— Co ty wyprawiasz?!
Klara nie drgnęła.
— Wyjeżdżam.
— Wyjeżdżasz? — Roześmiał się szyderczo, ale wiatr porwał jego śmiech. — Nie masz prawa zniszczyć naszego życia i po prostu uciec.
— Naszego życia? — zapytała chłodno. — Mówisz o tym, które porzuciłeś już dawno? Czy o tym, które urządziłeś Sabinie za moje pieniądze?
Sabina drgnęła na dźwięk swojego imienia.
Ryszard wskazał samolot.
— Myślisz, że jesteś teraz kimś, bo chowasz się za Aleksandrem Grodeckim? Bo pozwalasz innemu mężczyźnie wywozić się z kraju?
Spojrzenie Klary stwardniało.
— Żaden mężczyzna nigdzie mnie nie wywozi.
— W takim razie po co tu jego samolot?
— Bo w przeciwieństwie do ciebie zaoferował pomoc bez żądania w zamian mojej wolności.
Ryszard uśmiechnął się cynicznie.
— Zawsze byłaś naiwna.
Sabina nagle wysunęła się do przodu.
— Klaro, proszę. Posłuchaj mnie. Cokolwiek wydaje ci się, że wiesz, można załatwić dyskretnie.
Klara odwróciła się ku niej.
Przez miesiące Sabina żyła w jej wyobraźni jak idealnie zarysowany cień: czerwone usta, kosztowne perfumy, pewny siebie uśmiech.
Teraz, pod ostrym światłem lotniska, wyglądała inaczej.
Nie niewinnie.
Nie skruszona.
Tylko przerażona.
— Dyskretnie? — powtórzyła Klara.
Głos Sabiny stał się niemal błagalny.
— Nie chcesz takiego skandalu. Jesteś w ciąży. Pomyśl o dziecku. Taki stres może mu zaszkodzić.
W twarzy Klary coś się zmieniło.
— Nie waż się zasłaniać moim dzieckiem przed konsekwencjami własnych decyzji.
Sabina poczerwieniała.
— Do niczego go nie zmuszałam.
— Nie — przyznała Klara cicho. — Po prostu chętnie korzystałaś ze wszystkiego, co ukradł.
Ryszard stanął między nimi.
— Dosyć.
Klara spojrzała mu prosto w oczy.
— Wreszcie w czymś się zgadzamy.
Sięgnęła do torebki i wyjęła drugą kopertę.
Wzrok Ryszarda natychmiast na niej spoczął.
— Co to jest?
— Pozew rozwodowy. Oficjalny egzemplarz dostanie twój adwokat, ale chciałam, żebyś zobaczył go najpierw ode mnie.
Ryszard patrzył na nią, jakby nagle przemówiła obcym językiem.
— Naprawdę to zrobisz.
— Tak.
— Jestem ojcem naszego dziecka.
Po raz pierwszy głos Klary lekko zadrżał.
— Przypomniałeś sobie za późno.
Przez jego twarz przesunął się osobliwy cień.
Przez jedną sekundę zobaczyła mężczyznę, którego kiedyś kochała.
Nie wpływowego biznesmena.
Nie kłamcę.
Nie aktora grającego całe życie przed publicznością.
Tylko Ryszarda.
Przestraszonego.
Bez maski.
Bez blasku.
Ale ten moment zniknął natychmiast.
— Pożałujesz tego — wycedził.
Klara odpowiedziała spokojnie:
— Żałuję tylko, że nie odeszłam za pierwszym razem, kiedy przy tobie poczułam się zupełnie sama.
Wtedy Sabina straciła resztki opanowania.
Ruszyła w stronę Klary, a obcasy uderzały o beton suchym, nerwowym rytmem.
— Proszę — powiedziała łamiącym się głosem. — Nie publikuj niczego z moim nazwiskiem. Stracę wszystko. Mieszkanie, kontrakty, reputację… wszystko.
Klara przyglądała jej się przez kilka sekund.
I wreszcie zobaczyła całą prawdę.
Nie było żalu.
Nie było skruchy.
Nie było współczucia.
Był wyłącznie lęk przed utratą wygodnego życia.
— Trzeba było o tym pomyśleć, zanim przyjęłaś luksus zbudowany na cierpieniu innej kobiety.
Sabina chwyciła Ryszarda za rękaw.
— Powiedz jej coś! Zrób cokolwiek! Obiecaj, że to naprawisz!
Ryszard spojrzał najpierw na kochankę, potem na żonę.
I po raz pierwszy obie kobiety zrozumiały jednocześnie to samo.
Nie potrafił już naprawić niczego.
Jego imperium zaczęło się walić.
Klara podała mu kopertę.
Nie wziął jej.
Puściła ją więc na ziemię przed jego butami.
Wiatr uniósł róg papieru, ale koperta została między nimi.
— Kochałam cię — powiedziała, ciszej niż szum pracujących w oddali silników. — Kochałam tak mocno, że prawie przestałam istnieć. Wciąż się pomniejszałam, żeby zrobić miejsce dla twojej dumy i ego. Ale nasze dziecko nie będzie dorastać w przekonaniu, że miłość polega na błaganiu kogoś, by cię wybrał.
Odwróciła się w stronę samolotu.
— Klara!
Ochrypły głos Ryszarda zatrzymał ją na moment.
Nie spojrzała za siebie.
— Co?
Pierwszy raz nie miał przygotowanej przemowy.
Nie miał rozkazu.
Nie miał obelgi.
Nie znalazł słów, którymi mógłby przywiązać ją do siebie jeszcze raz.
Pytanie zawisło w powietrzu.
Klara zaczekała.
Nie powiedział nic więcej.
Weszła po schodkach samolotu.
Na samej górze odwróciła się ostatni raz.
Ryszard stał pod ostrymi światłami pasa.
U jego stóp leżała koperta.
Sabina trzymała go obiema rękami, a łzy spływały jej po policzkach, zostawiając ciemne smugi tuszu. Błagała go, by zrobił coś, czego nie był już w stanie zrobić.
Klara położyła dłoń na brzuchu.
— Swój wybór podjąłeś dawno temu — powiedziała. — Teraz ja podejmuję własny.
Weszła do środka.
Drzwi zamknęły się cicho.
Dźwięk był łagodny.
Ale ostateczny.
Część 3
Zdjęcie trafiło do internetu, zanim samolot osiągnął wysokość przelotową.
Następnego ranka niemal wszystkie polskie portale plotkarskie i serwisy informacyjne publikowały podobny nagłówek.
Ciężarna żona milionera wręczyła mu pozew rozwodowy i odleciała prywatnym samolotem — kochanka płakała na płycie lotniska