Po tych słowach odwróciła się i odeszła.
Zniknęła w długim korytarzu zalanym chłodnym światłem jarzeniówek, jakby nigdy przy mnie nie stała.
Zostałam sama z papierowym kubkiem kawy. Obrączka, którą nosiłam od niespełna godziny, nagle stała się lodowata.
Nie mogłam zaczerpnąć powietrza.
Po kilku sekundach odwróciłam się w stronę sali 407.
„On panią okłamuje”.
Przykleiłam do twarzy uśmiech świeżo poślubionej żony.
W środku dręczyło mnie jednak tylko jedno pytanie: co człowiek, którego kochałam przez całe życie, mógł ukrywać pod szpitalnym materacem?
Gdy weszłam, Michał od razu się rozpromienił.
— Jesteś. Już myślałem, że zaginęłaś.
— Nie mogłam znaleźć automatu z kawą — skłamałam.
Utrzymanie uśmiechu wymagało ode mnie całej siły.
— Ty potrafisz się zgubić dosłownie wszędzie — zażartował.
Odpowiedziałam podobnym uśmiechem, choć nie miałam pojęcia, jak powinnam się zachowywać.
Każdy mięsień mojego ciała domagał się, bym przy pierwszej okazji podniosła materac.
Jednocześnie jakiś wewnętrzny głos ostrzegał mnie, że jeżeli Michał zauważy najmniejszą zmianę w moim zachowaniu, nigdy nie poznam prawdy.
Kilka minut później do sali wszedł doktor Nowak, trzymając w dłoni tablet.
Nie wiedziałam już, jak długo zdołam udawać, że wszystko jest w porządku.
— Jak czuje się dziś nasz pan młody? — zapytał pogodnie.
— Jak człowiek żonaty — odparł Michał z uśmiechem.
— Słyszałem o ceremonii. Serdecznie wam obojgu gratuluję.
Lekarz rzucił krótkie spojrzenie na monitor przy łóżku, po czym niemal natychmiast przeniósł uwagę z powrotem na Michała.
— Wszystko przebiega zgodnie z planem.
Michał ledwie zauważalnie skinął głową.
— Czyli jutro nadal aktualne? — zapytał cicho.
— Tak. Nie powinno być żadnych komplikacji — odpowiedział doktor.
Żaden z nich chyba nie zorientował się, że tym razem obserwuję ich uważniej niż kiedykolwiek wcześniej.
Co przebiegało zgodnie z planem?
Michał nie miał przecież następnego dnia przechodzić żadnego zabiegu ani terapii.
Doktor Nowak uśmiechnął się do mnie uprzejmie, pożegnał i opuścił salę.
W mojej głowie pozostało jedno pytanie.
Co miało się wydarzyć jutro?
Nie potrafiłam przestać myśleć o ostrzeżeniu pielęgniarki.
On i lekarz coś przygotowywali.
— Wszystko w porządku? — Michał przyglądał mi się z niepokojem. — Od jakiegoś czasu sprawiasz wrażenie, jakbyś była gdzieś bardzo daleko.
— Jestem tylko zmęczona — odpowiedziałam, zmuszając usta do uśmiechu.
Ścisnął moją dłoń.
— Kiedy skończą się odwiedziny, pojedź do domu. Musisz odpocząć.
— Naprawdę wyglądasz, jakbyś myślami była zupełnie gdzie indziej — dodał.
— Dobrze. Pojadę.
Kilka minut później podniósł się ostrożnie i ruszył w stronę łazienki, popychając przed sobą stojak z kroplówką.
Gdy tylko drzwi się zamknęły, poderwałam się z krzesła.
Nadszedł moment, by sprawdzić, co Michał przede mną ukrywał.
Ręce drżały mi tak bardzo, że ledwo zdołałam wsunąć palce pod materac.
Między nim a stelażem znajdowała się cienka, beżowa teczka.
Wstrzymałam oddech i wyciągnęłam ją.
Oparłam się plecami o ścianę, nasłuchując odgłosu wody płynącej w łazience.
Drzwi pozostawały zamknięte.
Otworzyłam teczkę.
Na wierzchu leżał wynik badania laboratoryjnego z danymi Michała.
Od razu odnalazłam końcowy wniosek.
Nie stwierdzono oznak choroby nowotworowej.
Zamrugałam, nie rozumiejąc tego, co czytam.
To nie mogło być prawdą.
Gwałtownie przewróciłam kartkę.
Kolejne wyniki.
Inna data.
Ten sam wniosek.
Wtedy ostrzeżenie pielęgniarki nabrało przerażającego sensu.
Nadal jednak nie rozumiałam, dlaczego Michał mnie okłamywał ani co zamierzał dzięki temu osiągnąć.
Następne dokumenty były równie jednoznaczne.
Badania krwi nie wykazywały niczego niepokojącego.
Nie było śladu raka.
Daty widniejące na raportach pochodziły sprzed zaledwie kilku tygodni.
Badania wykonano już po tym, jak lekarz oznajmił nam, że Michał umiera.
Czytałam te zdania raz za razem, dopóki litery nie zaczęły rozmazywać mi się przed oczami.
Dlaczego zatem braliśmy ślub w szpitalnej sali?
Dlaczego lekarze wmawiali mi, że zostało mu tylko kilka miesięcy życia?
Dlaczego człowiek, któremu ufałam bezgranicznie, udawał śmiertelnie chorego?
Drżącymi palcami wyjęłam telefon i szybko zrobiłam zdjęcia wszystkich wyników.
Pod nimi znajdowały się kolejne dokumenty.
Sięgnęłam po następny plik kartek.
W tej samej chwili w łazience ucichł szum wody.
Serce uderzyło mi tak mocno, że aż zabolała mnie klatka piersiowa.
Nie miałam już czasu.
Błyskawicznie ułożyłam dokumenty dokładnie tak, jak je znalazłam, wsunęłam teczkę pod materac i wygładziłam prześcieradło.
Usłyszałam odgłos spłukiwanej wody.
Chwyciłam stojący na szafce dzbanek i zaczęłam udawać, że nalewam sobie szklankę.
Michał wyszedł z łazienki. Stojak z kroplówką cicho stukał o podłogę.
— Na pewno wszystko dobrze, kochanie? — zapytał z troską. — Jesteś strasznie blada.
— Nic mi nie jest — skłamałam. — Po prostu padam ze zmęczenia.
— Chodź do mnie.
Poklepał miejsce na brzegu łóżka.
Usiadłam obok niego.
Ponownie ujął mnie za rękę.
Musiałam użyć całej siły woli, żeby jej natychmiast nie wyrwać.