— Ireno! — oburzył się Piotr. — Co ty wygadujesz? Mama jest naszym gościem!
Gość.
Gość, który od czternastu dni wydawał polecenia w cudzym mieszkaniu.
Gość, który zamienił gospodynię we własną pomoc domową.
— Masz rację — Irena powoli skinęła głową. — Mama jest gościem. A kim w takim razie jestem ja?
Rozmowa, która zmieniła wszystko
Wieczorem, gdy Halina wygodnie usadowiła się przed telewizorem, Irena podeszła do męża.
— Piotr, musimy porozmawiać.
— Poczekaj, zaraz skończą się wiadomości…
— Teraz — powtórzyła stanowczo.
Piotr spojrzał na nią z niedowierzaniem.
W jej głosie pojawiło się coś, czego nie słyszał od bardzo dawna.
— Skoro twoja mama przyjechała tutaj odpocząć — mówiła Irena cicho, lecz każde słowo brzmiało wyraźnie — to ja pojadę odpocząć do swojej mamy.
— Chyba oszalałaś! — Piotr zerwał się z kanapy. — A mieszkanie? A obowiązki? A mama?
— A ja? — zapytała spokojnie Irena.
Poszła do sypialni i zaczęła pakować walizkę.
Układając ubrania, po raz pierwszy od dwóch tygodni uśmiechnęła się naprawdę.
Nazajutrz pojedzie do swojej mamy.
Do kobiety, która nigdy nie traktowała jej jak służącej.
Do domu, gdzie będzie mogła usiąść w kuchni z kubkiem herbaty i po prostu pomilczeć.
Gdzie nikt nie będzie wołał z drugiego końca mieszkania:
„Ireno, gdzie jesteś?”
— Mnie też należy się urlop — powiedziała do swojego odbicia w lustrze.
Tym razem odbicie wyglądało tak, jakby się z nią zgadzało.
Operacja „Ucieczka gospodyni”
Rano Irena stała w przedpokoju z walizką.
Kiedy Halina zobaczyła synową ubraną i gotową do wyjścia, spojrzała na nią tak, jakby ta właśnie oznajmiła, że zamierza polecieć na inną planetę.
— Dokąd ty się wybierasz? — zapytała z oburzeniem.
— Do mamy. Odpocząć — odpowiedziała Irena, zapinając kurtkę.
— A kto zrobi śniadanie?! — Halina teatralnie przycisnęła dłoń do piersi. — A obiad?
— Piotr potrafi usmażyć jajecznicę — odparła Irena bez cienia emocji. — Poza tym sama nieraz mówiłaś, że każdy powinien umieć gotować i sprzątać.
Z łazienki wybiegł Piotr, z połową twarzy pokrytą pianką do golenia.
— Irena! Nie możesz tak po prostu wyjść!
— Mogę — uśmiechnęła się. — Jak widzisz, to całkiem łatwe.
Po tych słowach zamknęła za sobą drzwi.
Kronika rodzinnego buntu
Przez pierwsze trzy dni po wyjeździe Ireny mieszkanie wyglądało jak miejsce, przez które przeszła niewielka klęska żywiołowa.
Halina, przyzwyczajona do roli kapryśnej królowej, nagle zetknęła się z brutalną rzeczywistością.
Jej syn potrafił jedynie odgrzewać pierogi i zalewać wrzątkiem kawę rozpuszczalną.
— Piotrze — narzekała, bez przekonania grzebiąc widelcem w gotowej sałatce ze sklepu — myślałam, że przynajmniej trochę umiesz robić w domu!
— Mamo, pracuję! — Piotr w tym czasie próbował bohatersko oderwać od patelni przypaloną jajecznicę. — Nie mam czasu na takie kulinarne komplikacje!
— Jakie komplikacje?! — oburzyła się Halina. — Ugotowanie barszczu stało się teraz czymś trudnym?
Czwartego dnia Halina odkryła coś, co zupełnie jej się nie spodobało.
Bez Ireny mieszkanie w zastraszającym tempie zaczęło przypominać akademik.
W zlewie piętrzyły się brudne naczynia, lodówka niemal opustoszała, skarpetki pojawiały się w najbardziej zaskakujących miejscach, a głównym źródłem pożywienia stała się dostawa z pobliskiej pizzerii.
— Nie po to zrezygnowałam z sanatorium, żeby żywić się samą pizzą! — skarżyła się przyjaciółce przez telefon. — Oni tutaj nawet porządnej herbaty nie mają!
Telefon do Ireny
Piątego dnia Halina w końcu nie wytrzymała i zadzwoniła do synowej.
— Irenko, kochanie… — jej głos był przesadnie słodki. — Jak sobie radzisz, moja droga?
— Doskonale — odpowiedziała Irena.
Leżała właśnie w hamaku w ogrodzie mamy i przewracała kartki książki.
— Opalam się i czytam. Mama gotuje właśnie konfiturę truskawkową.
— Ach, konfitura… — Halina mimowolnie przypomniała sobie wszystkie smakołyki, które zwykle przygotowywała Irena. — A my tutaj… Piotr bardzo się męczy po pracy. Może wrócisz? Chociaż na jakiś czas?
— Nie — odpowiedziała Irena zupełnie spokojnie. — Przecież odpoczywam. Dokładnie tak samo jak pani.
— Ale ja myślałam…
— Pani Halino — łagodnie przerwała jej Irena — sama powiedziała pani, że przyjechała odpocząć. Proszę więc odpoczywać. Ja odpoczywam tutaj.
Sygnał zakończonego połączenia zabrzmiał dla Haliny jak marsz żałobny po jej dotychczasowym wyobrażeniu o rodzinie.
Wielki odwrót
Pod koniec tygodnia Halina skapitulowała.
Mieszkanie bez Ireny nie było już tym przytulnym miejscem, do którego zdążyła przywyknąć.
Bardziej przypominało zaniedbane lokum samotnego mężczyzny.
Piotr chodził zdezorientowany, żywił się kanapkami i co jakiś czas zwracał się do matki:
— Mamo, ugotuj coś normalnego.
— Nie jestem twoją kucharką! — odpowiadała oburzona. — Jestem przecież gościem!
Szybko okazało się jednak, że nawet goście od czasu do czasu mają ochotę zjeść coś ciepłego.
Siódmego dnia Halina wyjęła walizkę.
— Piotrze, jutro wracam do domu.
— Ale mamo, miałaś zostać u nas przez miesiąc…