Piotr wyłączył transmisję i wsunął telefon do kieszeni. Nigdy w życiu nie czuł się równie mały. Podejrzewał kobietę, która w tajemnicy znosiła ból, żeby spełnić ich wspólne marzenie. Co gorsza, nie zapytał jej o nic. Zamiast rozmowy wybrał szpiegowanie.
Wyszedł z hali, dotarł prawie do portierni, lecz tuż przed wyjściem zatrzymał się. Stał tak tylko chwilę. Potem odwrócił się i ruszył z powrotem w stronę budynku administracyjnego.
Na drugim piętrze zapukał do drzwi działu sprzedaży i niemal natychmiast wszedł do środka, nie czekając na odpowiedź. Anna siedziała przy komputerze. Tomasz stał przy swoim biurku z otwartym segregatorem w dłoni.
Gdy Anna zobaczyła męża, momentalnie pobladła.
— Piotrek? — wyszeptała zdezorientowana. — Przecież powinieneś być teraz na hali…
Nie odpowiedział od razu. Podszedł do niej, objął ją mocno i przycisnął do siebie. Anna wydała cichy okrzyk zaskoczenia. Piotr wtulił twarz w jej włosy.
— Wybacz mi. Proszę, wybacz temu idiocie. Już wiem. Widziałem wszystko.
Anna zesztywniała w jego ramionach. Po chwili delikatnie się odsunęła i spojrzała mu prosto w oczy. W jej spojrzeniu mieszały się strach i nieśmiała nadzieja.
— Co dokładnie widziałeś? — zaczęła.
— Wiem o zastrzykach — odpowiedział Piotr, ledwo panując nad głosem. — Wiem, co robicie tutaj podczas przerwy. Wiem też, dlaczego bałaś się mi powiedzieć. Aniu, ja… zamontowałem kamerę. Myślałem, że mnie okłamujesz. Że spotykasz się z kimś innym.
Przez dłuższą chwilę patrzyła na niego szeroko otwartymi oczami. Potem powoli odwróciła głowę w stronę gniazdka, w którym znajdowało się urządzenie. Nagle nerwowo się roześmiała, jednocześnie ocierając łzy.
— Boże, jaki ty jesteś głupi — wyszeptała. — Mogłeś po prostu ze mną porozmawiać.
— Bałem się — przyznał Piotr. — Bałem się usłyszeć prawdę, która mogłaby zniszczyć nasze małżeństwo. A okazało się, że prawda jest zupełnie inna…
Urwał.
Tomasz bez słowa wyjął z szafy medyczną walizkę, skinął Piotrowi głową i wyszedł z pokoju, zostawiając małżonków samych.
— Aniu — powiedział Piotr, przykucając przed żoną i ujmując jej dłonie. — Dlaczego nic mi nie powiedziałaś? Dlaczego ukrywałaś, że próbujesz zajść w ciążę? Dlaczego przechodziłaś przez to wszystko sama? Przecież bym zrozumiał.
Anna spuściła głowę. Łzy jedna po drugiej zaczęły spływać jej po policzkach.
— Bo natychmiast zacząłbyś się martwić — powiedziała. — Przestałbyś normalnie jeść, spać i pracować. Zawiózłbyś mnie do najlepszych specjalistów w Warszawie, sprzedał mieszkanie i oddał klinikom ostatnie pieniądze. A gdyby się nie udało? Nie chciałam patrzeć na twoje rozczarowanie. Chciałam przyjść do ciebie dopiero wtedy, gdy dobra wiadomość będzie już pewna.
Piotr uniósł jej ręce do ust. Delikatnie całował po kolei blade siniaki widoczne na przedramionach.
— Od dzisiaj nie przejdziesz przez to ani razu sama — powiedział stanowczo. — Jeżeli chcesz kontynuować leczenie, będziemy leczyć się razem. Jeśli musisz się przebierać, kupię ci sto kompletów bielizny i sam będę codziennie wszystko prał. I zapamiętaj jedno, Aniu. Nie ma znaczenia, czy nam się uda, czy nie. Ty już jesteś dla mnie wszystkim. To ty jesteś moją rodziną. Całym moim życiem.
Anna nie wytrzymała. Rozpłakała się i wtuliła twarz w jego ramię. Piotr powoli gładził ją po włosach, czując, jak drży całym ciałem. Po raz pierwszy od wielu miesięcy poczuł prawdziwy spokój. Nie dlatego, że wszystko nagle stało się łatwe. Po prostu wreszcie przestał walczyć z wyobrażeniami i zobaczył kobietę, która przez cały czas była obok niego.
Tydzień później sam poprosił Tomasza, żeby dokładnie wyjaśnił mu przebieg wszystkich procedur. Potem umówił się do lekarza zajmującego się leczeniem niepłodności i wykonał niezbędne badania, na razie niczego nie mówiąc Annie. Tym razem nie chodziło jednak o sekret wynikający ze strachu czy braku zaufania. Piotr chciał być przygotowany. Chciał stać się dla niej oparciem, a nie kolejnym powodem do niepokoju.
Trzy miesiące później Anna podeszła do niego z testem ciążowym, na którym widniały dwie kreski.
Piotr długo wpatrywał się w test, jakby bał się mrugnąć. Potem bez słowa objął żonę. Trzymał ją mocno przy sobie, aż wreszcie wyszeptał:
— Wiedziałem. Zawsze wiedziałem, że razem damy radę.
A zabrudzoną bieliznę od tamtej pory rzeczywiście prał niemal codziennie sam. Tyle że teraz, kiedy wyjmował ją z kosza, nie czuł już ani podejrzliwości, ani zazdrości, ani lęku. Została tylko miłość — wielka, cierpliwa i kiedyś ślepa, lecz w końcu zdolna zobaczyć prawdę.