Patrzyłam na niego z niedowierzaniem.
— I dlatego przez dwadzieścia lat próbowałeś leczyć mnie fasolą?
Doktor Nowak uśmiechnął się ledwie zauważalnie.
Piotr spuścił głowę.
— Wiem, jak idiotycznie to brzmi. Wtedy byłem przerażony, że coś ci się stanie. Bałem się, że mogę cię stracić. Na początku naprawdę myślałem, że w ten sposób ci pomagam. Z czasem stało się to nawykiem. A kiedy pytałaś, dlaczego tak nalegam, było mi wstyd przyznać, że powód jest aż tak absurdalny.
Nie wiedziałam, czy mam się złościć, czy wybuchnąć śmiechem.
— A twoje „pewnego dnia zrozumiesz”?
Piotr bezradnie wzruszył ramionami.
— Mówiłem tak, bo nie miałem pojęcia, co innego mógłbym odpowiedzieć.
Wtedy doktor Nowak jednak się roześmiał.
Potem wyjaśnił, że mój ból brzucha nie miał nic wspólnego z fasolowym gulaszem.
Znaleziono u mnie problem, który można było leczyć. Potrzebowałam jednak prawdziwej opieki lekarskiej i rozsądnie dobranej diety, a nie domowych eksperymentów Piotra ciągnących się przez dwadzieścia lat.
Dwa dni później wróciliśmy do domu.
Wieczorem Piotr zajrzał do kuchni.
Od razu domyśliłam się, co przygotował.
Tym razem na stole pojawił się jednak wielki talerz makaronu.
Następnie wyjął z szafki dwie puszki fasoli i z przesadnie uroczystym gestem wrzucił je do kosza.
— Czyli moje dwudziestoletnie więzienie dobiegło końca? — zapytałam.
Uśmiechnął się.
— Jeśli jeszcze kiedykolwiek zmuszę cię do jedzenia fasoli, odeślij mnie z powrotem do szpitala.
Roześmiałam się.
I zrozumiałam coś ważnego.
Przez wszystkie te lata byłam przekonana, że za dziwnym zachowaniem mojego męża kryje się ponura tajemnica.
Tajemnica rzeczywiście istniała.
Nie chodziło jednak o zdradę.
Ani o niewierność.
Ani o potworność, którą zdążyłam sobie wyobrazić, leżąc samotnie w szpitalnej sali.
Dwadzieścia lat wcześniej Piotr tak bardzo przestraszył się o moje życie, że słowa lekarza zamienił w rodzinną zasadę.
Od tamtej pory mamy nową regułę.
Piotr nie udziela mi już własnych porad medycznych.
A przede wszystkim:
Fasolowy gulasz pojawi się na naszym stole wyłącznie wtedy, gdy sama będę miała ochotę go zjeść.