Policjant spojrzał na ekran telefonu i powiedział cicho:
— To nie jest zwykły złodziej. Jest wyjątkowo ostrożny. Pilnuje, żeby niemal niczego po sobie nie pozostawić.
Na korytarzu znów zrobiło się głośno.
Ktoś przekazał, że przeszukanie pozostałych pokoi nie przyniosło rezultatu.
Zniknął.
Bez śladu.
Jakby rozpłynął się w powietrzu.
Jedynym dowodem jego obecności był mój rachunek bankowy i pieniądze, których już na nim nie było.
Powoli wstałam.
— Ale przecież go widziałam… Byłam z nim przez pół nocy…
Kobieta spojrzała na mnie łagodniej.
— Pani Heleno, ludzie tacy jak on doskonale wiedzą, kim mają się stać. Potrafią przybrać dokładnie taką postać, jakiej ich ofiara pragnie spotkać.
To zdanie zabolało bardziej niż wszystkie wcześniejsze.
Podeszłam do okna.
Przed hotelem zaczynał się zwyczajny dzień.
Samochody sunęły ulicą.
Ludzie spieszyli się do pracy.
Ktoś niósł papierowy kubek z kawą, ktoś inny rozmawiał przez telefon.
Wszystko wyglądało normalnie.
A jednak wiedziałam, że gdzieś pośród tych przechodniów może być on.
A może już szedł inną ulicą, używając kolejnego nazwiska.
Telefon zawibrował.
Na ekranie znów pojawił się nieznany numer.
Przez kilka sekund tylko patrzyłam na wyświetlacz.
W końcu odebrałam.
— Słucham?
Usłyszałam ten sam niski głos co wcześniej.
— Nie przypomniała sobie pani wszystkiego.
Połączenie natychmiast się urwało.
Stałam bez ruchu.
Po raz pierwszy naprawdę dopuściłam do siebie myśl, że ta historia wcale nie dobiegła końca.
Rozdział 4. Mężczyzna bez twarzy i cena zaufania
Do rana nie zmrużyłam oka ani na chwilę.
Każdy dźwięk dochodzący z hotelowego korytarza sprawiał, że podrywałam się z miejsca.
Telefon leżał obok mnie i nieustannie przypominał, że to nie był koszmar, z którego mogłam się obudzić.
Udało się zatrzymać kolejne płatności.
Rachunek został zablokowany.
Mimo to znaczna część oszczędności mojego życia przepadła bezpowrotnie.
Niedługo po południu policja poprosiła mnie o przyjazd na komisariat.
Dopiero tam wszystko spadło na mnie z pełną siłą.
Śledczy rozłożył na biurku kilka teczek oraz fotografie.
— Ustaliliśmy nowe informacje — powiedział poważnie. — Mężczyzna, którego zna pani jako Marka, nie jest fotografem. I nie nazywa się Marek. Posługuje się co najmniej sześcioma różnymi tożsamościami.
Siedziałam w milczeniu, niezdolna wypowiedzieć słowa.
Sześć tożsamości.
Brzmiało to niemal nierealnie.
Jakby nie chodziło o jednego człowieka, lecz o zjawę, która za każdym razem zmienia twarz i nazwisko.
Po chwili zebrałam się na odwagę.
— Zatrzymaliście go?
Śledczy powoli pokręcił głową.
— Jeszcze nie. Ale krąg wokół niego się zacieśnia.
Zamilkł na moment, jakby zastanawiał się, czy powinien powiedzieć mi resztę.
W końcu mówił dalej.
— Jest jeszcze jedna ważna kwestia. Prawdopodobnie nie zależało mu wyłącznie na kradzieży pani pieniędzy. Chciał także sprawdzić, jak szybko zauważy pani straty i kiedy skontaktuje się pani z bankiem. Podejrzewamy, że mogła pani nieświadomie stać się częścią znacznie większej operacji.
Po plecach znów przebiegł mi chłód.
— Co to znaczy?
— Mógł wykorzystać panią jako zasłonę dla innych transakcji. W podobnych sprawach sprawcy badają reakcję ofiar, by w tym samym czasie wykonywać dodatkowe przelewy lub dokonywać kolejnych oszustw.
Sama myśl o tym była niemal nie do zniesienia.
Kiedy wychodziłam z komisariatu, miałam wrażenie, że znalazłam się w zupełnie obcym mieście.
Wokół mnie ludzie spieszyli się do swoich zajęć.
Śmiali się.
Rozmawiali przez telefony.
Żyli zwyczajnym życiem.
Tylko ja czułam, jakbym w ciągu jednej nocy straciła wszystko, co dotąd uważałam za pewne.
Jakbym została wyrwana z własnego świata i pozostawiona całkiem sama.
Telefon znów zadzwonił.
Wiedziałam już, że nie powinnam odbierać.
A jednak nacisnęłam zieloną słuchawkę.
— Heleno…
Rozpoznałam jego głos natychmiast.
Zatrzymałam się na środku chodnika.
— Dlaczego mi to zrobiłeś? — zapytałam ledwie słyszalnie.
Po drugiej stronie przez kilka sekund panowało milczenie.
Potem usłyszałam zdanie, którego nigdy nie zdołałam zapomnieć.
— Ja niczego pani nie zrobiłem. To pani postanowiła mi zaufać.
Połączenie się urwało.
Stałam nieruchomo pośród ulicznego tłumu.
Ku własnemu zaskoczeniu nie czułam strachu.
Nie czułam też gniewu.
Była tylko pustka.
Trzy dni później policja zadzwoniła ponownie.
Ustalono, że przekroczył granicę, posługując się kolejną fałszywą tożsamością.
Zniknął.
Tym razem ostatecznie.
Śledztwo pozostało otwarte.
Moje życie jednak nie.
Wróciłam do domu.
Pierwsze tygodnie okazały się najtrudniejsze.
Każdy dzwonek telefonu wywoływał we mnie lęk.
Każdy nieznany numer sprawiał, że napinałam całe ciało.
Powoli jednak zaczęłam odzyskiwać równowagę.
Usunęłam wszystko, co mogło mi o nim przypominać.
Sprawdziłam wszystkie rachunki bankowe.
Zmieniłam hasła.
Ustawiłam nowe limity.
Zabezpieczyłam wszystko, co dało się zabezpieczyć.
Najważniejsza zmiana dokonała się jednak we mnie.
Przestałam się obwiniać.
Pewnego wieczoru znów usiadłam przy oknie.
Tak samo jak wiele razy wcześniej.
Tym razem nie oznaczało ono samotności ani czekania.
Stało się symbolem nowego początku.
Spokojniejszego.
Ostrożniejszego.
Mądrzejszego.
I wtedy pojęłam coś, czego wcześniej nie potrafiłam dostrzec.
Tamta noc nie odebrała mi życia.
Odebrała mi jedynie złudzenia.
W zamian dała jednak coś znacznie cenniejszego.
Umiejętność patrzenia na ludzi i świat takimi, jakimi naprawdę są.
Przestałam za wszelką cenę szukać przypadkowej bliskości.
Nauczyłam się ufać własnej intuicji.
I przyjmować prawdę, nawet gdy boli.
Gdzieś głęboko wiedziałam, że Marek nie był końcem mojej historii.
Był tylko jej najbardziej bolesnym rozdziałem.
Rozdziałem, który odmienił całe moje życie.
I właśnie dlatego stał się również najważniejszy.