złożyła pozew o rozwód.
— Kaśka, porozmawiajmy! — Piotr próbował złapać ją za rękę. — To nie jest tak, jak myślisz!
— A jak?
— To był przypadek! Spotkaliśmy się tam zupełnie przypadkiem!
— Na Krecie? Rzeczywiście niezwykły zbieg okoliczności.
— Zawsze byłaś chorobliwie podejrzliwa! Ciągle widzisz problemy tam, gdzie ich nie ma!
— Piotr, wystarczy. Po prostu podpisz dokumenty.
Jeszcze długo próbował dzwonić i pisać. Kilka razy pojawił się nawet u Elżbiety, licząc chyba, że matka przekona córkę do rozmowy. Ale Katarzyna nie wierzyła już w ani jedno jego słowo. Małżeństwo skończyło się zaskakująco cicho — bez wielkich scen, bez histerii, bez prób klejenia czegoś, co od dawna było popękane. Zostały podpisy na papierach i dwa oddzielne życia.
Pół roku później Katarzyna i Elżbieta siedziały razem w kuchni przy herbacie. Ich relacja stała się jeszcze cieplejsza niż wcześniej. Coraz częściej spędzały wieczory razem, a historia z Krety powoli zamieniała się w rodzinną opowieść, do której z czasem można było wracać bez bólu ściskającego gardło.
— Wiesz, w końcu zamówiłam nowe okulary — powiedziała Elżbieta ze śmiechem. — Progresywne, dokładnie takie, jakie zalecał okulista. Teraz widzę wszystkich i wszystko!
Katarzyna uśmiechnęła się, ale gdzieś pod żebrami znowu poczuła ukłucie winy. Wracało za każdym razem, gdy mama żartowała ze swojego wzroku.
— Mamo, wtedy naprawdę…
— Cicho — Elżbieta położyła dłoń na jej dłoni. — Już o tym rozmawiałyśmy. Byłaś w szoku. Rozumiem cię.
Zdrada Piotra zostawiła w Katarzynie głęboki ślad. Zdarzało jej się jeszcze budzić z ciężarem w piersi, zanim zdążyła przypomnieć sobie, że tamto życie już się skończyło. Jednak bardziej niż sam widok męża z obcą kobietą bolało wspomnienie tych trzech dni, kiedy uwierzyła, że mogła ją zdradzić własna matka. Jak niewiele trzeba, by w chwili strachu dopuścić do siebie najgorszą wersję człowieka, który był obok przez całe życie.
— Wiesz, czego mnie to wszystko nauczyło? — powiedziała Katarzyna, mocniej ściskając rękę mamy. — Kiedy ludzie przestają mówić sobie prawdę, wyobraźnia potrafi stworzyć najstraszniejsze odpowiedzi. A zaufania do najbliższych nie wolno odrzucać nawet wtedy, kiedy wydaje się, że cały świat właśnie się rozpada.
— Mądrze powiedziane, córeczko. Dolać ci herbaty?