— Nic z tego nie rozumiem — wyszeptała. — Co to właściwie oznacza?
Elżbieta odsunęła dłonie od biurka, jakby obawiała się, że siedząca naprzeciwko kobieta za chwilę straci panowanie nad sobą.
— To znaczy, pani Magdaleno, że mężczyzna, którego wczoraj pani poślubiła, posłużył się dokumentem od trzech lat widniejącym jako utracony i prawdopodobnie skradziony. Prawdziwy Paweł Tomasz Wysocki, urodzony w tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym siódmym roku i zameldowany w Olsztynie, zgłosił zaginięcie dowodu we wrześniu dwa tysiące dwudziestego pierwszego roku. Otrzymał później nowy dokument. Natomiast pani mąż… — urzędniczka przerwała, dobierając słowa z ostrożnością. — Człowiek przedstawiający się jako Paweł Wysocki nie ma w oficjalnych rejestrach potwierdzonej tożsamości.
Cisza stała się tak gęsta, że Magdalena słyszała szum krwi we własnych uszach, jednostajne buczenie starego wentylatora pod sufitem i nierówny rytm swojego oddechu.
— To niemożliwe — wydusiła. — Znam go od dwóch lat. Poznałam jego rodziców. Byłam z jego znajomymi. Wiem, gdzie pracował, gdzie mieszkał, co robił wcześniej…
— Poznała pani ludzi, których przedstawił jako swoich rodziców — odparła Elżbieta łagodnie, ale stanowczo. — Skontaktowaliśmy się już z rodziną prawdziwego Pawła Wysockiego. Państwo Wysoccy mieszkają pod Olsztynem. Potwierdzili, że ich syn od trzech lat pracuje w systemie zmianowym w kopalni pod Lubinem i nigdy nie zawierał małżeństwa.
Magdalena zacisnęła palce na krawędzi biurka tak mocno, że paznokcie wbiły się w drewno. Nagle zaczęły do niej wracać drobiazgi, które wcześniej uznawała za nieistotne. Paweł zawsze sam wypełniał formularze meldunkowe w hotelach. Nigdy nie pozwolił jej wejść do mieszkania, które rzekomo kiedyś należało do niego, twierdząc, że od dawna je wynajmuje. Sam mieszkał w lokalu na umowę krótkoterminową i tłumaczył to wygodą. A gdy Magdalena chciała przedstawić go wujkowi pracującemu w policji, Paweł w ostatniej chwili odwołał spotkanie z powodu nagłej migreny.
— Gdzie on teraz jest? — zapytała, choć gardło miała tak ściśnięte, że ledwo wydobyła głos.
— My nie mamy prawa go zatrzymać — wyjaśniła Elżbieta i podała jej małą kartkę. — Sprawę przekazano już policji. Proszę natychmiast zadzwonić pod ten numer. Funkcjonariusz prowadzący czeka na kontakt od pani. I proszę pod żadnym pozorem nie wracać do hotelu sama.
Magdalena wzięła kartkę, ale telefon wyślizgnął jej się z drżących palców i upadł na podłogę. Kiedy schyliła się, by go podnieść, ekran nagle się rozświetlił. Przyszła wiadomość od Pawła.
„Kochanie, skończyłaś już? Zamówiłem śniadanie do pokoju. Racuchy z jabłkami czekają, ale powoli stygną. Całuję”.
Żołądek podszedł jej do gardła. Przed oczami stanęła jego twarz, którą obserwowała o świcie: spokojna, znajoma, ukochana. Przypomniała sobie jego miękki głos, spojrzenie pełne czułości i sposób, w jaki potrafił jednym gestem przywrócić jej poczucie bezpieczeństwa. A teraz słyszała, że ten człowiek nie miał nawet prawdziwej przeszłości.
— Proszę oddychać spokojnie — odezwała się Elżbieta. Jej głos dochodził do Magdaleny jakby z bardzo daleka, spod powierzchni głębokiej wody. — Patrol zaraz tu będzie. Czy wie pani, czy on ma przy sobie dokumenty?
— Zawsze je nosi — odpowiedziała mechanicznie. — Dowód trzyma w wewnętrznej kieszeni marynarki.
Tę marynarkę wybrali razem zaledwie tydzień wcześniej. Zapłaciła za nią Magdalena.
W tej samej chwili na korytarzu rozległy się zbliżające kroki. Magdalena odwróciła się ku drzwiom z nagłym przypływem nadziei. Była pewna, że zobaczy policjantów.
Zamiast mundurowych w progu stał ktoś, na widok kogo całe jej ciało skamieniało.
— Paweł? — zdołała wyszeptać. Ściany pokoju zaczęły wirować.
Stał wyprostowany, ubrany w jasną koszulę, którą dzień przed ślubem prasowała własnymi rękami. Wciąż był tym samym przystojnym mężczyzną, którego kochała.
Tylko oczy miał inne.
Nie było w nich czułości ani troski. Został chłodny spokój człowieka, który wszystko obliczył, oraz zmęczenie kogoś, kto zbyt długo uciekał przed nieuniknionym.
— Magda — powiedział cicho.
W jego głosie nie pozostał nawet ślad dawnego ciepła.
— Uwierz mi, naprawdę próbowałem do tego nie dopuścić. Do ostatniej chwili liczyłem, że wszystko zakończy się inaczej. Wygląda jednak na to, że los znowu przyprowadził mnie dokładnie tutaj.
Elżbieta zerwała się z krzesła i sięgnęła po telefon. Paweł zrobił wtedy jeden powolny, zdecydowany krok naprzód.
— Nie trzeba — powiedział spokojnie. — Nikomu nic nie zrobię.
Potem spojrzał wyłącznie na Magdalenę.
— Nie jesteś moją żoną. Tak naprawdę nigdy nią nie byłaś. Ale nie zamierzam cię skrzywdzić. Potrzebowałem tylko… czystej tożsamości. Wiarygodnego nazwiska na kilka miesięcy. Byłem przekonany, że zdążę wszystko zakończyć, zanim systemy zostaną zsynchronizowane.
— Kim ty jesteś? — zapytała Magdalena. Nie poznawała własnego głosu.
Na ustach Pawła pojawił się krótki, bolesny uśmiech.