Po rozmowie i opisaniu stanu Zosi lekarka powiedziała, że jeśli córka nadal będzie czuła się tak jak rano, jeden dodatkowy dzień nie powinien stanowić poważnego zagrożenia.
Stanisław zmienił bilety i przedłużył pobyt.
Na plaży szedł po jednej stronie wózka Zosi, a Marek po drugiej.
Razem poprowadzili ją po specjalnej macie aż do samej wody.
Zosia ponownie wyciągnęła nogi.
Tym razem fala dotarła do niej.
Chłodna woda obmyła jej stopy.
Zosia aż podskoczyła.
— Ale zimna!
A potem zaczęła się śmiać.
Stanisław roześmiał się razem z nią.
Marek przykucnął przy wózku i szybko otarł oczy, jakby miał nadzieję, że nikt tego nie zauważy.
Później Zosia odpoczywała pod parasolem, a ja stanęłam kilka kroków dalej obok Stanisława.
Przez chwilę oboje patrzyliśmy na nią w ciszy.
— Jeden dzień nie odda nam wszystkich straconych lat — powiedziałam.
— Wiem.
— Nadal jestem na pana zła.
— Ma pani prawo.
Wzięłam głęboki oddech.
— Ale Zosia ma prawo znać swojego ojca. Nie tylko jego imię i fotografię. Powinna wiedzieć, jaki był.
Stanisław spojrzał na mnie.
— Jeśli tylko mi pani pozwoli, opowiem jej wszystko, co pamiętam.
W oddali Marek stał sam przy brzegu.
Wiedziałam, że rozmowa o tym, co zrobił, jeszcze nas czeka. Nie zamierzałam udawać, że jego decyzja nagle przestała mnie boleć tylko dlatego, że jej skutek okazał się dobry.
Miłość nie daje prawa do podejmowania za drugą osobę wszystkich decyzji.
Ale ten dzień nie należał do naszego małżeńskiego konfliktu.
Należał do Zosi.
Tuż przed zachodem słońca poprosiła jednego z pracowników, żeby zrobił nam jeszcze jedno zdjęcie.
Ustawiliśmy się za jej wózkiem.
Ja z jednej strony, Marek z drugiej, Stanisław trochę dalej.
Byliśmy spięci i niezręczni. Nikt nie wiedział, gdzie położyć ręce ani na kogo patrzeć.
Zosia zmarszczyła brwi.
Najpierw wskazała Marka.
Potem Stanisława.
Na końcu mnie.
— Stańcie razem.
Zawahałam się.
— Zosiu…
— Proszę.
Przesunęliśmy się bliżej.
— Dlaczego aż tak ci na tym zależy? — zapytałam.
Uśmiechnęła się.
— Bo chcę mieć zdjęcie wszystkich, którzy przyjechali tutaj dla mnie.
Pracownik uniósł aparat.
Stanęliśmy za jej wózkiem, nadal trochę sztywni, nadal niepewni tego, co będzie dalej.
Ale byliśmy razem.
I po raz pierwszy od bardzo dawna, kiedy nacisnął spust migawki, żadne z nas nie próbowało się z nikim spierać.