Do wieczora siedziała w swoim pokoju, nie mając siły nawet wstać. Szok mieszał się z dręczącym poczuciem winy. Jak mogła pomyśleć coś takiego o własnej matce? O kobiecie, która całe życie poświęcała właśnie jej?
Kiedy wreszcie zebrała resztki sił, weszła na trzecie piętro i zapukała do pokoju numer trzysta dwanaście.
— Aniu?! — Elżbieta zamarła w progu. — Co ty tutaj robisz? Co się stało?
— Mamo, mogę wejść?
W pokoju pachniało morzem i kremem do opalania. Na stoliku leżały okulary w grubej oprawie, obok nich przeciwsłoneczne.
— Córeczko, zaczynasz mnie przerażać. Stało się coś z Piotrem?
Anna usiadła na brzegu łóżka, ale przez dłuższą chwilę nie potrafiła wydobyć z siebie słowa.
— Mamo, czy widziałaś tutaj kogoś znajomego?
— Znajomego? — Elżbieta spojrzała na nią ze szczerym zdumieniem. — Nie. Przecież wiesz, że bez okularów nie rozpoznaję twarzy z odległości większej niż trzy metry. A w przeciwsłonecznych widzę właściwie tylko kontury. Prawie cały czas jestem na zabiegach albo na wycieczkach. Wczoraj byłam w hammamie, przedwczoraj zwiedzałam ruiny starożytnego miasta…
— Mamo, wybacz mi — głos Anny zadrżał. — Pomyślałam… Boże, wstyd mi to nawet powiedzieć. Byłam przekonana, że ty i Piotr…
— Co?! — Elżbieta usiadła obok córki. — Aniu, jak mogłaś dojść do czegoś takiego?
— On jest tutaj. W tym hotelu. Z inną kobietą. Zobaczyłam go na twoich zdjęciach i uznałam, że…
Matka objęła ją mocno, a Anna wybuchnęła płaczem. Po raz pierwszy łzy nie płynęły tylko z powodu zdrady męża. Jeszcze bardziej bolało ją to, że w myślach sama zdradziła najbliższą sobie osobę.
Anna wróciła do domu dzień wcześniej niż Piotr. Kiedy pojawił się w przedpokoju, przywitał ją wymuszonym uśmiechem.
— Cześć, kochanie. Jak mama wypoczęła?
— Doskonale — odpowiedziała spokojnie i minęła go bez słowa.
Nie urządziła awantury. W ciszy sfotografowała hotelowe rachunki znalezione w kieszeni jego kurtki. Zachowała wiadomości z biurem podróży, z których wynikało, że rezerwował pokój dla dwóch osób. Zrobiła również zrzuty ekranu z profilu blondynki, bo dziewczyna zamieściła dziesiątki zdjęć z wyjazdu.
Tydzień później Anna złożyła pozew o rozwód.
— Anka, porozmawiajmy! — Piotr próbował zatrzymać ją za rękę. — To nie wygląda tak, jak myślisz!
— A jak wygląda?
— To był przypadek! Spotkaliśmy się tam zupełnie przypadkowo!
— Na Krecie? Rzeczywiście, niezwykły zbieg okoliczności.
— Zawsze byłaś chorobliwie podejrzliwa! Ciągle tworzysz problemy tam, gdzie ich nie ma!
— Piotrze, wystarczy. Podpisz dokumenty.
Jeszcze długo dzwonił, pisał, a nawet przychodził do Elżbiety. Anna nie wierzyła już jednak w ani jedno jego słowo. Ich małżeństwo skończyło się zaskakująco cicho — bez krzyków, scen i desperackich prób sklejania czegoś, co od dawna było pęknięte. Zostały tylko podpisy na papierach i dwie osobne drogi.
Pół roku później Anna i Elżbieta siedziały w kuchni przy herbacie. Ich więź stała się nawet silniejsza niż dawniej. Coraz częściej spędzały wieczory razem, a historia z Kretą powoli zamieniała się w rodzinną opowieść.
— Wiesz, w końcu zamówiłam nowe okulary — powiedziała ze śmiechem Elżbieta. — Z progresywnymi szkłami, tak jak radził okulista. Teraz widzę wszystkich i wszystko!
Anna uśmiechnęła się, ale w środku znów poczuła ukłucie winy. Wracało za każdym razem, gdy matka żartowała ze swojego wzroku.
— Mamo, ja wtedy naprawdę…
— Cicho — przerwała jej Elżbieta i przykryła dłonią jej rękę. — Rozmawiałyśmy już o tym. Byłaś w szoku. Rozumiem cię.
Zdrada Piotra pozostawiła głęboką ranę. Anna nadal czasem budziła się z ciężarem w piersi. Jeszcze boleśniejsze było jednak wspomnienie tych trzech dni, kiedy podejrzewała matkę. Jak łatwo można uwierzyć w najgorsze o kimś, kto przez całe życie stał obok.
— Wiesz, czego mnie to nauczyło? — powiedziała Anna, mocniej ściskając dłoń matki. — Niedopowiedzenia rodzą najstraszniejsze wyobrażenia. A zaufanie do najbliższych jest czymś, czego nie wolno stracić nawet wtedy, gdy wydaje się, że cały świat właśnie się rozpada.
— Mądrze powiedziane, córeczko. Dolać ci herbaty?