Helena wróciła do swojego pokoju przy Krakowskim Przedmieściu. Podeszła do lustra i czerwoną szminką wypisała na szkle: „Oparzenie”, „Tatuaż”, „Obrączka”, „Zegarek”, „Głos”.
Siedem celów.
Przypomniała sobie zdanie jednego z nich o Pomorzu Zachodnim. To była nić.
Starła napisy i kupiła bilet na pociąg do Szczecina.
Nie zamierzała oddawać ich pod sąd. Dla nich miał istnieć inny wyrok.
Mieli znikać jeden po drugim — cicho, bez krzyku, bez śladu.
Polowanie się zaczęło. A ofiary nie wiedziały jeszcze, że drapieżnik już ruszył ich tropem.
Pociąg na zachód wlókł się przez równiny tak długo, jakby sama ziemia próbowała rozciągnąć odległość między przeszłością a tym, co Helena zamierzała zrobić. Wagony buczały od rozmów, śmiechu i cudzych opowieści, ale ona nie słyszała niczego. Siedziała przy oknie, patrzyła, jak białe pola ustępują ciemnym pasom lasu, i wciąż odtwarzała w pamięci każdy szczegół tamtej nocy.
Nie uczucia. Nie ból. Tylko fakty.
Oparzenie.
Tatuaż.
Obrączka.
Zegarek.
Głos.
Wiedziała, że emocje przeszkadzają. Trzeba je więc wypalić do końca, tak jak wojna wypaliła w niej prawie wszystko inne.
Szczecin przywitał ją ostrym wiatrem od rzeki i wilgotnym chłodem wchodzącym pod kości. Miasto żyło twardo i nerwowo — hałaśliwe, szorstkie, pełne ludzi, którzy przywykli przeżyć i nie pytać za dużo. Tutaj, na powojennym skraju kraju, człowiek mógł zniknąć łatwo. I równie łatwo można było odnaleźć tych, którym wydawało się, że zniknęli na zawsze.
Helena wynajęła pokój u starszej wdowy, przedstawiając się jako nauczycielka przysłana do pracy. Kobieta o nic nie pytała. Pokazała tylko wąskie łóżko, stary stół i kaflowy piec w kącie.
Tej nocy Helena nie zmrużyła oczu.
Układała plan.
Najpierw informacje. Potem obserwacja. Dopiero później działanie.
Pomyłka nie wchodziła w grę.
Pierwszy ślad znalazła wśród portowych robotników. Przez kilka wieczorów siadała w taniej jadłodajni przy nabrzeżu, nad talerzem żurku i czarną herbatą, przysłuchiwała się rozmowom, zapamiętywała twarze, głosy, przyzwyczajenia. Umiała rozpływać się wśród ludzi. Stawać się nikim.
Aż pewnego razu usłyszała.
— Słyszałeś o Rudym? — mruknął jeden, ściszając głos. — Całą gębę ma jak po ogniu. Kręci się przy szabrowanym towarze, z kopalń różne rzeczy przerzuca.
Serce jej nie zadrżało. Po prostu odłożyła łyżkę.
Oparzenie.
— Gdzie go można spotkać?
— Jak będzie trzeba, sam cię znajdzie. Często przesiaduje w „Północnej”.
Helena skinęła głową tak, jakby rozmowa jej nie dotyczyła.
Tego samego wieczoru poszła tam.
Karczma była głośna, zadymiona, wypchana ludźmi o ciężkich spojrzeniach. Tutaj nikt nie pytał o nazwiska. Tutaj patrzono, jak człowiek trzyma plecy.
Weszła spokojnie, usiadła w najdalszym kącie i zamówiła herbatę.
I czekała.
Pojawił się mniej więcej po godzinie.
Twarz miał zniekształconą, skórę ściągniętą tak, jakby płomień kiedyś przejechał po niej bez litości. Śmiech — chrypliwy, nieprzyjemny. Poruszał się pewnie, jak właściciel miejsca, choć nic tu do niego nie należało.
Helena nie podniosła głowy.
Ale zobaczyła wszystko.
Chód. Ręce. Gesty.
To był on.
Pierwszy.
Nie podeszła. Nie spojrzała mu prosto w twarz.
Wyszła wcześniej, niż zdążył ją zauważyć.
Przez następne trzy dni szła za nim jak cień. Dowiedziała się, gdzie mieszka, z kim się spotyka, gdzie przepada po zmroku. Nie spieszyła się.
Cierpliwość była jej bronią.
Wynajmował izbę na obrzeżach. Wracał późno i zwykle pijany. Nie trzymał przy sobie ochrony — za mocno wierzył we własną nietykalność.
Czwartej nocy Helena przyszła pod jego dom.
Ciemność była gęsta, taka sama jak wtedy w lesie.
Stała nieruchomo i słuchała.
Kroki. Skrzypnięcie drzwi. Jego głos.
Wrócił.
Po kilku minutach w oknie zgasło światło.
Helena podeszła bliżej.
Cicho.
Bez jednego dźwięku.
Dostała się do środka tak samo, jak kiedyś wchodziła do wrogich sztabów.
Nie zdążył nic zrozumieć.
Otworzył oczy dopiero wtedy, gdy stała już obok.
— Ty… — wychrypiał, próbując się podnieść.
Nie pozwoliła mu.
Jej dłoń spoczęła na jego piersi, dociskając go do posłania.
— Przypomnij sobie — powiedziała cicho.
Patrzył na nią pusto, bez zrozumienia.
A potem zrozumiał.
Strach zapalił się w nim natychmiast.
— Nie… poczekaj…
Ale Helena już odwróciła wzrok.
Nie słuchała.
Dla niej nie był już człowiekiem.
Był punktem na liście.
Kiedy wszystko się skończyło, wyszła równie bezszelestnie, jak weszła.
Rankiem w mieście mówiono o nieszczęśliwym wypadku.
Nikt niczego nie podejrzewał.
Jeden.
Zostało sześciu.
Helena nie poczuła ulgi.
Pustka w środku nie zmniejszyła się ani o oddech.
Ale teraz miała kierunek.
Następny trop pojawił się szybciej.
Tatuaż.
O nim dowiedziała się od byłego więźnia, z którym jakby przypadkiem zaczęła rozmowę. Opowiedział jej o człowieku, który lubił przechwalać się dawnymi rzeczami i pokazywać napis na ręce.
Teraz nazywał się inaczej.
Ale nazwisko nie miało znaczenia.
Helena odnalazła go w baraku na skraju miasta.
Żył ostrożniej. Nie pił. Nie ufał nikomu.
Nie wiedział jednak, że ktoś już patrzy mu na ręce, okna i każdy powrót.