Sama odwiozłam męża na lotnisko. Patrzyłam, jak jego samolot odrywa się od pasa, a przez następne dni dostawałam od niego czułe wiadomości z Gdańska. Potem jednak moja mała córka wskazała obcego mężczyznę i szepnęła z przerażeniem:
— Mamusiu… musimy uratować tatę.
Tego ranka dom wydawał się nienaturalnie cichy. Taką ciszę rozpoznaje się od razu — pojawia się tylko wtedy, gdy ktoś bliski jest daleko. Minęło jedenaście dni, odkąd o piątej rano zawiozłam Michała na lotnisko. Zosia spała wtedy w foteliku na tylnym siedzeniu, przyciskając policzek do pluszowego królika. Wciąż pamiętałam, jak pocałowałam męża przed wejściem do terminala. Niebo było jeszcze granatowe, a kawa w termosie tak gorąca, że nie dało się jej wypić.
Firma Michała co roku wysyłała go na te same targi branżowe do Gdańska. Zawsze na dwa tygodnie. To ja zarezerwowałam lot, wydrukowałam kartę pokładową i poprzedniego wieczoru spakowałam jego skórzaną torbę podróżną.
— Tym razem naprawdę nie zgubię następnej kurtki — zapewnił mnie.
Na samym wierzchu ułożyłam jego ulubioną granatową kurtkę. A potem zrobiłam to, co od pewnego czasu robiłam za każdym razem.
— Nie ruszaj się — poleciłam, nawlekając nitkę na igłę przy kuchennym stole.
— Aniu, poważnie. Już więcej żadnej nie zgubię.
— Zawsze tak mówisz. Dwa tygodnie temu znowu wróciłeś bez jednej.
Od wewnętrznej strony kołnierza przyszyłam małą materiałową metkę. Jego imię i nazwisko wypisałam własną ręką. Michał roześmiał się, pokręcił głową, ale nie protestował.
Nigdy wcześniej nie dał mi najmniejszego powodu, bym mu nie ufała.
Każdego wieczoru po wyjeździe pisał. Wysyłał zdjęcia panoramy Gdańska z hotelowego okna, opowiadał o pogodzie, jedzeniu i o tym, jak bardzo tęskni za mną i Zosią.
Naprawdę nie miałam ani jednego powodu, żeby podważać jego słowa.
Był tylko jeden temat, którego Michał prawie nigdy nie poruszał: jego rodzina. Gdy pytałam o dzieciństwo, uśmiechał się i odpowiadał:
— To długa historia.
Potem niemal niezauważalnie kierował rozmowę na coś zupełnie innego.
W sobotę postanowiłam zabrać Zosię na miejski basen. Zasłużyła na to. Przez cały tydzień jadła warzywa bez targowania się, grymaszenia i prób wymieniania marchewki na deser.
— Mamusiu, trzy razy zjadłam brokuły — przypomniała mi w samochodzie.
— Pamiętam, kochanie. Właśnie dlatego jedziemy popływać.
W szatni unosił się zapach chloru, kremu przeciwsłonecznego i wilgotnego, ciepłego powietrza. Wokół panował gwar. Rodzice przebierali dzieci, ktoś wołał o ręcznik, ktoś inny szukał zgubionego klapka. Zosia podskakiwała przede mną, a jej gumowe japonki głośno uderzały o mokre płytki.
Kiedy mijałyśmy rząd szafek, kobieta stojąca pod przeciwległą ścianą na moment podniosła głowę. Spojrzała w naszą stronę, po czym szybko spuściła wzrok. Coś w jej twarzy wydało mi się dziwnie znajome. Mogła mieć około trzydziestu pięciu lat, ciemne włosy związała nisko na karku, a każdy jej ruch był cichy i ostrożny.
To moja córka miała zauważyć coś, czego ja nie potrafiłam dostrzec.
Byłam niemal pewna, że gdzieś już widziałam tę kobietę. Może mieszkała w okolicy. A może pojawiła się kiedyś na jednym z firmowych pikników, na które Michał zabierał mnie kilka lat wcześniej.
— Mamusiu, chodź już!
— Już idę.
Odepchnęłam tę myśl i ruszyłam za córką do wolnej ławki. Pomogłam jej zdjąć sukienkę i włożyć różowy kostium z falbankami, który uparcie wybierała, chociaż pasek zawsze obcierał ją przy ramieniu.
— Dzisiaj będziesz się świetnie bawić — powiedziałam, poprawiając wiązanie.
— Ty też wejdziesz do wody?
— Zamoczę nogi.
— To nie jest pływanie.
— To się nazywa kompromis.
Zachichotała, a ja pocałowałam ją w czubek głowy, czując świeży zapach dziecięcego szamponu. Wiążąc małą kokardkę na jej ramieniu, nie mogłam wiedzieć, że za mniej niż godzinę Zosia zobaczy coś, czego ja sama nie będę umiała pojąć.
Nagle zesztywniała. Jej drobne palce zacisnęły się na moim przedramieniu tak mocno, że na skórze zostały czerwone ślady.
— Mamusiu — wyszeptała. — Musimy uratować tatę.
— Kochanie, o czym ty mówisz?
— O tacie. — Jej oczy zrobiły się ogromne i śmiertelnie poważne. — Ta pani włożyła go do swojej szafki. Trzeba go stamtąd wyciągnąć.
Zaśmiałam się cicho tym szczególnym śmiechem, którym dorośli reagują, gdy dziecko oznajmia, że chmury są z waty cukrowej albo że księżyc śledzi samochód.
— Zosiu, skarbie, tata jest teraz w Gdańsku. Pamiętasz? Poleciał tam na ważne spotkania służbowe.
— Nie. On jest tutaj. Widziałam go.
— Pewnie zobaczyłaś mężczyznę podobnego do taty. Wielu mężczyzn ma ciemne włosy i okulary.
— Miał tę kurtkę. Tę, którą naprawiałaś.
Przez plecy przebiegł mi lodowaty dreszcz.
Spojrzałam tam, gdzie wskazywała. Kobieta, którą wcześniej obserwowałam, właśnie zakładała kłódkę na szafkę w najdalszym rogu. Potem odwróciła się, na nikogo nie patrząc, i spokojnym krokiem ruszyła w stronę pryszniców, jakby nigdzie się nie spieszyła.
Kłódka nie zatrzasnęła się do końca. Zwisała luźno z metalowych drzwiczek.
— Zostań tutaj — szepnęłam do Zosi. — Nie ruszaj się z miejsca.